บทที่ 495 ชอบไหม

เฟิงซู่สีหน้าเคร่งขรึมมองทุกคนที่อยู่รอบๆ

คุณนายเฟิงจึงสำรวม พูดถึงการจัดการของเธอออกมา

"นายท่านอายุมากแล้ว ไม่สามารถมาทรมานนานๆได้ ดังนั้นในความคิดของฉัน งานเลี้ยงนี้ก็จัดขึ้นในครอบครัวเถอะ……”

กู้ฉางฉิงฟังอย่างเงียบๆ

เฟิงจิ่งเหยาก็ประโยคสองประโยคเป็นครั้งคราว

ไม่นาน แผนการขั้นต้นก็ออกมา

หลังจากยืนยะนแผนงานแล้ว เฟิงจิ่งเหยาก็พากู้ฉางฉิงออกไปจากบ้านใหญ่

คุณนายเฟิงมองคนทั้งสองที่ออกไป ด้วยใบหน้าเกรี้ยวโกรธ

"ไม่รู้ว่านังจิ้งจอกนี่ใส่ยาเสน่ห์อะไรให้จิ่งเหยา รู้อย่างนี้ฉันน่าจะถือโอกาสจัดการซะก่อนที่จิ่งเหยาจะกลับมา"

"เอาล่ะ ตอนนี้สิ่งเหล่านี้ไม่มีประโยชน์แล้ว มาจัดการงานเลี้ยงครั้งนี้ให้ดีๆน่าจะดีกว่า ฉันไม่สนใจว่าคุณจะมีความคิดอะไร งานเลี้ยวครั้งนี้ต้องไม่เกิดเรื่องอื้อฉาวอย่างเด็ดขาด!"

เฟิงซู่มิงคุณนายเฟิงแล้วกล่าวเตือน แววตาเต็มไปด้วยความเฉียบขาด

คุณนายเฟิงหันไปมองอย่างหวั่นๆ : "รู้แล้ว"

อีกด้านหนึ่ง หลังจากกู้ฉางฉิงตามเฟิงจิ่งเหยาไป ก็เงียบไม่พูดจาตลอด ขมวดคิ้วแน่น

เฟิงจิ่งเหยารู้ว่าเธอกังวลใจเรื่องงานเลี้ยงวันเกิด ก็กระแอมเบาๆ พูดปลอบโยนว่า : "สิ่งที่แม่พูดเหล่านั้น คุณไม่ต้องไปใส่ใจหรอก ตนเองพยายามทำให้ดีที่สุดก็พอ ถึงไม่ได้จริงๆ ก็ยังมีฉัน"

กู้ฉางฉิงมองเฟิงจิ่งเหยา ความอบอุ่นก็หลั่งไหลไปทั้งใจ

"มีคุณนี่ดีจริงๆเลย!"

เธอยิ้มแล้วโอบแขนของเฟิงจิ่งเหยา ทั้งมีความสุขทั้งเศร้าใจ

คนดีขนาดนี้ จะให้เธอตัดใจจากไปได้อย่างไร?

เฟิงจิ่งเหยาไม่พลาดความกลุ้มใจในแววตาของเธอ ขมวดคิ้วถามว่า : "รู้ว่ามีฉันแล้ว คุณยังจะกลุ้มใจอะไรอีก?"

กู้ฉางฉิงตกใจ เธอคิดว่าเธอปกปิดได้ดีมากแล้ว คาดไม่ถึงว่าเฟิงจิ่งเหยาจะสายตาเฉียบแหลมได้ขนาดนี้

"เปล่า ฉันก็แค่คิดถึงวันเกิดคุณปู่ ฉันควรให้อะไรดี"

เฟิงจิ่งเหยามองเธอด้วยสายตาลึกซึ้ง เห็นเธอจริงจัง ก็หัวเราะเบาๆ : "สิ่งเหล่านั้นคุณไม่ต้องกังวลหรอก ฉันให้คนเตรียมไว้ดีแล้ว"

กู้ฉางฉิงทำปากจู๋ พูดอย่างไม่เห็นด้วย : "แต่ฉันก็อยากจัดเตรียมเองหนึ่งชิ้น"

เฟิงจิ่งเหยามองริมฝีปากสีชมพูนั้น สายตามืดครึ้ม ก้มลงไปจุ๊บเบาๆหนึ่งที : "ได้ คุณอยากจัดเตรียมเองก็เตรียมเถอะ อย่าให้เหนื่อยล้าก็พอ"

กู้ฉางฉิงตกตะลึง หลังจากสติกลับมา ทั้งโกรธทั้งเขินทุบตีเบาๆ : "คุณทำอะไร? ที่นี่มันที่สวนนะ!"

เฟิงจิ่งเหยาจับมือของเธอ หัวเราะแล้วเอาคนเข้ามากอด : "โอเค ไม่กวนแล้ว ฉันจะไปบริษัท คุณอยู่บ้านดีๆ มีเรื่องอะไรก็โทรหาฉันนะ"

กู้ฉางฉิงเขินหน้าแดง แต่ยังคงปล่อยให้เฟิงจิ่งเหยากอด

สองสามวันต่อมา กู้ฉางฉิงก็เริ่มเปลี่ยนเป็นงานยุ่งขึ้นมา

เธอจัดการงานที่บริษัทครึ่งวัน อีกครึ่งวันก็กลับไปที่ตระกูลเฟิงเพื่อช่วยคุณนายเฟิงเตรียมของที่จำเป็น

เพียงแค่ของขวัญวันเกิด ถึงตอนนี้เธอก็ยังคิดไม่ออก

ในระหว่างนั้นเธอก็ไปเยี่ยมเยือนดูนายท่าน อยากจะสอบถามเกี่ยวกับความชอบของนายท่าน ผลสรุปคือนายท่านก็ไม่ได้ขาดแคลนอะไร

ก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้ขาดแคลนอะไรจริงๆ นายท่านอยากได้หลานชายสักคน แต่เธอจนปัญญาจริงๆ

เธอกำลังปวดหัวอยู่ เมื่อฉันไม่รู้จะให้อะไร เธอก็ได้รับสายของเฟิงจิ่งเหยา

จิ่งเหยา มีอะไรหรอ?"

"คุณเตรียมตัวสักนิด ฉันจะให้ชวี่ยี่มารับคุณ ตอนเย็นเราจะไปทานข้าวข้างนอกกัน"

พูดจบ เขาก็วางสายไป

กู้ฉางฉิงอึ้งไปเล็กน้อย แต่ยังคงลุกขึ้นไปเตรียมตัวตัวเอง

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เธอเตรียมตัวเสร็จแล้วลงมาชั้นล่าง ชวี่ยี่ก็มาถึงตระกูลเฟิงพอดี

"คุณนายรอง"

กู้ฉางฉิงพยักหน้าขึ้นรถ

ชวี่ยี่เริ่มเคลื่อนรถ เธออดไม่ได้ที่จะถามอย่างประหลาดใจ : "ผู้ช่วยพิเศษชวี่ นี่เราจะไปที่ไหนกันหรอ?"

"รออีกสักครู่ถึงแล้ว คุณก็จะทราบครับ"

ผู้ช่วยพิเศษชวี่กระพริบตาอย่างลึกลับ กู้ฉางฉิงเลิกคิ้ว "ลึกลับขนาดนั้นเลยหรอ?"