บทที่ 518 ฉันกับเขา เป็นไปไม่ได้

ณ ประเทศอิตาลี ที่โรงพยาบาลสมอง

เวลาผ่านไปครึ่งเดือนแล้ว ติงเซียงหลานฟื้นตัวได้ดีมาก ออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว

วันนี้ออกจากโรงพยาบาล ซวนจิ่งยู่ก็อาสามารับแม่ลูกกู้ฉางฉิงออกจากโรงพยาบาล

คุณน้าเย่ ฉันมาแล้ว"

ซวนจิ่งยู่ปรากฏตัวอยู่หน้าหิ้งผู้ป่วยอย่างร่าเริงมาก

หลายวันมานี้ เขาอยู่กับติงเซียงหลานก็มีคะแนนความชื่นชอบอย่างมาก ทำให้บางครั้งติงเซียงหลานก็ปฏิบัติต่อเขาดีกว่ากู้ฉางฉิงเสียอีก

"นี่ บอกว่าคุณไม่ต้องมา ทำไมคุณมาล่ะ"

ถึงแม้ปากติงเซียงหลานพูดว่าไม่ต้องการ แต่รอยยิ้มบนใบหน้าก็สดใสอย่างมาก

"คุณน้าเย่ออกจากโรงพยาบาลจะไม่มาได้อย่างไร ฉันยังคิดที่จะฉลองให้คุณน้าเย่ด้วยนะ"

ซวนจิ่งยู่ออดอ้อนอยู่ข้างๆติงเซียงหลาน

กู้ฉางฉิงกลอกตาแล้วชี้ไปที่กระเป๋าเดินทางที่เธอจัดเก็บไว้บนเตียงเป็นอย่างดี บุ้ยปากพูดว่า : "อย่ามาออดอ้อน ในเมื่อต้องการจะมาเป็นกุลีแล้ว ของเหล่านี้ก็ให้คุณรับผิดชอบ เราจะไปรอคุณที่ชั้นล่าง"

เธอพูดจบ ก็ประคองติงเซียงหลานคิ่ยๆเดินไปที่ลิฟท์

ซวนจิ่งยู่มองพวกเธอที่จากไป มองไปที่กระเป๋าใบใหญ่และใบเล็กบนเตียงอีกครั้ง ก็เสียใจเล็กน้อยที่ไม่ได้พาคนมาด้วย

เขามองกู้ฉางฉิงที่เดินหายไปจากทางเดินอย่างรวดเร็ว ก็รีบนำกระเป๋าเดินทางตามไป

สิบกว่านาทีต่อมา กลุ่มคนก็มาถึงอพาร์ทเม้นต์ชั่วคราว

"แม่ คุณนั่งพักผ่อนที่โซฟาสักหน่อยก่อนนะ ฉันจะเอาของไปเก็บที่ห้อง แล้วก็จะไปทำอาหาร"

เพิ่งพูดจบ ซวนจิ่งยู่ที่นั่งลงบนโซฟาด้วยท่าทางเหนื่อยล้าก็พูดว่าตัดบทว่า : "ไม่ต้องทำอาหารหรอก ฉันบอกว่าจะฉลองให้คุณน้าเย่ จองโรงแรมไว้แล้ว รอคุณเก็บของเสร็จ เราก็ไปกันได้เลย"

"เด็กคนนี้ ฉันบอกว่าไม่ต้องสิ้นเปลืองหรอก"

ติงเซียงหลานอมยิ้มแล้วโกรธๆมองซวนจิ่งยู่

"จะสิ้นเปลืองได้ยังไง ได้เลี้ยงข้าวคุณน้าเย่ก็เป็นเกียรติของฉันแล้ว" ซวนจิ่งยู่พูดประจบอีกครั้ง

ติงเซียงหลานถูกเย้าแหย่ก็หัวเราะเสียงดัง : "นี่ เจ้าเด็กคนนี้ ปากหวานจริงๆ ถ้าไม่รู้ยังคิดว่าทาด้วยน้ำผึ้งนะเนี่ย"

กู้ฉางฉิงเห็นทั้งสองคนพูดคุยหัวเราะกัน ถึงแม้ว่าฉันจะไม่แยแสซวนจิ่งยู่ แต่กับคนคนนี้ยังมีความซาบซึ้งในบุญคุณอยู่บ้าง

ตั้งแต่เขาปรากฏตัว อารมณ์ของแม่ก็ดีขึ้นทุกวันๆ

ในคืนวันนั้น กู้ฉางฉิงเก็บของเสร็จแล้ว ภายใต้การนำของซวนจิ่งยู่ พวกเขามาที่โรงแรมแห่งหนึ่ง

ในเวลามื้ออาหาร สุภาพบุรุษซวนจิ่งยู่ดูแลติงเซียงหลานและกู้ฉางฉิงเป็นอย่างดี บรรยากาศก็ดูมีชวิตชีวามากเพราะเขาออดอ้อนเป็นครั้งคราว

โดยเฉพาะเมื่อซวนจิ่งยู่หยอกล้อกับกู้ฉางฉิง ที่ดูเหมือนคู่กัดกัน ทำให้ติงเซียงหลานหัวเราะไม่หยุด ก็ยิ่งยืนยันความคิดบางอย่างในใจ

เธอรอซวนจิ่งยู่ไปห้องน้ำ เธอก็เข้าไปใกล้ๆกู้ฉางฉิงแล้วถามว่า : "คุณกับเสี่ยวยู่กำลังคุยกันิยู่ใช่ไหม?"

กู้ฉางฉิงตกใจ : "แม่ คุณพูดเหลวไหลอะไร ฉันกับเขา เป็นไปไม่ได้!"

เธอพูดจบ ก็ส่ายหัวอย่างกับกลองเขย่า

ติงเซียงหลานตกตะลึง : "พวกคุณเป็นไปไม่ได้? งั้นทำไมเสี่ยวยู่มาทำดีกับคุณขนาดนี้ล่ะ?"

กู้ฉางฉิงรู้ว่าแม่ไม่เชื่อ ก็เลยเล่าเรื่องที่เคยช่วยชีวิตซวนจิ่งยู่ไว้ แน่นนอนว่าเธอก็ปกปิดบางส่วน

"เรื่องราวก็เป็นเช่นนี้ แม่ คุณอย่าคิดเหลวไหลนะ คนไม่มีความคิดอย่างนั้น อีกทั้งตระกูลพวกเขาก็ไม่ธรรมดา ไม่สามารถยอมรับคนธรรมดาทั่วไปอย่างฉันได้หรอก"

แววตาของติงเซียงหลานมีความผิดหวัง ในเวลาเดียวกันก็โทษตนเอง : "เป็นแม่เองที่เป็นภาระคุณ"

เธอรู้ว่าสาเหตุเป็นเพราะอาการป่วยของตอนเอง กู้ฉางฉิงจึงไม่เคยคิดเรื่องของความรักเลย

"แม่ สิ่งเหล่านี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับคุณ ฉันเองที่ไม่อยากพูดถึงมัน"

ใบหน้าที่หล่อเหลาของเฟิงจิ่งเหยาผุดขึ้นในสมองของกู้ฉางฉิง ก็ระงับความคิดและความขมขื่นในใจกลับไป