บทที่ 497 จะมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่

เฟิงจิ่งเหยาพากู้ฉางฉิงมาข้างๆนายท่านเฟิง เวลานี้ข้างๆนายท่านเฟิงมีเพื่อนสนิทคนหนึ่ง

คนคนนั้นดูอายุไล่เลี่ยกับนายท่าน ถึงแม้กาลเวลาจะทิ้งร่องรอยขนตัวเขา แต่เขายังคงดูมีชีวิตชีวา ในแววตามีวิสัยทัศน์ไม่แพ้นายท่านเฟิงเลย ทั้งตัวเปล่งประกายความเป็นนักปราชญ์

ข้างๆผู้อาวุโสยังมีสาวน้อยหนึ่งท่าน สวมชุดราตรีสีฟ้าอ่อน รอยยิ้มบนใบหน้าที่งดงาม อากัปกิริยาท่าทาง สุภาพสง่างาม ดูเป็นลูกสาวของตระกูลดีมีฐานะอย่างมาก

กู้ฉางฉิงเห็นแล้วก็อดไม่ได้ที่จะชื่นชมผู้หญิงที่สมบูรณ์มากๆคนนั้นในใจ

"คุณปู่"

เฟิงจิ่งเหยากับกู้ฉางฉิงเรียก

"พวกคุณมากันแล้ว"

นายท่านเฟิงเห็นทั้งสองคน สีหน้าก็ยิ้มแย้มมากยิ่งขึ้น แล้วแนะนำผู้อาวุโสและเด็กสาวตรงหน้า : "พวกคุณนี่คือคุณปู่จง นี่คือหลานสาวของนายท่านจง จงหลิงซิ่ว กลับจากต่างประเทศเพื่อมาวันเกิดฉันโดยเฉพาะ"

"คุณปู่จง คุณจง"

เฟิงจิ่งเหยากับกู้ฉางฉิงพยักหน้าทักทาย

จงหลิงซิ่วยิ้ม : "สวัสดีค่ะ"

ผู้อาวุโสจงอมยิ้มพยักหน้า ในเวลาเดียวกันก็มองเฟิงจิ่งเหยากับกู้ฉางฉิง ไม่ปกปิดความชื่นชมในรูปลักษณ์ที่หล่อเหลาดูดีของเฟิงจิ่งเหยา : "คนรุ่นใหม่เก่งกว่าคนรุ่นเก่าจริงๆ มิน่าล่ะนายท่านของคุณจึงพูดอย่างภูมิใจต่อหน้าฉันบ่อยๆ"

นายท่านเฟิงหัวเราะ : "ฉันภูมิใจที่สุดก็คือจิ่งเหยาของตระกูลเรา"

พอพูดจบ คุณนายเฟิงก็พาเฟิงซู่เดินเข้ามา : "นี่หลิงซิ่วใช่ไหม? ไม่ได้เจอหลายปี ดูดีขึ้นมากเลย"

คุณนายเฟิงเดินไปข้างๆจงหลิงซิ่ว สายตามองพิจารณา ในแววตาไม่ปกปิดความชื่นชอบ

"คุณน้าหมิงก็อายุมากแล้ว ยังคงสวยดูดีเหมือนเดิมเลย"

"เด็คนนี้ปากหวานกว่าตอนเด็กๆอีกนะเนี่ย"

คุณนายเฟิงปิดปากหัวเราะเบาๆ

คนสองสามคนคุยเล่นกันสักพัก งานเลี้ยงวันเกิดก็เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ

พิธีกรอยู่บนเวทีบรรยากาศคึกคัก ทั้งยังให้นายท่านเฟิงกล่างปราศรัยสองสามประโยค งานเลี้ยงก็ดำเนินการถึงขั้นตอนมอบของขวัญวันเกิด

คุณนายเฟิงพาเฟิงซู่ไปมอบหยกแกะสลักอันล้ำค่าของปันหลง ฝีมือการแกะสลักเหมือนจริงมาก ภายใต้แสงไฟสาดส่อง เหมือนมีชีวิต ราวกับเป็นของจริง

"พ่อ ขอให้ท่านมีโชคลาภวาสนาดั่งมหาสมุทร อายุยืนดุจขุนเขา"

"ดีดี พวกคุณเอาใจใส่จริงๆ"

นายท่านเฟิงหัวเราะเสียงดังแล้วให้พ่อบ้านเอาของขวัญไปเก็บ

ถัดไปก็เป็นคนรุ่นหลังทั้งสองเฟิงจิ่งเหยากับกู้ฉางฉิง

"สุขสันต์วันเกิดคุณปู่"

กู้ฉางฉิงกับเฟิงจิ่งเหยาอวยพรด้วยกัน เฟิงจิ่งเหยามอบของขวัญของเขา——一เป็นภาพวาดพู่กันโบราณ

"นี่คือของปรมาจารย์เฉินหมิงเป็นภาพ《ดวงอาทิตย์ขึ้น》ใช่ไหม?"

ในแขกเหรื่อ มีคนที่รู้จักที่มาของภาพวาดพู่กัน ก็ร้องออกมาอย่างตกใจ

"ใช่จริงๆด้วย ภาพ《ดวงอาทิตย์ขึ้น》ก่อนหน้านี้นายท่านตระกูลพวกเราคิดจะจ่ายมันในราคาสูงเพื่อมาเก็บสะสม ผลคือไม่ได้รับข่าวสารแต่อย่างไร ยังคิดว่าหายสาบสูญไปหมดแล้ว คาดไม่ถึงว่าที่แท้จะมาอยู่ในมือคุณชายเฟิง"

“

"นายท่านตระกูลเราก็เหมือนกัน"

นายท่านเฟิงได้ฟังความคิดเห็นโดยรอบแล้ว ใบหน้าก็ปกปิดความชื่นชอบและความตื่นเต้นไว้ไม่ไหว

เขามองภาพวาดพู่กันอย่างระมัดระวัง อย่างชอบอกชอบใจ : "ดี ดี จิ่งเหยาใส่ใจจริงๆ"

"คุณปู่ชอบก็ดีแล้ว"

นายท่านเฟิงพยักหน้าอย่างมีความสุข แล้วกำชับว่า : "พ่อบ้าน นำไปให้คนเข้าม้วนอย่างระมัดระวัง แล้วเอาไปแขวนที่ห้องหนังสือฉัน"

พ่อบ้านพยักหน้า แล้วออกไป

เฟิงจิ่งเหยาคิดจะพากู้ฉางฉิงถอยหลังกลับ เวลานี้เสียงคุณนายเฟิงก็ดังขึ้นมา

"ฉางซิน ของขวัญของคุณล่ะ?"

คำนี้ออกมา ทุกคนก็มองไปทางกู้ฉางฉิง

"นี่หลานสะใภ้ของผู้อาวุโสเฟิงใช่ไหม? ทำไมไม่รู้อะไรควรไม่ควรแบบนี้ แม้แต่ของขวัญก็ไม่เตรียม?"

"ไม่รู้สิ ได้ยินมาว่าหลานสะใภ้คนนี้เลือกของให้ผู้อาวุโสเฟิงเองนะ"