บทที่ 517 อย่าทะเลาะจนน่าเกลียดเกินไป

กุ้ฉางซินฟังคำพูดของเฟิงจิ่งเหยาจบ ก็ตกตะลึง

เธอเงยหน้าขึ้นมองเฟิงจิ่งเหยาอย่างประหลาดใจ คาดไม่ถึงว่าเฟิงจิ่งเหยาผู้เย่อหยิ่งเช่นนี้จะเป็นฝ่ายขอโทษด้วยตนเอง ชั่วขณะ เธอจำเป็นต้องคำนวณความรู้สึกของเฟิงจิ่งเหยาที่มีต่อกู้ฉางฉิงในใจของเธอ

"กระทำให้เจ็บปวดแล้ว คุณมาพูดขอโทษจะมีประโยชน์อะไร?"

กู้ฉางซินแกล้งทำเป็นเย้ยหยันเย่อหยิ่ง มันเป็นการทดสอบความอดทนของเฟิงจิ่งเหยาที่มีต่อเธอจริงๆ

เฟิงจิ่งเหยาขมวดคิ้วขึ้นมาเล็กน้อย เดิมทีเขาคิดว่าหลังจากที่ตนเองขอโทษแล้ว กู้ฉางฉิงจะถือโอกาสผ่อนปรนลง แต่ไม่คาดคิดว่าเธอยังคงอิดออด

"งั้นคุณต้องการยังไง? จะให้แม่ของฉันมาขอโทษคุณด้วยตัวเองหรอ?"

เขาเคร่งขรึมลงทันที จ้องมองกู้ฉางซินอย่างไม่พอใจ : "นั่นคือแม่ของฉัน แล้วก็เป็นผู้อาวุโสของฉัน คุณอย่าให้มันเกินไปเลย!"

"หึ ฉันเกินไป เฟิงจิ่งเหยาคุณต้องการให้ฉันบอกทางด้านคุณปู่ดูไหมล่ะ ว่าท้ายที่สุดแล้วใครที่เกินไป? คุณรู้หรือไม่ว่าผู้หญิงจะมีผลอย่างไรต่อการบริโภคยาคุมกำเนิดในระยะยาว? เกิดภาวะมีบุตรยากตลอดชีวิต!"

กู้ฉางซินจ้องมองเฟิงจิ่งเหยาทำท่าทางโกรธเคือง

เฟิงจิ่งเหยาเม้มปากแน่น จู่ๆก็ไม่กล้ามองไปที่ดวงตาของกู้ฉางซินโดยตรง

แน่นอนว่าเขารู้สิ่งเหล่านี้ แต่ปัญหาคือตามนิสัยใจคอของแม่แล้วเป็นไปไม่ได้เลยที่จะขอโทษกู้ฉางซิน และเขาก็ไม่อยากให้เรื่องนี้กระทบกับความสัมพันธ์ของทั้งสองคน

"เอาอย่างนี้ เรื่องครั้งนี้ฉันจะคิดหาวิธีชดใช้ให้คุณ เพื่อหลีกเลี่ยงความขัดแย้งระหว่างคุณกับแม่ เราย้ายออกจากคฤหาสน์หลังเก่าเลยเป็นยังไง?"

นี่เป็นวิธีที่ประนีประนอมที่สุดที่เฟิงจิ่งเหยาจะคิดได้แล้ว

กู้ฉางซินได้ยินก็ตกใจ เธอไม่คิดว่าเฟิงจิ่งเหยาจะประนีประนอมถึงขนาดนี้

เธอกระพริบๆตา : "ย้ายออกจากตระกูลเฟิงไปก็เท่านั้น แต่ถ้าคุณอยากชดเชยให้ฉันจริงๆ ก็มีบางอย่างที่พอจะสอดคล้องกับควาเป็นจริวได้"

ในแววตาของเฟิงจิ่งเหยาก็ดูแปลกใจ เพราะเดิมทีเขาคิดว่ากู้ฉางซินปรารถนาที่อยากจะย้ายออกจากตระกูลเฟิงอย่างยิ่ง

เขามองลึกไปในตาของกู้ฉางซิน แล้วถาม : "คุณต้องการอะไร?"

"ฉันได้ยินมาว่าเฟิงซื่อกรุ๊ปกำลังเจรจากับรัฐบาลเกี่ยวกับการปฏิรูปเหมืองร้างในหนานเฉิง ให้โครงการนี้กับกู้ซื่อไม่ดีกว่าหรอ"

กู้ฉางซินพูดคำนี้ออกมา เหิงจิ่งเหยาก็สีหน้าเคร่งขรึมทันที

"นี่ก็คือเงื่อไขของคุณใช่ไหม?"

เฟิงจิ่งเหยามองกู้ฉางฉิงอย่างคาดเดาไม่ได้ ความละอายใจในสายตาของเขาค่อยๆเปลี่ยนเป็นเย็นชาเล็กน้อย

"ใช่"

กู้ฉางซินพยักหน้า ราวกับไม่ได้สังเกตเห็นอุณหภูมิโดยรอบ

บรรยากาศในห้องวีไอพีเปลี่ยนเป็นชะงักงันเล็กน้อย

แน่นอนว่ากู้ฉางซินรู้ว่าเฟิงจิ่งเหยาโกรธ แต่ก็ไม่ได้สนใจ รับประทานอาหารต่อไป

ก็ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน เสียงอันเยือกเย็นของเฟิงจิ่งเหยาก็ดังขึ้นในห้องวีไอพี : "เงื่อนไขของคุณ ฉันตอบรับ"

กู้ฉางซินคาดการไว้แล้วว่าเฟิงจิ่งเหยาจะไม่ปฏิเสธ เพราะเช่นนี้จึงหยุดการกระทำเล็กน้อย ยิ้มพูดว่า : "ดีมาก งั้นพรุ่งนี้ฉันจะให้พ่อส่งคนไปติดต่อเลย"

เฟิงจิ่งเหยาพยักหร้าอย่างเย็นชา นากนั้นเขาก็ยกไวน์แดงบนโต๊ะขึ้นมาจิบหนึ่งที ตาทั้งคู่หรี่มองกู้ฉางซิน เปลี่ยนหัวข้อสนทนา พูดว่า : "ตอนนี้เราคุยเรื่องส่วนตัวกันจบแล้ว เรามาคุยเรื่องงานกันเถอะ"

กู้ฉางซินเลิกคิ้วเล็กน้อย : "คุณอยากพูดเรื่องการออกแบบใช่ไหม? พอดีเลย ฉันก็อยากคุยกับคุณเรื่องนี้เหมือนกัน ฉันคิดว่าต่อไปจะไม่ทำการออกแบบแล้ว คุณอยู่ที่สำนักงานใหญ่ก็จัดหาตำแหน่งใหม่ให้ฉันด้วย เกี่ยวกับการเงินจะดีที่สุด"

เฟิงจิ่งดหยาหรี่ตาขึ้นมา ฉับพลันเขาก็รู้สึกว่ากู้ฉางซินที่เย่อหยิ่งอวดดีตรงหน้านี้ดูไม่คุ้นเคยอย่างมาก

เขาถูกทำให้โมโห กล่าวเตือนว่า: "กู้ฉางซิน อย่าละโมบโลภมาก"