บทที่ 516 อย่ามากวนใจอีก

ซวนจิ่งยู่เห็นว่ากู้ฉางฉิงโกรธจริงๆ ดวงตาเขาก็เป็นประกาย แล้วสำรวมสีหน้าท่าทางที่ดูไม่จริงจัง พูดปลอบโยนว่า : "เอาน่า อย่าโกรธเลย รอให้ฉันส่งคุณกลับไป ฉันก็จะเลิกตามเลยดีไหม?"

กู้ฉางฉิงจ้องมองซวนจิ่งยู่ ในใจเธอก็รู้ดี ถึงแม้เธอจะปฏิเสธ ชายคนนี้แน่นอนว่าจะต้องทำอะไรตามใจตนเอง

จำคำพูดของคุณไว้ รอให้ฉันถึงบ้านแล้ว ก็อย่ามากวนใจอีก!"

กู้ฉางฉิงพูดประโยคสุดท้าย ก็อดไม่ได้ที่จะเพิ่มอีกประโยคหนึ่ง : "แล้วก็ คุณไม่จำเป็นต้องตอบแทนบุญคุณฉัน มันเป็นเพียงเรื่องบังเอิญที่ช่วยคุณไว้"

เธอพูดจบ ก็ไม่สนใจซวนจิ่งยู่หันกลับเดินไปที่อพาร์ทเม้นต์ไป

สองสามนาทีต่อมา ก็ถึงอพาร์ทเม้นต์

กู้ฉางฉิงชำเลืองมองซวนจิ่งยู่ทางด้านหลัง และไม่ได้ขึ้นไปชั้นบนทันที : "ฉันถึงแล้ว ตอนนี้คุณไปได้แล้วใช่ไหม?"

ซวนจิ่งยู่มองออกว่ากู้ฉางฉิงหงุดหงิด ยิ้มอย่างอารมณ์เสีย : "ยัยเด็กนี่ไม่รู้ผิดชอบชั่วดีจริงๆเลย"

กู้ฉางฉิงมองเขาไม่ได้พูดอะไร แต่ความหมายของการไล่แขกนั้นชัดเจน

ซวนจิ่งยู่เห็นว่ากู้ฉางฉิงตั้งใจที่จะไม่มีความสัมพันธ์กับเขาบนรถ ก็ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ในที่สุดก็ไม่ได้พูดอะไร เดินจากไป

กู้ฉางฉิงโล่งอก เธอกลัวจริงๆว่าผู้ชายคนนี้จะเหมือนกับตอนที่อยู่ในบ้านเช่าก่อนหน้านี้ จะมากวนใจเธออย่างหน้าด้านๆ

เธอพักผ่อนที่อพาร์ทเม้นต์สักพัก บรรจุซุปบำรุงของแม่ในกล่องเก็บความร้อน แล้วก็ไปที่โรงพยาบาล

คาดไม่ถึง เธอเพิ่งจะเดินไปถึงหน้าประตูห้องผู้ป่วย ก็ได้ยินเสียงหัวเราะของแม่ดังออกมาจากด้านใน แล้วยังมีเสียงผู้ชายลางๆ

เธอผลักประตูเข้าไปอย่างสงสัย เห็นซวนจิ่งยู่นั่งข้างๆเตียงพูดคุยหัวเราะอยู่กับแม่ ก็ตกตะลึง

"ฉางฉิงมาแล้ว เพื่อนคุณมาจากประเทศจีนมาเยี่ยมคุณโดยเฉพาะเลย"

ติงเซียงหลานเห็นกู้ฉางฉิงมา ก็อมยิ้มกวักมือเรียกเธอ

กู้ฉางฉิงสติกลับมา เธอฉีกยิ้มมุมปากแล้วเดินไปที่แม่ แต่แววตาที่เชือดเฉือนยังมองไปที่ซวนจิ่งยู่ไม่ลดละ

"ทำไมคุณมาอยู่ที่นี่?" เธอถามอย่างไม่มีเสียง

"คุณไม่ให้ฉันตามคุณ ฉันก็เลยมาเยี่ยมคุณน้า คุณน้าดูเหมือนจะชอบฉันมากๆด้วย"

ซวนจิ่งยู่ยกยิ้มอย่างภาคภูมิใจ ท่าทางการแสดงออกนั้นทำให้กู้ฉางฉิงอยากจะตบเขาสักทีหนึ่ง

ชั่วขณะ ตาทั้งสองคนปะทะกันกลางอากาศ เหมือนปล่อยประกายไฟ

ติงเซียงหลานไม่พบเลยแม้แต่น้อย พูดกำชับกู้ฉางฉิงว่า : "ฉางฉิง เมื่อกี้เสี่ยวยู่บอกว่าเขามาประเทศอิตาลีครั้งแรก ตอนบ่ายโรงพยาบาลไม่มีเรื่องอะไร คุณพาเสี่ยวยู่ไปเดินเล่นสักหน่อย ก็จะได้ไม่เสียแรงที่เดินทางมาไกลเพื่อเยี่ยมเยียนคุณ"

"แม่……”

กู้ฉางฉิงอยากจะปฏิเสธโดยจิตใต้สำนึก สรุปคือยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกซวนจิ่งยู่พูดตัดบทว่า : "ขอบคุณครับคุณน้า ฉันยังกังวลกับการใช้ชีวิตในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย ไม่รู้ว่าจะไปเดินเล่นที่ไหน คนในครอบครัวรู้ว่าฉันจะไปต่างประเทศครั้งนี้ แต่ก็ฝากให้ฉันซื้อของหลายๆอย่างกลับไป"

กู้ฉางฉิงมองเขาที่พูดโป้ปดอย่างเชี่ยวชาญ กล่าวอย่างหน้าตาเฉย ก็โมโหจนต้องกัดฟัน

แต่เธอก็จนปัญญาที่จะปฏิเสธการจัดการของแม่ ได้แต่พาซวนจิ่งยู่ออกจากโรงพยาบาลอย่างไม่เต็มใจ

……

ที่ประเทศจีน โรงพยาบาลเอกชนของตระกูลกู้

ผ่านการนอนโรงพยาบาลเพื่อสังเกตการณ์มาสามวันแล้ว หมอก็ยืนยันแล้วว่าเด็กไม่เป็นอะไร กู้ฉางซินก็พาลูกกลับมาที่ตระกูลกู้

เขาเพิ่งจะเดินไปจัดการให้ลูกนอนดีๆ พ่อบ้านก็เดินตามมารายงาน : "คุณหนูใหญ่เฟิงจิ่งเหยามา"

กู้ฉางซินหยุดห่มผ้าให้ลูกชั่วขณะ ขมวดคิ้วเล็กน้อย พูดอย่างไม่เข้าใจ : "เขามาทำอะไร?"

"บอกว่าจะมารับคุณหนูกลับไป นายท่านลงไปรับหน้าก่อนแล้ว" พ่อบ้านรายงานสิ่งที่เขารู้ออกมา

"ฉันรู้แล้ว บอกพวกเขาว่าฉันเปลี่ยนชุดเสร็จจะลงไป"

กู้ฉางซินพยักหน้า จัดที่จัดทางให้ลูกดีแล้ว จึงกลับไปห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดหนึ่งแล้วลงไปชั้นล่าง