บทที่ 500 ใครทำให้คุณเสียใจ

ผู้ชายที่เป็นหัวหน้าสูงยาวเข่าดี ใบหน้าที่งดงามเผยให้เห็นถึงความชั่วร้ายและความลึกลับ คนคนนี้คือหลงยู่สิง แล้วก็เป็นพ่อของลูกกู้ฉางซิน

เบื้องหลังเขาคือทีมบอดี้การ์ดที่ได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี แต่ละคนสีหน้าท่าทางแข็งกระด้าง เย่อหยิ่งจองหอง ทำให้คนไม่กล้ามองตรงๆ

"คุณหลง"

กู้หงเซินยืนขเงๆอย่างระมัระวังตัว นี่นอกจากเฟิงจิ่งเหยาแล้ว นี่เป็นชายคนที่สองที่รู้สึกได้ถึงความอันตรายอย่างชัดเจน

หลงยู่สิงชำเลืองมองเขาอย่างเย็นชา : "เด็กอยู่ที่ไหน?"

"เพราะว่าเด็กคลอดก่อนกำหนด ตอนนี้อยู่ในตู้อบ"

กู้หงเซินเช็ดเหงื่อเย็นๆที่อยู่บนหน้าผากของเขา เหมือนคิดอะไรได้ จึงพูดต่อว่า : "คุณวางใจเถอะ เด็กไม่มีอันตรายอะไร"

ชายคนนั้นขมวดคิ้ว : "พาฉันไป"

"แต่ฉางซินรอคุณอยู่……” คุณไม่คิดจะไปหาฉางซินก่อนหรอ?

กู้หงเซินยังไม่ได้พูดประโยคหลังออกมา กู้ถูกสายตาเย็นชาของหลงยู่สิงตอกหน้ากลับไป : "คุณหลงเชิญตามฉันมา"

ไม่กี่นาทีต่อมา กลุ่มคนก็มาถึงห้องตู้อบ

เพราะคุณสมบัติพิเศษของเด็ก เขาจึงได้อยู่ห้องตู้อบคนเดียว พร้อมกับพยาบาลสามคนและแพทย์เฉพาะทาง

หลงยู่สิงมองเด็กในตู้อบผ่านหน้าต่างตรวจเยี่ยม ใบหน้าเย็นชาก็อ่อนโยนลงมาก : "สถานการณ์เด็กเป็นอย่างไรบ้าง?"

หมอได้รับสายตาของกู้หงเซิน ก็พูดอย่างเคารพ : "สถานการณ์เด็กคงที่มาก ต้องอยู่หนึ่งเดือนเต็มก็สามารถออกจากตู้อบได้"

"ดูแลเขาให้ดี"

หลงยู่สิงหันกลับไปมอง คำพูดที่ดูเหมือนไม่ใส่ใจ แต่แฝงไปด้วยคำเตือน

"นี่แน่นอนอยู่แล้ว เด็กคนนี้ไม่เพียงแต่เป็นลูกของคุณหลง แต่ยังเป็นเลือดเนื้อของฉางซินเราด้วย แล้วก็เป็นหลานชายของฉัน"

กู้ฉางฉิงแสดงความเห็นในคำพูด

หลงยู่สิงมองเขาอย่างลึกลับ แววตาประกายความมืดครึ้ม : "พาฉันไปดูฉางซินเถอะ"

ในห้องผู้ป่วย กู้ฉางซินพิงหัวเตียงแล้วเงยหน้าขึ้นมอง จนกระทั่งเธอเห็นร่างที่คุ้นเคย รอยยิ้มจึงปรากฏบนใบหน้าของเธอ : "คุณมาแล้ว"

"อืม รู้สึกเป็นยังไงบ้าง?"

หลงยู่สิงเห็นเธอใบหน้าซีดเผือดเล็กน้อย ก็คิ้วขมวด

"ยังไหว"

กู้ฉางซินไม่พูดถึงวิกฤตการณ์ที่คลอดลูก แต่กลับพูดตำหนิตัวเอง : "ขอโทษนะ ฉันไม่ได้ดูแลลูกเลย"

"นี่……”

กู้หงเซินเพิ่งพูดมาหนึ่งคำ ก็ได้รับสายตาของกู้ฉางซิน : "นี่ควรจะตำหนิคุณ คุณกล่าวขอโทษคุณหลงดีๆ ฉันจะไปสั่งงานสักหน่อย"

เขาพูดจบ ก็หันกลับออกไป

หลงยู่สิงชำเลืองมองกู้หงเซินที่ออกไป ก็นั่งลงบนโซฟาอย่างสบายๆ : "พูดเถอะ ว่าเกิดอะไรขึ้น?"

กู้ฉางซินชี้แจงตามความเป็นจริง : "ฉันคิดว่าน่าจะหมกหมุ่นเรื่องานมากเกินไป ก็หกล้มลงไปโดยไม่ได้ระวัง"

"มีเรื่องอะไรสำคัญกว่าลูกอีกหรอ?" หลงยู่สิงแววตาไม่พอใจขึ้นมา

"ช่วงนี้ญ่าหวงถูกเฟิงซื่อกดขี่อย่างมาก กลุ่มคณะภายในมีหลายคนที่ไม่ปฏิบัติตามคำสั่งของฉัน ฉันกังวลว่ามันจะส่งผลกระทบต่อแผนการของคุณ"

กู้ฉางซินน้อยใจเล็กน้อย

หลงยู่สิงเคร่งขรึมไม่พูดจา

สักพัก เขาจึงพูดอีกครั้ง : "เรื่องทางด้านญ่าหวงนั้นฉันจะส่งคนไปจัดการ ช่วงนี้ คุณก็ดูแลสุขภาพดีๆ แล้วก็ดูแลลูกให้ดีๆ"

"ฉันรู้แล้ว"

กู้ฉางซินไม่กล้าโต้แย้ง ถามอีกครั้งว่า : "ครั้งนี้คุณจะอยู่ในประเทศนานแค่ไหน?"

หลงยู่สิงชำเลืองมองนาฬิกาข้อมือ : "อีกหนึ่งชั่วโมงก็ต้องไปแล้ว"

คำนี้ออกมา สีหน้ากู้ฉางซินก็ปกปิดความผิดหวังไว้ไม่อยู่