บทที่ 498 แท้จริงแล้วเขาแอบวางแผนอะไรอยู่

ณ โรงพยาบาลเอกชนภายใต้การบริหารของกู้ซื่อ

ในห้องคลอดเสียงร้องคร่ำครวญอย่างเจ็บปวดของกู้ฉางซินดังออกมาเป็นระยะๆ

กู้หงเซินเดินวนไปวนมาตรงทางเดินห้องผ่าตัดอย่างกระวนกระวายใจ : "ทำไมคนยังมาไม่ถึงอีกนะ?"

"เจ้านาย เพิ่งได้รับข่าว พวกเขากำลังมา

ไม่ถึงสิบนาที กู้ฉางฉิงก็ถูกพามาที่โรงพยาบาลโดยเร็ว

"พวกคุณพาฉันมาที่โรงพยาบาลทำไม? หรือว่าเกิดอะไรขึ้นกับแม่ฉัน?"

กู้ฉางฉิงเห็นโรงพยาบาลที่คุ้นเคย ในใจก็หวาดกลัว

ลูกน้องไม่สนใจเธอ พาเธอไปที่แผนกสูตินรีเวช

"เจ้านาย พาคนมาแล้ว"

กู้หงเซินรีบวิ่งเข้ามา : "เร็ว เร็ว พาเธอไปเจาะเลือดตรวจ"

"ครับ" บอดี้การ์ดพยักหน้า

กู้ฉางฉิงตกตะลึง : "เจาะเลือดตรวจอะไร?

น่าเสียดายที่ไม่มีใครสนใจเธอ

บอดี้การ์ดดึงเธอไปหาพยาบาล

"คุณจะพาฉันไปไหน? ปล่อยฉันนะ กู้หงเซิน คุณต้องการทำอะไร?"

กู้ฉางฉิงรู้สึกกระวนกระวายใจ เริ่มออกแรงดิ้นรน แต่แรงอันน้อยนิดของเธอเทียบกับบอดี้การ์ดไม่ได้ ไม่นานถูกกำลังบีบบังคับพาไปที่ห้องฉีดยา

แต่เป็นเช่นนี้ กู้ฉางฉิงก็ยังไม่ยอม

"คุณกู้ คุณอย่าโวยวายสิ คุณหนูในห้องคลอดยังรอเลือดของคุณช่วยชีวิตอยู่ ชีวิตคนสำคัญมากนะ"

เป็นเวลานานที่พยาบาลไม่สามารถเก็บตัวอย่างเลือดได้ จึงตำหนิอย่างกังวลใจ

กู้ฉางฉิงก็ตกตะลึงกับคำพูดของเธอ : "คุณบอกว่าเกิดอะไรขึ้นกับกู้ฉางซินนะ?"

"คุณหนูคลอดก่อนกำหนดเสียเลือดมาก ตอนนี้ต้องถ่ายเลือดอย่างเร่งด่วน"

กู้ฉางฉิงนิ่งอึ้งไป

คาดไม่ถึงว่ากู้ฉางซินจะตั้งท้อง แล้วยังให้กำเนิดเด็กออกมาด้วย!

สองสามนาทีผ่านไป ผลตรวจออกมา พยาบาลก็พากู้ฮางฉิงกลับไปที่ทางเดิน

"ท่านประธาน กรุ๊ปเลือดของคุณหนูรองตรงกับคุณหนูใหญ่ทั้งหมด"

กู้หงเซินตื่นเต้นตัวสั่น : "เร็ว เร็ว จัดการเจาะเลือดเธอทันที"

เขาพูดจง กำชับอีกครั้งอย่างไม่วางใจ : "เจาะเยอะๆหน่อย จะได้แน่ใจว่าลูกสาวฉันจะไม่เป็นอันตรายใดๆ"

พยาบาลลำบากใจ : "นี่……โดยปกติแล้วคนจะมีข้อกำหนดในปริมาณการเจาะเลือด ทุกๆคนสามารถเจาะเลือดได้ปริมาณมากสุดก็แค่1000ml มากกว่านั้นจะเป็นอันตรายถึงแก่ชีวิต"

กู้หงเซินขมวดคิ้ว เขามองไปที่กู้ฉางฉิง ก็ปะทะเข้ากับการแสดงสีหน้าท่าทางถากถางของกู้ฉางฉิง

"กู้หงเซิน คุณยังจะกล้าลำเอียงอีกไหม? เป็นลูกสาวของคุณเหมือนกัน ชีวิตของกู้ฉางซินเธอก็คือชีวิต ชีวิตกู้ฉางฉิงอย่างฉันคงไม่ใช่ชีวิตใช่ไหม?"

สีหน้ากู้หงเซินเมื่อถูกถามก็อดกลั้นไว้ไม่อยู่ พูดกับพยาบาลอย่างโกรธๆและอับอาย : "ให้คุณไปเจาะก็ไปเจาะ จะพูดไร้สาระอะไร!"

พยาบาลตกใจกลัว ไม่กล้าพูดมากอีก พากู้ฉางฉิงไปเจาะเลือด

เข็มเย็นๆแทงเข้าไปในผิวที่ขาวผ่อง เจาะเส้นเลือดบางๆ น้ำเลือดแดงสดก็ไหลออกมาตามท่อสายยางใส

กู้ฉางฉิงมองอย่างเฉยชา เดิมทีแก้มที่มีเลือดฝาดจากที่เสียเลือดมากเกินไป ก็ค่อยๆเปลี่ยนเป็นเซียดเผือดขึ้นมา

เลือดถูกเจาะไปถึง1500ml พยาบาลจึงดึงเข็มออก

"คุณหนูรอง นี่คือน้ำกลูโคส คุณดื่มหนึ่งขวด สามารถบรรเทาอาการของโรคโลหิตจางได้ แล้วฉันจะให้คนเอายาบำรุงเลือดมาให้อีกที"

"ขอบคุณค่ะ"

กู้ฉางฉิงรับมาอย่างหัวหนักเท้าเบา แล้วค่อยๆดื่ม

ครึ่งชั่วโมงต่อมา จู่ๆเสียงที่ตื่นเต้นของกู้หงเซินก็ดังขึ้นที่ทางเดิน : "อะไรนะ ปริมาณเลือดไม่พอ งั้นก็ไปเจาะมาอีก"

"ท่านประธาน คุณกู้เจาะเลือดไม่ได้แล้ว ปริมาณเลือด1500mlก็ขีดสูงสุดของคุณกู้แล้ว เจาะต่อไปอีก คุณกู้จะเป็นอันตรายถึงชีวิตได้"

"อันตรายแล้วยังไง สามารถช่วยลูกสาวฉันได้ ก็เป็นวาสนาของเธอแล้ว

"ท่านประธาน คุณกู้ไม่สามารถเจาะเลือดได้อีกแล้วจริงๆ คุณวางใจเถอะ เราจะทำให้คุณหนูใหญ่ปลอดภัยได้อย่างแน่นอน เมื่อกี้เราติดต่อโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดแล้ว พวกเขาจะส่งกรุ๊ปเลือดที่เหมาะสมกับคุณหนูใหญ่มาภายในครึ่งชั่วโมง"

แพทย์และพยาบาลยึดมั่นในหลักการ ยืนยันว่าจะไม่เจาะเลือดกู้ฉางฉิงอีก

กู้ฉางฉิงที่อยู่ในห้องฉีดก็โล่งใจ ในเวลาเดียวกันก็ทั้งเสียใจทั้งแค้นใจ เยือกเย็นไปทั้งตัวราวกับช่วงเวลาที่หนาวที่สุดของเดือนสิบสอง

ก็ไม่รู้ว่านานแค่ไหน เสียงกังวลของกู้หงเซินดังก้องในทางเดินอีกครั้ง

"ลูกสาวฉันเป็นอย่างไรบ้าง?"

"ท่านประธานวางใจเถอะ คุณหนูใหญ่ปลอดภัยแล้ว"

กู้ฉางฉิงตกตะลึง เธอฝืนเรี่ยวแรงอันน้อยนิดเดินออกมาจากห้องฉีดยา

ก็เห็นกู้หงเซินทำท่าทางเป็นพ่อที่กตัญญูเป็นห่วงเป็นใยกู้ฉางซิน

เธอยิ้มมุมปากอย่างเศร้ารันทด จับผนังกำแพงเงียบๆแล้วหันจากไป

ผ่านไปสิบกว่านาที กู้ฉางฉิงก็กลับมาถึงตระกูลเฟิง

งานเลี้ยงบ้านหลังใหญ่ยังไม่จบสิ้น ดวงไฟยังส่องสว่าง มีเสียงเพลงดังออกมาเบาๆ