บทที่ 515 ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนคุณ

ในวันเดียวกัน เพราะกู้ฉางซินไม่วางเรื่องลูก จึงอยู่ที่โรงพยาบาลตลอด

ในเย็นวันนั้น กู้หงเซินก็รีบมา : "ฉางซิน เด็กน้อยเป็นอย่างไรบ้าง? หมอพูดว่ายังไง?"

"ลำไส้อักเสบเฉียบพลัน อักเสบลดลงแล้ว แต่จำเป็นต้องนอนโรงพยาบาลเพื่อสังเกตการณ์ สองสามวันนี้ฉันจะอย่โรงพยาบาลดูแลลูกเอง"

กู้ฉางซินพูดความคิดของเธอออกมา กู้หงเซินก็ไม่ได้โต้แย้ง

ตอนนี้เด็กเป็นอย่างนี้ พวกเขาก็ไม่มีใครวางใจ : "อืม งั้นคุณดูแลอยู่ที่โรงพยาบาล ทางด้านตระกูลเฟิงฉันจะบอกว่าฉันไม่ค่อยสบาย ให้คุณกลับมาดูแลสักสองวัน"

กู้ฉางซินพยักหน้า

ในตอนค่ำ เฟิงจิ่งเหยากลับมาจากบริษัท

เขามองห้องรับแขกอย่างเย็นชา อดไม่ได้ที่จะเม้มปากขึ้น

ก็ไม่รู้ว่าเขาถูกเอาใจจากกู้ฉางฉิงหรือเปล่า ตอนนี้เขากลับมาแล้วไม่เห็นกู้ฉางซินออกมาต้อนรับ พูดว่ากลับมาแล้ว ก็มักจะรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติไป

ไม่รู้ว่าสาวน้อยคนนี้จะโกรธไปนานแค่ไหน

เขาหลับตาลงเล็กน้อย คิดว่าวันนี้จะคุยดีๆกับกู้ฉางซิน

คิดอย่างนี้ ก็เลยเดินไปที่ชั้นบน

แต่ในห้องเขากลับหากู้ฉางซินไม่เจอ

"พ่อบ้าน คุณนายรองล่ะ?" เฟิงจิ่งเหยาเรียกพ่อบ้านมาถาม

พ่อบ้านตอบกลับอย่างเคารพนบนอบ : "คุณชาย คุณนายรองออกไปตั้งแต่เช้ายังไม่กลับมาเลย"

เฟิงจิ่งเหยาขมวดคิ้ว เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาและโทรหากู้ฉางซิน

"มีธุระอะไร?" ในสาย น้ำเสียงกู้ฉางซินเย็นชาอย่างมาก

เฟิงจิ่งเหยาขมวดคิ้วแน่น : "ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน?"

"ฉันอยู่ที่ตระกูลกู้ สองสามวันนี้พ่อฉันไม่สบาย ฉันต้องมาอยู่ดูแลเขาทางด้านนี้"

กู้ฉางซินพูดข้ออ้างที่เจรจากับกู้หงเซินก่อนหน้านี้

"กลับไปอยู่?" เฟิงจิ่งเหยาสงสัย รู้สึกว่ากู้หงเซืนไม่น่าจะป่วยหนัก ยิ่งเหมือนกับว่ากู้ฉางซินโกรธตนเองอยู่

ถึงอย่างไรเขาก็ได้ยินมาว่าเมื่อเช้ากู้หงเซินกับประธานของไท่หงได้เจอกัน

"ฉางซิน อย่าอ้างเลย คุณกลับมาเราจะได้คุยกันดีๆ"

เขาปล่อยวางมาดของตนเอง พยายามเกลี้ยกล่อมกู้ฉางซินให้กลับมา

แม้ว่ากู้ฉางซินจะประหลาดใจกับท่าทีของเฟิงจิ่งเหยา แต่ก็ยืนยันว่าจะไม่กลับ : "ทางด้านพ่อฉันก็มีเขาแค่คนเดียว ฉันไม่วางใจ ถ้าคุณอยากคุยกับฉันจริงๆ รอฉันดูแลพ่อดีแล้ว เราค่อยกลับไปคุยกัน"

เธอพูดจบ ก็วางสายไป

กู้หงเซินเห็นเธอวางสายไป จึงเดินเข้ามาข้างๆ : "เฟิงจิ่งเหยาโทรมาหรอ?"

กู้ฉางซินพยักหน้า : "ให้ฉันกลับไป บอกว่าอยากคุยกับฉันดีๆ"

เธอพูดถึงตรงนี้ ก็หรี่ตาลงเล็กน้อย แววตาเคร่งขรึม : "พ่อ ดูเหมือนว่านังผู้หญิงกู้ฉางซินนั่นก็ไม่ไร้ประโยชน์นะ อย่างน้อยก็ช่วยฉันเอาชนะใจผู้ชายคนนั้น"

ชั่วขณะกู้หงเซินก็ไม่เข้าใจ มองกู้ฉางซินอย่างงุนงง : "ทำไมถึงพูดอย่างนี้?"

กู้ฉางซินหัวเราะเบาๆ ยิ้มมุมปากเล็กน้อย : "พ่อ คุณรู้ไหม? น้ำเสียงเฟิงจิ่งเหยาที่ให้ฉันกลับไปเมื่อกี้ดูประนีประนอมมาก ถ้าเขามีความรักต่อฉันจริงๆ ฉันคิดว่าครั้งนี้เราจะได้รับประโยชน์มากมายจากตระกูลเฟิง!"

……

ในเวลาเดียวกัน ที่คฤหาสน์ตระกูลซวน

ห้องรับแขกที่แสงไฟสว่างไสว ซวนจิ่วยู่นั่งอยู่บนโซฟาอย่างเกียจคร้าน