บทที่ 512 ยอมให้แม่คุณมากดขี่ฉัน

ตามที่ข่าวคุณนายเฟิงเข้าโรงพยาบาลเล่าลือออกไป แวดวงทั้งหมดในเมืองหลังกำลังจับจ้อง

เดิมทีในแวดวงไม่รู้ว่าคุณชายตระกูลเฟิงแต่งงานแล้ว ตั้งแต่ครั้งที่แล้วตอนครบรอบวันเกิดนายท่านเฟิงอายุ 80 ปี นายท่านเฟิงกับเฟิงจิ่งเหยาก็แนะนำกู้ฉางฉิงออกไป คนอื่นๆถึงได้รู้การเกี่ยวดองกันของตระกูลเฟิงกับตระกูลกู้

ในเวลาเดียวกัน พวกเขาก็รู้ว่าคุณนายเฟิงไม่ค่อยพอใจลูกสะใภ้คนนี้สักเท่าไหร่

วิหารทองคำจักรพรรดิ เป็นอีกหนึ่งสถานที่รวมตัวของเหล่าเศรษฐีในเมืองหลวง จะพูดว่าทุกตารางนิ้วเป็นเงินเป็นทองก็คงไม่มากเกินไป ถึงแม้ว่าคุณจะมีเงินก็ไม่สามารถซื้อบ้านที่นี่ได้ ยังต้องมีอำนาจอิทธิพลด้วย

ตระกูลซวนตั้งอยู่กึ่งกลางแนวสันเขาของวิหารทองคำจักรพรรดิ

คฤหาสน์สไตล์ยุโรปที่สวยงามเต็มไปด้วยความหรูหรา

โคมไฟระย้าคริสตัลที่สวยงามในห้องรับแขกแขวนอยู่ในอากาศ ชายหน้าตามีเสน่ห์คนหนึ่งนั่งพิงอยู่บนโซฟาอย่างสบายๆ ขาเรียวของเขาวางลงบนโต๊ะชาหินอ่อนอย่างตามอำเภอใจ เล่นโทรศัพท์มือถืออย่างเอ้อระเหย คนคนนี้ก็คือซวนจิ่งยู่กลับมาที่ตระกูลซวนแล้ว

"คุณชาย มีข่าวทางด้านตระกูลเฟิง บอกว่าคุณกู้ท่านนั้นฉับพลันก็เปลี่ยนนิสัยไปมาก จนทำให้คุณนายเฟิงต้องเข้าโรงพยาบาล"

ลูกน้องจากข้างนอกรีบเข้ามา ซวนยู่จิ่งก็เงยหน้าขึ้นอย่างประหลาดใจ

"หื๊ม? นิสัยใจคอเปลี่ยนไปมากขนาดนี้เลยหรอ?"

ซวนจิ่งยู่ดูเหมือนคิดอะไรอยู่ ลูบๆคางอย่างคิดใคร่ครวญ

"นี่……เป็นเหมือนนิสัยคุณหนูใหญ่ตระกูลกู้"

ลูกน้องบอกข่าวทั้งหมดที่ได้รับมา

ดวงตาของซวนจิ่งยู่หรี่จนกลายเป็นเส้นตรง เห็นได้ชัดว่าคุณนายรองของตระกูลเฟิงเปลี่ยนตัวแล้ว

"คุณไปแจ้งคนที่จับตาดูตระกูลเฟิงอยู่ บอกว่าไม่ต้องจับตาดูแล้ว"

เขาสั่งด้วยแววตาเป็นประกาย : "จากนั้นก็ให้คนทั้งหมดจับตาดูตระกูลกู้ไว้ ยังมีอีกหนึ่งอย่าง ตามหาผู้หญิงที่ชื่อกู้ฉางฉิงด้วย"

ถึงแม้ว่าลูกน้องจะสงสัยคุณชายของตนเองว่าจะตามหาผู้หญิงที่ไม่เกี่ยวข้องทำไม แต่ก็ไม่ได้สอบถามอะไร พยักหน้าหันออกไปทำตาม

……

และในเวลาเดียวกันนี้ หลังจากเฟิงจิ่งเหยาออกมาจากโรงพยาบาล ก็กลับไปที่ตระกูลเฟิง

ที่ตระกูลเฟิง หลังจากที่กู้ฉางซินส่งกู้หงเซินกลับไปก็ยังคงนั่งอยู่ในสวนเพื่อรอให้พ่อบ้านพวกเขาจัดการข้าวของในบ้านใหม่ให้ดี

เฟิงจิ่งเหยาเดินเข้ามาในบ้านใหม่ ก็เห็นพวกคนรับใช้ย้าของเข้าออก อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วขึ้นแล้วเรียกพ่อบ้าน : "นี่มันเกิดอะไรขึ้น?"

"คุณชาย คุณกลับมาแล้ว"

พ่อบ้านเรียกอย่างเคารพ เขากวาดสายมองรอบๆแล้วพูดต้นสายปลายเหตุคร่าวๆ : "คุณนายรองบอกว่าเฟอร์นิเจอร์เหล่านี้ดูแล้วขัดตา เลยให้ฉันเปลี่ยนใหม่ทั้งหมด"

เฟิงจิ่งเหยาขมวดคิ้ว : "แล้วคุณนายรองล่ะ?"

"คุณนายรองอยู่ที่สวน"

พ่อบ้านเพิ่งพูดจบ เฟิงจิ่งเหยาก็เดินไปที่สวนแล้ว

ในสวน กู้ฉางซินเห็นเฟิงจิ่งเหยาที่กำลังเดินมา สายตาเธอก็ค่อยๆหรี่ขึ้นเพื่อพิจารณาชายคนนั้นที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

ถึงแม้ว่าเธอจะรู้จักเฟิงจิ่งเหยาไม่น้อย แต่ถ้านับจริงๆ นี่ก็เป็นครั้งที่สองที่เธอเจอเฟิงจิ่งเหยา

เฟิงจิ่งเหยาสังเกตเห็นสายตาของกู้ฉางซิน เขาไม่รู้ว่าเพราะเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า ราวกับว่านี่เป็นครั้งแรกที่กู้ฉางซินเห็นเขา

"ฉางซิน เรื่องเมื่อเช้า คุณมีอะไรจะอธิบายไหม?"

เขายืนอยู่ตรงหน้ากู้ฉางซินด้วยใบหน้าที่ตึงเครียด

กู้ฉางซินรู้ว่าเขาพูดถึงเรื่องที่โต้เถียงกับคุณนายเฟิง เลิกคิ้วเล็กน้อยถามอย่างหงุดหงิด : "ทำไม? คุณก็จะมาต่อว่าใช่ไหม?"