บทที่ 501 จุดไฟติดแล้วจะหนีหรอ

คืนนั้นกู้ฉางฉิงไปกับเฟิงจิ่งเหยาเพื่อจัดการเรื่องงาน

เธอนั่งเท้าคางและจ้องไปที่เฟิงจิ่งเหยาที่กำลังทำงานอย่างตั้งใจ

เฟิงจิ่งเหยาไม่สามารถเพิกเฉยต่อสายตาที่จดจ่อและลึกซึ้งได้ “ จ้องมองฉันทำไม?”

กู้ฉางฉิงกระพริบตาระงับอารมณ์ที่ดิ้นพล่านในใจและพูดด้วยรอยยิ้มเล็ก ๆ "เพราะคุณดูดีมาก ฉันส่งผลกระทบต่องานของคุณหรือไม่?"

"เปล่า" เฟิงจิ่งเหยาดึงมุมปาก

"ในเมื่อไม่มี งั้นคุณรีบจัดการธุรกิจเถอะ ฉันจะรอคุณอยู่ที่นี่"

กู้ฉางฉิงรู้ดีว่าพฤติกรรมของเธอในตอนนี้ผิดปกติเล็กน้อย และในขณะที่เธอกำลังพูดอยู่ เธอก็หยิบนิตยสารทางการเงินขึ้นมาและแสร้งทำเป็นว่าจะอ่านมัน

เฟิงจิ่งเหยายกมุมปากขึ้นอย่างรักใคร่เอ็นดูและไม่พูดอะไรอีก มุ่งไปจัดการไฟล์อีกครั้ง

ห้องหนังสือเงียบลงอีกครั้ง

กู้ฉางฉิงได้ยินเสียงปากกาถูลงกระดาษและอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นจากนิตยสาร

ภายใต้แสงไฟสีขาว เฟิงจิ่งเหยาใส่เสื้ออยู่บ้านสบาย ๆ รูปลักษณ์ของเขาที่หล่ออย่างไร้ที่ติไม่ได้เย็นชาเหมือนในอดีต มุมปากของยกยิ้มเขาอย่างอ่อนโยน สุภาพเรียบร้อยและอ่อนโยน

กู้ฉางฉิงมองอย่างหลงใหล วาดโครงร่างของเฟิงจิ่งเหยาในใจ ราวกับว่าเขาต้องการสลักเขาเอาไว้ในใจ

เธอคิดว่าสิ่งเธอทำทั้งหมดนี้ไม่มีใครรู้ แต่เธอไม่รู้ว่าเฟิงจิ่งเหยาได้เห็นการกระทำเล็ก ๆ ของเธอตั้งนานแล้วและในเวลาเดียวกันก็สงสัย

ด้วยเหตุผลบางอย่างเฟิงจิ่งเหยามักจะรู้สึกว่ากู้ฉางฉิงในคืนนี้ตามติดเป็นพิเศษ

เขาเหลือบมองไปที่กู้ฉางฉิงโดยไม่ทิ้งร่องรอยความสงสัย หลุบตาจัดการเอกสารต่อไป

ต่อมาเฟิงจิ่งเหยาจัดการเอกสารเสร็จ

เขาบิดคอที่แข็งของเขา มองไปที่กู้ฉางฉิงและอดไม่ได้ที่จะยกยิ้มมุมปากของเขา

เมื่อเห็นว่ากู้ฉางฉิงหลับใหลไปบนโซฟาโดยมีนิตยสารปิดหน้าของเธอเอาไว้

เฟิงจิ่งเหยาเดินเบา ๆ ไปที่กู้ฉางฉิง และหยิบนิตยสารให้กู้ฉางฉิงอย่างเบามือ

ในขณะนี้ใบหน้าที่ไร้เดียงสาของกู้ฉางฉิงราวกับเด็กทารกปรากฏในสายตาของเฟิงจิ่งเหยา

แก้มขาวขึ้นสีแดงเล็กน้อย ริมฝีปากสีชมพูเผยอเล็กน้อย กลิ่นหอมหวานราวกับกำลังเชิญชวนให้ผู้คนได้ลิ้มรส

ดวงตาของเฟิงจิ่งเหยากำทมิฬ กลืนน้ำลายอึกใหญ่ไปโดยไม่รู้ตัว ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้อีกต่อไป

ไม่รู้ว่าดวงตาของเขามันรุนแรงเกินไปหรือไม่ กู้ฉางฉิงในยามหลับของเขาครางออกมา ขนตาเรียวของเขาสั่นไหวและเขาก็เบิกตาอย่างเลือนราง

เธอมองชายตรงหน้าอย่างอึ้ง ๆ และใช้เวลาสักพักกว่าจะตอบกลับว่า "เสร็จแล้วหรอ?"

"อืม เสร็จแล้ว กลับห้องไปพักผ่อนเถอะ"

เฟิงจิ่งเหยาเสียงแหบ เอื้อมมือออกไปและดึงกู้ฉางฉิงขึ้นจากโซฟา

กู้ฉางฉิงให้เฟิงจิงเหยาพาเดินไปที่ห้องนอนอย่างเชื่อฟัง

ในห้องนอน เฟิงจิ่งเหยากำลังจะเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่ออาบน้ำ พบว่ากู้ฉางฉิงกำลังเอนกายอยู่บนเตียงและแอบมองเขาอีกครั้งด้วยสายตาหยาดเยิ้ม

เขาขมวดคิ้ว หมุนตัวอย่างแรง แล้วจับกู้ฉางฉิงเอาไว้

กู้ฉางฉิงตกใจและตื่นตระหนก

เธอสบตาเฟิงจิ่งเหยา แสร้งทำเป็นสงบแล้วถามออกไป "ทำ ทำอะไรน่ะ?"

เฟิงจิ่งเหยาจ้องมองดูเธออย่างละเอียด "คืนนี้คุณมีอะไรผิดปกติ"

กู้ฉางฉิงหัวใจเต้นจนแทบทะลุ

เธอหลุบตาลง ทำเป็นใจเย็นและแสร้งทำเป็นว่าเธอไม่เข้าใจ "ฉันผิดปกติยังไง?"

เฟิงจิ่งเหยาหรี่ตาและจ้องไปที่กู้ฉางฉิงอย่างเงียบ ๆ

กู้ฉางฉิงถูกมองจนอึดอัด ฝืนใจพูดอย่างเร่งรัดไปว่า "คุณรีบไปอาบน้ำสิ ฉันยังรอคุยเรื่องแฟชั่นกับคุณอยู่"

เฟิงจิ่งเหยามองไปที่เธออย่างลึกซึ้ง และในที่สุดก็ไปที่ห้องน้ำโดยไม่พูดอะไร

ไม่กี่นาทีต่อมาทั้งสองก็นอนบนเตียง