บทที่ 499 โรคโลหิตจางขั้นรุนแรง

วันต่อมา กู้ฉางฉิงกับเฟิงจิ่งเหยาตื่นขึ้นมาพร้อมกัน

กู้ฉางฉิงสีหน้ายังคงซีดเผือดอย่างมาก ดูย่ำแย่

"ฉันได้ยินมาว่าเมื่อค่ำวานกู้หงเซินมารับคุณไป ดึกขนาดนั้นกลับไปทำอะไร?"

เฟิงจิ่งเหยามองกู้ฉางฉิงแล้วสอบถาม

กู้ฉางฉิงหยุดเคลื่อนไหวชั่วขณะ พูดปกปิดว่า : "ไม่มีอะไร"

"แต่สีหน้าคุณเริ่มดูแย่ตั้งแต่เมื่อคืนแล้วนะ" เฟิงจิ่งเหยาขมวดคิ้วแน่น

ฉับพลันกู้ฉางฉิงก็รู้สึกหวาดหวั่นเล็กน้อย เธอหลุบตาลงแล้วพูดเบาๆ : "เมื่อคืนตอนกลับลมพัดแรงฉันเลยเป็นหวัดนิดหน่อย"

เฟิงจิ่งเหยามองตาเธออย่างลึกซึ้ง : "ในเมื่อเป็นเช่นนี้ คุณก็พักผ่อนอยู่บ้านสักสองสามวันเถอะ"

สองวันต่อมา กู้ฉางฉิงก็พักผ่อนอยู่บ้าน แต่ก็ไม่ได้ดีขึ้นมาก

เธอยังคงอ่อนแออย่างมาก แขนขาไม่มีแรง เวียนหัว

จนถึงขั้นวันต่อมากลางดึกก็มีไข้สูง

เฟิงจิ่งเหยาถูกความร้อนของกู้ฉางฉิงทำให้ตื่น เห็นแก้มของกู้ฉางฉิงแดงระเรื่อผิดปกติ หายใจกระชั้น หน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อ

"ฉางซิน ตื่นตื่น"

“……”

กู้ฉางฉิงขมวดคิ้วแน่นไม่ตอบสนอง

สีหน้าเฟิงจิ่งเหยาเปลี่ยนไปเล็กน้อย รีบลุกจากเตียงให้พ่อบ้านนำยาลดไข้มาให้

"ฉางซิน ตื่นตื่น กินยา"

เขาโอบกู้ฉางฉิงขึ้น แล้วพูดเบาๆ

กู้ฉางฉิงตัวร้อนจนสะลึมสะลือ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดทำให้เธอกินยาตามคำพูดของเฟิงจิ่งเหยาอย่างเชื่อฟัง

ถึงอย่างนั้น เฟิงจิ่งเหยาไปเอาน้ำเย็นมา เพื่อจะให้อุณหภูมิลดลง

เขาถอดชุดนอนกู้ฉางฉิงออก ผิวสีขาวราวกับหิมะตราตรึงในดวงตาของเขาทันที แต่เขาไม่ได้คิดอะไร ใช้ผ้าเปียกเช็ดตัวกู้ฉางฉิง

ก็ไม่รู้ว่านานแค่ไหน ในที่สุดอุณหภูมิของกู้ฉางฉิงก็ลดลง

เฟิงจิ่งเหยาโล่งอก เก็บๆของ นอนหลับไปข้างๆกู้ฉางฉิงด้วยร่างกายที่เหนื่อยล้า

……

เช้าวันที่สาม ดวงอาทิตย์กำลังส่องแสงอยู่นอกหน้าต่าง สายลมอ่อนๆพัดเข้ามาจากนอกหน้าต่าง

ขนตาของกู้ฉางฉิงสั่นไหว ตื่นขึ้นมาจากในฝัน

เวลานี้ถึงแม้ว่าเธอยังคงไม่มีแรง แต่ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมา

เธอมองไปยังคนข้างๆโดยจิตใต้สำนึก ในแววตาเต็มไปด้วยความประทับใจ

ถึงแม้ว่าเมื่อคืนจะไข้สูงจนสะลึมสะลือ แต่ยังมีจิตสำนึกอยู่ นับรู้ว่าเฟิงจิ่งเหยากำลังดูแลเธอทุกย่างก้าวไม่ห่าง

ก็ไม่รู้ว่ากู้ฉางฉิงมองอย่างจดจ่อเกินไปหรือเปล่า เฟิงจิ่งเหยารู้สึกได้จึงลืมตาขึ้นมา

"คุณตื่นแล้ว ยังรู้สึกไม่สบายอยู่ไหม?"

เขาถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่าเพราะเพิ่งตื่น เอื้อมมือออกไปแนบหน้าผากของกู้ฉางฉิงโดยทันที : "อืม ไม่ร้อนแล้ว อีกสักพักค่อยทานยาอีกครั้งเพื่อให้มั่นใจ ป้องกันการเป็นซ้ำอีก"

"โอเค" กู้ฉางฉิงพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง

เฟิงจิ่งเหยาเห็นท่าทางที่น่าเอ็นดู ก็อดที่จะจูบหน้าผากของเธอไม่ได้ : "คุณพักผ่อนต่อเถอะ ฉันจะลงไปห้องครัวทำโจ๊กมาให้"

ในใจกู้ฉางฉิงราวกับได้ดื่มน้ำผึ้ง มองส่งเฟิงจิ่งเหยาออกไป

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เฟิงจิ่งเหยาสวมเสื้อผ้าอยู่บ้านยกโจ๊กกลับมาที่ห้อง

กู้ฉางฉิงแปลกใจเล็กน้อย : "วันนี้คุณไม่ไปบริษัทหรอ?"

เธอยังคิดว่าผ่านไปนานขนาดนี้ เฟิงจิ่งเหยาน่าจะไปแล้ว

"สองสามวันมานี้สภาพร่างกายคุณไม่ค่อยดีนัก ให้คุณอยู่บ้านคนเดียวฉันไม่วางใจ"

เฟิงจิ่งเหยาตอบกลับไปพลาง ดูแลกู้ฉางฉิงให้รับประทานอาหารไปพลาง "ร้อนหน่อยนะ คุณระวังหน่อย"