บทที่ 496 เล่นกลอุบายลับลมคมในอะไร

เฟิงจิ่งเหยาไม่ได้รับคำตอบ ก็ทำเสียงถามอีกครั้ง : "หื๊ม?"

กู้ฉางฉิงรู้สึกได้ถึงความไม่พอใจของเขา กดความขมขื่นในใจ ยิ้มพูดว่า : "ทำไมฉันจะไม่เต็มใจ ฉันดีใจมาก"

เธอจ้องมองดวงตาสีดำขลับของเฟิงจิ่งเหยา ในใจก็สั่นไหว

ไม่สนใจว่าเธอจะจากไปหรือไม่ ตอนนี้คนที่ยืนข้างๆเฟิงจิ่งเหยาเป็นเธอ เฟิงจิ่งเหยาต้องการแนะนำก็คือเธอ ถนอมช่วงเวลานี้ไว้ จึงจะสำคัญที่สุด

ส่วนหลังจากนั้น ก็ไม่อยู่ในการพิจารณาของเธออีกต่อไป

ทั้งสองอบอุ่นอ่อนหวายกันอยู่ในห้องสักพัก เฟิงจิ่งเหยาก็พากู้ฉางฉิงไปทานอาหารที่ร้านอาหาร

ในมื้ออาหาร เฟิงจิ่งเหยาดูแลเอาใจใส่กู้ฉางฉิงดีมาก บรรยากาศหวานชื่น

ทานอาหารเสร็จ ทั้งสองคนไปเดินเล่นข้างนอกสักพัก ก็จูงมือกันกลับไปที่ตระกูลเฟิง

กู้ฉางฉิงกลับมาถึงห้อง นำชุดราตรีที่เฟิงจิ่งเหยาให้ออกจากกล่องของขวัญอย่างระมัดระวังและแขวนไว้ในตู้เสื้อผ้า เธอเอาชุดราตรีมาดูอีกครั้งอย่างถูกใจมาก คิดใคร่ครวญอยู่ในสมอง

เฟิงจิ่งเหยาอาบน้ำออกมา ก็เห็นฉากนี้ ก็ยิ้มในใจ : "ถ้าคุณชอบ พรุ่งนี้ฉันจะสั่งคนให้ทำชุดให้คุณอีกสองสามชุด"

"ไม่ต้องหรอก ที่ฉันชอบเพราะว่าคุณให้ แต่ฉันสนใจนักออกแบบคนนี้มาก การออกแบบนี้ของเธอทำให้ฉันมีแรงบันดาลใจ ผู้จัดการจี้กล่าวว่าการออกแบบก่อนหน้านี้ของฉันขาดความคิดสร้างสรรค์ แต่วันนี้เห็นการออกแบบนี้แล้ว ฉันเลยรู้ว่าความสามารถของฉันบกพร่องตรงไหน ถ้ามีโอกาส ฉันอยากรู้จักนักออกแบบคนนี้มากจริงๆ คุยแลกเปลี่ยนกับเธอ ต้องมีการพัฒนาอย่างมากแน่นอน"

กู้ฉางฉิงส่ายหัวปฏิเสธ แต่ใบหน้าก็ชื่นชมนักออกแบบคนนั้นอย่างมาก มองเฟิงจิ่งเหยาอย่างคาดหวัง

เฟิงจิ่งเหยาขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้คิดอะไร

"คุณอยากให้ฉันแนะนำให้คุณรู้จักหรอ?"

กู้ฉางฉิงพยักหน้า

เฟิงจิ่งเหยาหรี่ตา แววตาประกายความเจ้าเล่ห์ : "ให้แนะนำไม่ใช่ว่าไม่ได้ เพียงแต่จะมีประโยชน์อะไรกับฉันล่ะ?"

"ประโยชน์……หลังจากที่เข้าใจแล้ว ฉันสามารถออกแบบเสื้อผ้าที่ดียิ่งขึ้นเพื่อบริษัทได้ในอนาคต"

กู้ฉางฉิงตอบกลับอย่างเป็นปกติมาก

เฟิงจิ่งเหยาเหยียดนิ้วออกแล้วส่ายไปมา : "คุณเข้าใจผิดแล้ว การออกแบบเสื้อผ้าที่ดีขึ้นเพื่อบริษัทเป็นหน้าที่ที่คุณต้องรับผิดชอบ"

“……”

พูดอย่างนี้จริงๆก็ไม่ผิด

"งั้นคุณต้องการผลประโยชน์อะไรล่ะ?"

กู้ฉางฉิงพินิจพิเคราะห์เฟิงจิ่งเหยา คาดเดาว่าผู้ชายคนนี้สนใจอะไร

เฟิงจิ่งเหยาไม่ได้ใส่ใจ ยิ้มตาหยีพูดว่า : "ตอนนี้ยังไม่รู้ รอภายหลังนึกออกแล้วจะบอกคุณนะ"

กู้ฉางฉิงกลอกตา ไม่คิดจะสนใจคนคนนี้แล้ว เลยหันกลับไปที่โต๊ะทำงาน

เธอคิดจะบันทึกแรงบันดาลใจที่เธอได้ก่อนหน้านี้ เพื่อป้องกันไม่ให้ตนเองลืม

เฟิงจิ่งเหยาก็มาได้รบกวนเธอ นั่งพิงหัวเตียงอ่านหนังสือ รอเธอ

ในห้องเปลี่ยนเป็นเงียบสงบอย่างมาก แต่อบอุ่นเป็นพิเศษ

……

วันต่อมา กู้ฉางฉิงกับเฟิงจิ่งเหยาตื่นขึ้นมาก็ไปทานอาหารด้วยกัน หลังจากเฟิงจิ่งเหยาไปทำงาน เธอคิดจะไปที่บ้านใหญ่เพื่อไปหานายท่าน

ตอนที่เธอบันทึกแรงบันดาลใจเมื่อคืนนี้ ฉับพลันก็นึกถึงของขวัญของนายท่านออก

เธออยากจะทำชุดฝูสักชุดให้นายท่านด้วยตัวเอง

เช่นนี้ นายท่านเฟิงก็ไม่ได้ปฏิเสธ ร่วมมือกับการวัดตัวขิงกู้ฉางฉิง

ทำสิ่งเหล่านี้เสร็จ กู้ฉางฉิงก็ไม่ได้ออกไปเลย

เธอเล่นหมากรุกเป็นเพื่อนนายท่านเฟิงสักพัก พอมื้อเที่ยงก็กลับมาที่บ้านใหม่