บทที่ 502 เหมือนโจรที่ไม่รู้จักพอ

ในอีกไม่กี่วันต่อมา ท่าทางติดหนึบของกู้ฉางฉิงที่มีต่อเฟิงจิ่งเหยาก็ยิ่งเพิ่มขึ้น

ถ้าเฟิงจิ่งเหยาอยู่ที่บ้าน กู้ฉางฉิงจะตามเขาไปข้างกายอย่างแน่นอน อีกนิดก็จะตามเฟิงจิ่งเหยาไปเข้าห้องน้ำด้วยแล้ว

มั่วหลีเห็น ยิ่งเกลียดเข้าไปใหญ่

แต่เธอไม่กล้าทำอะไรในสายตาของเฟิงจิ่งเหยา ดังนั้นเมื่อใดก็ตามที่เธอเห็นภาพดังกล่าว เธอก็จะกลับไปที่ห้อง ไม่ต้องเห็นให้เจ็บใจเล่น

ในวันนี้กู้ฉางฉิงกำลังไถโซเชียลเล่นที่บ้าน และทันใดนั้นก็มีโฆษณาเด้งขึ้นมาจนชะงักไป

เป็นโฆษณาถ่ายภาพงานแต่งงาน สโลแกนของโฆษณาคือสร้างโลกและความทรงจำที่เป็นของคนสองคน

แน่นอนสิ่งที่กู้ฉางฉิงหวังไม่ใช่ภาพแต่งงาน แต่เป็นความทรงจำที่สวยงามของเธอและเฟิงจิ่งเหยา

ดูเหมือนพวกเขาจะตระหนักดีว่าตอนนี้ความทรงจำดีๆที่เป็นของคนสองคนมีอยู่น้อยมาก

แม้ว่าเฟิงจิ่งเหยาจะพาเธอไปเที่ยวต่างประเทศก่อนหน้านี้ แต่ก็ถูกทำลายลงด้วยอุบัติเหตุต่างๆ

ทันใดนั้น กู้ฉางฉิงรู้สึกถึงแรงกระตุ้น เธออยากจะไปเที่ยวกับเฟิงจิ่งเหยาอีกสักครั้ง

ทันทีที่ความคิดนี้ออกมาดูเหมือนว่าจะหยั่งรากและงอกขึ้นในหัวใจของเธอ

คืนนั้นเมื่อเฟิงจิ่งเหยากลับมาจากบริษัท กู้ฉางฉิงก็พูดเรื่องนี้ขึ้นมา

“ไปเที่ยวต่างประเทศ?”

เฟิงจิ่งเหยารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย มองไปที่กู้ฉางฉิงอย่างงงงวย "ทำไมจู่ๆ ถึงอยากไปต่างประเทศล่ะ?"

"ไม่มีอะไรหรอก แค่อยากเที่ยวกับคุณ คุณพอมีเวลาไหม?"

กู้ฉางฉิงมองไปที่เฟิงจิ่งเหยาอย่างคาดหวัง เธอหวังว่าเฟิงจิ่งเหยาจะหาเวลาได้ อย่างน้อยเธอก็สามารถเหลือความทรงจำที่แสนสวยงามของทั้งสองคนได้

เฟิงจิ่งเหยามองกู้ฉางฉิงอย่างลึกซึ้ง "ฉันมีเวลาว่างอยู่แล้ว คุณมีที่ที่คุณอยากไปไหม?"

เขาไม่ปฏิเสธ เขาอยากรู้ว่าเธอต้องการทำอะไร

ช่วงนี้ความผิดปกติของของกู้ฉางฉิงทำให้เขาเกิดความสงสัยอย่างมาก และในขณะเดียวกันการตรวจสอบตระกูลก็ทำให้เขาไม่เข้าใจ

ในช่วงเวลานี้กู้หงเซินทำตัวลับๆล่อๆ เข้าโรงพยาบาลตลอดทั้งวัน แต่มั่วหลีไม่สามารถตรวจสอบรายละเอียดของเรื่องนี้ได้ในขณะนี้

กู้ฉางฉิงไม่รู้ว่าเฟิงจิ่งเหยาเริ่มสงสัยพวกเขาแล้ว

เธอได้ยินคำสัญญาของเฟิงจิ่งเหยา ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสุขอย่างปิดไม่มิด "ฉันดูบนอินเทอร์เน็ตในช่วงเวลานี้สวนลาเวนเดอร์ที่ประเทศหลัวซือกำลังบานสะพรั่ง ฉันอยากไปดูดอกไม้ที่นั่น"

เฟิงจิ่งเหยาเหลือบมองไปที่กู้ฉางฉิง พยักหน้าและพูดว่า "เอาสิ ฉันจะให้ชวี่ยี่จัดการให้"

กู้ฉางฉิงได้ยินเขาตกลง มุมปากยกยิ้มอีกครั้ง

แต่เมื่อหางตาของเธอกวาดไปเห็นมั่วหลี รอยยิ้มของเธอก็จางหายไป "เที่ยวครั้งนี้เราไปกันสองคนนได้ไหม?”

เฟิงจิ่งเหยาเลิกคิ้วเล็กน้อย มองไปที่กู้ฉางฉิงอย่างพิจารณา

ก่อนที่เขาจะตอบกลับ มั่วหลีก็คัดค้านออกมา "คุณนายรอง คุณรู้ไหมว่าต่างประเทศมันวุ่นวายแค่ไหน ปล่อยให้คุณชายเดินทางไปกับคุณตามลำพัง คุณอยากจะฆ่าเขาหรือไง?"

กู้ฉางฉิงผงะและมองไปที่เฟิงจิ่งเหยาอย่างไม่รู้จะทำยังไง "ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น"

เฟิงจิ่งเหยาเหลือบมองเธอ และเตือนมั่วหลีว่า "เธอลงไปก่อนเถอะ"

มั่วหลีไม่ยอม แต่ไม่กล้าขัดคำสั่งเขาจึงจ้องมองกู้ฉางฉิงอย่างดุดัน หันหลังและจากไป

กู้ฉางฉิงมองแผ่นหลังที่ห่างออกไปของเธอ และถามเฟิงจิ่งเหยาอย่างกังวล "มันอันตรายจริงๆหรอ?"

"ไม่หรอก ประเทศหลัวซือปลอดภัยพอสมควร และฉันจะขอให้ชวี่ยี่ตรวจสอบพื้นที่แถวนั้นก่อนล่วงหน้า"

เฟิงจิ่งเหยาปลอบกู้ฉางฉิง

ด้วยความไว้วางใจในเฟิงจิ่งเหยา กู้ฉางฉงก็ไม่รู้สึกกังวลอีกต่อไปและเริ่มตั้งตารอกับการเที่ยวของทั้งสอง

...…

สามวันต่อมา เฟิงจิ่งเหยาจัดการเรื่องที่บริษัทเสร็จ พากู้ฉางฉิงขึ้นเครื่องบินมุ่งไปประเทศหลัวซือทันที

เช้าวันรุ่งขึ้น ทั้งสองมาถึงประตูสวนลาเวนเดอร์ในเมืองหลวงของประเทศหลัวซือ