บทที่ 546 สักพักฉันก็หวั่นไหวกับเขา

เฟิงจิ่งเหยาหัวเราะเยาะ "กู้ฉางซินอะไรที่ทำให้คุณคิดว่าฉันจะต้องไปหาผู้หญิงคนนั้น?"

ใบหน้าของกูเชางซินแข็งค้างชั่วขณะ "คุณทิ้งฉันไว้คนเดียว ทำไมคุณจะไม่อยากรู้ข่าวของผู้หญิงคนนั้นล่ะ?”

"เหอะ ผู้หญิงที่โกหกฉัน คุ้มค่าที่ฉันจะไปตามหา?" เฟิงจิ่งเหยาหัวเราะเยาะอย่างดูถูกเหยียดหยาม

กู้ฉางซินไม่เชื่อ "แล้วทำไมคุณถึงให้ฉันอยู่ที่นี่?"

เฟิงจิ่งเหยามองไปที่เธออย่างเย็นชา "คุณรู้จักกับหลงยู่สิงได้อย่างไร?"

กู้ฉางซินกระพริบตา ดูเหมือนว่าเธอจะเข้าใจความคิดของเฟิงจิ่งเหยาผิดจริงๆ

แน่นอนว่าขยะยังไงก็เป็นขยะ ยังคิดว่ายัยกู้ฉางฉิงนั่นจะสามารถเอาชนะเฟิงจิ่งเหยสได้ แต่พวกเขาไม่ได้ปฏิบัติต่อเธอแบบเดียวกัน

ตอนนี้เธอทั้งรู้สึกโกรธทั้งร้อนรน

หากไม่มีเรื่องกู้ฉางฉิงมาต่อรอง เธอก็ไม่สามารถเจรจากับเฟิงจิ่งเหยาได้เลย ซึ่งทำให้เธอเป็นผู้ถูกกระทำอย่างสมบูรณ์

เฟิงจิ่งเหยารอรนานก็ยังไม่ได้รับคำตอบ หรี่ตาลงอย่างอันตราย "หือ?ไม่อยากพูดเหรอ?"

"มันเกี่ยวอะไรกับคุณ?เมื่อฉันตกอยู่ในมือคุณแล้ว จะฆ่าจะแกงก็แล้วแต่คุณ"

กู้ฉางซินก็ไม่มีทางเลือก เธอก็เริ่มท้าทายเฟิงจิ่งเหยา "อย่าคิดว่าคุณจับฉันได้ แล้วคุณจะชนะ ยู่สิงไม่ง่ายอย่างที่คุณคิด เขาจะช่วยฉันไม่ช้าก็เร็ว"

เฟิงจิ่งเหยามองเธอด้วยสายตาเย้ยหยัน "เธอแน่ใจหรือว่าเขาจะมาช่วยเธอได้?"

หัวใจของกู้ฉางซินสั่นไหวพร้อมกับลางสังหรณ์ที่ไม่ดีในใจของเขา

มีบางอย่างเกิดขึ้นกับยู่สิงหรือไม่?

ไม่ เป็นไปไม่ได้ ที่จะมีบางอย่างเกิดขึ้นกับยู่สิงที่เก่งกาจขนาดนั้นได้อย่างไร

"เฟิงจิ่งเหยา อย่ามาข่มขู่ฉันไปหน่อยเลย ฉันไม่ใช่ขี้ขวัญเสีย"

เฟิงจิ่งเหยามองไปที่เธออย่างลึกซึ้ง ยกมือขึ้นเพื่อเปิดคอมพิวเตอร์ข้างหน้า หาข่าวล่าสุดในวันนี้ จากนั้นเขาก็หันคอมพิวเตอร์กลับ หันหน้าจอคอมพิวเตอร์ไปทางกู้ฉางซิน จะเห็นภาพหลงยู่สิงถูกจับบนหน้าจอ

"ตอนนี้คนรักของคุณไม่สามารถปกป้องตัวเองได้แล้ว คุณคิดว่าเขายังมีเวลาว่างมาดูแลคุณอยู่หรือเปล่า?”

ทันใดนั้นใบหน้าของกู้ฉางซินก็ซีดลง การจับกุมของหลงยู่สิงเป็นสิ่งที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อน

เฟิงจิ่งเหยาเห็นการแสดงออกของเธอในสายตาเปิดปากอีกครั้งและพูดว่า "ถ้าคุณบอกฉันเรื่องคุณรู้ ฉันอาจพิจารณาปฏิบัติต่อลูกของคุณอย่างดี"

"ลูก!"

ทันใดนั้นกู้ฉางซินก็นึกถึงลูกของเธอและหลงยู่สิง และทำให้หัวใจเธอเต้นระรัว "นายทำอะไรกับลูกของฉัน?"

"ตอนนี้เด็กสบายดี แต่ถ้าคุณไม่ให้ความร่วมมือ ฉันคงสามารถทำได้แค่ส่งเด็กไปที่บ้านหลงเท่านั้น"

"ไม่ได้ คุณส่งลูกของฉันกลับไม่ได้!"

กู้ฉางซินตะโกน เธอรู้ดีว่า เมื่อเด็กกลับไปที่บ้านของหลง โอกาสรอดชีวิตมีน้อยมาก

อย่างไรซะในตอนแรกหลงยู่สิงพยายามแก้แค้น ใช้กำลังในการปราบปรามผู้ที่ไม่เชื่อฟังเขาครอบครัวหลง ไม่รู้ว่ามีกี่คนที่คาดหวังว่าเขาจะประสบอุบัติเหตุ เขาจะปฏิบัติต่อลูก ๆ ของเขาด้วยความกรุณาได้อย่างไร

เฟิงจิ่งเหยาไม่ได้พูดอะไร เขานั่งบนเก้าอี้ทำงานด้วยสีหน้าคาดเดาไม่ได้ รอให้กู้ฉางซินเริ่มสารภาพ

กู้ฉางซินทั้งเกลียดทั้งดิ้นรน ในที่สุดเธอก็สารภาพว่า "ฉันได้พบกับยู่สิงตอนที่พ่อของฉันเพิ่งทำสัญญาแต่งงานกับคุณ ตอนนั้นฉันมีปัญหาเล็กน้อย เขาช่วยฉันแล้ว พอเรารู้จักกันได้สักพัก เขาเป็นคนเล่นสนุก คุยสนุก ไม่นานฉันก็รู้สึกดีกับเขา..."

เฟิงจิ่งเหยาขมวดคิ้วและก่อนที่กู้ฉางซินจะพูดจบ เขาก็ขัดจังหวะด้วยความงุนงง "กู้ฉางซินสิ่งที่ฉันอยากรู้ไม่ใช่วิธีที่คุณพบเขา ฉันต้องการให้คุณบอกฉันเกี่ยวกับครอบครัวหลงที่อยู่เบื้องหลังหลงยู่สิง"

กู้ฉางซินกัดฟัน "ฉันไม่รู้อะไรมากเกี่ยวกับตระกูลตรง ยู่สิงไม่เคยให้ฉันเข้าไปยุ่ง"

"หือ?" เฟิงจิงเหยาไม่เชื่ออย่างเห็นได้ชัด