บทที่ 552 ฉันกลับมาแล้ว (จบบริบูรณ์)

หลายสิบนาทีต่อมา เฟิงจิ่งเหยารีบกลับมาที่ตระกูลเฟิง

เขาเดินเข้าไปที่ห้องรับแขกบ้านใหญ่ พบว่าในห้องรับแขกไม่ได้มีแต่แม่ นายท่านเฟิงและพ่อก็อยู่ด้วย

เขามองไปรอบๆ แล้วสายตาก็ไปตกที่คุณนายเฟิง : "แม่ คุณตามหาฉันหรอ?"

คุณนายเฟิงพยักหน้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เธอก็ไม่ได้อ้อมค้อมกับเฟิงจิ่งเหยา พูดว่า : "ฉันได้ยินมาว่าคุณให้คนไปตามหาผู้หญิงที่แกล้งเป็นกู้ฉางซินนั่น ทำไม คุณต้องการจะไปรับเธอกลับมาใช่ไหม?"

เฟิงจิ่งเหยาขมวดคิ้ว : "ใครบอกแม่?"

"คุณไม่ต้องสนใจว่าใครจะบอกหรอก คุณก็บอกกับฉันมา ว่าเรื่องนี้จริงหรือเปล่า!" คัณนายเฟิงตวาดด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

เฟิงจิ่งเหยาพยักหน้ากล่าวว่า : "เป็นเรื่องจริง"

"เฟิงจิ่งเหยา!" คุณนายเฟิงโมโหมาก เธอจ้องมองเฟิงจิ่งเหยาอย่างโกรธเกรี้ยวพูดตำหนิว่า : "คุณลืมไปแล้วหรอว่าผู้หญิงคนนั้นรวมหัวกับตระกูลกู้เพื่อหลอกคุณ? คาดไม่ถึงว่าคุณยังคิดไปรับเธอกลับมาอีก เธอใส่ยาเสน่ห์อะไรให้คุณกันนะ?"

เฟิงซู่ก็ตำหนิอย่างไม่พอใจ : "จิ่งเหยา เรื่องอื่น ฉันกับแม่ของคุณไม่สนใจได้นะ แต่เรื่องนี้ไม่มีทางที่จะคุยกันได้ ตอนนี้ตระเฟิงอยู่ในมือของคุณแล้วแม้ว่าการพัฒนาจะราบรื่นมาก ในอนาคตก็ดี แต่ก็ทนไม่ไหวที่จะกลับมาเป็นอย่างนี้อีก"

เฟิงจิ่งเหยาเม้มปาก เขาไม่ได้โต้แย้งคำพูดของพ่อกับแม่ แต่มองไปทางนายท่านเฟิง : "คุณปู่ คุณคิดเหมือนกันกับพวกเขาไหม?"

นายท่านเฟิงหันกลับไปมองเฟิงจิ่งเหยา เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถามว่า คุณบอกได้ไหมว่าทำไมต้องให้คนกลับมา?"

"พ่อ นี่คุณหมายความว่าอย่างไร? คุณเห็นด้วยกับวิธีการของเฟิงจิ่งเหยาหรอ?"

คุณนายเฟิงมองนายท่านเฟิงอย่างไม่พอใจ คำพูดที่กำกวมนี้ ฟังอย่างไรก็รู้สึกว่านายท่านเฟิงไม่หนักแน่น

"จิ่งเหยาไม่ใช่คนไม่เอาไหน เขาทำอย่างนี้ ฉันเชื่อว่าต้องมีเหตุผลของเขา" นายท่านเฟิงมองเฟิงจิ่งเหยาด้วยแววตาลึกซึ้ง

เรื่องราวที่ประสบในครั้งนี้ ทำให้เขาพบความเป็นจริงที่น่ากลัว

อย่ามองว่าในตอนแรกตระกูลเฟิงถูกตระกูลกู้แล้วก็ตระกูลหลงเอาเปรียบ แต่ในที่สุดคนถูกเอาเปรียบก็จัดการคนเอาเปรียบได้ ทุกการกระทำทุกการเคลื่อนไหวของพวกเขาถูกเฟิงจิ่งเหยาคำนวณไว้แล้ว

ก็เพราะอย่างนี้ นายท่านเฟิงก็อยากที่จะเข้าใจเรื่องราวมากมาย

ทั้งหมดนี้เฟิงจิ่งเยาสามารถมองแผนการของตระกูลกู้และตระกูลหลงออกได้ จำเป็นต้องพบความผิดปกติมาก่อนแล้ว คนที่ฉลาดหลักแหลมอย่างนี้ ทุกเรื่องที่ทำต้องมีเป้าหมาย

เฟิงจิ่งเหยาเห็นสีหน้าของนายท่านเฟิง ก็รู้ว่าความคิดบางอย่างในใจของเขาถูกคุณปู่เดาออก

เขาไม่ได้ปิดบัง พูดความคิดของเขาออกมา : "เหตุผลที่ให้คนตามกลับมา ฉันคิดว่าคุณปู่น่าจะมองออก ผู้หญิงคนนั้นเป็นคู่หมั้นของฉันที่คุณปู่เลือกให้จริงๆ อย่างที่สอง ผู้หญิงคนนั้นสามารถผิ่นคลายโรคกลัวความมืดของฉันได้!"

"เพ้อเจ้อ ของปลอมๆนั่นจะสามารถเป็นคู่หมั้นที่คุณปู่เลือกให้คุณได้อย่างไร!" คุณนายเฟิงพูดอย่างไม่พอใจ!

"แม่ เรื่องนี้มีความซับซ้อน ในตอนแรกที่คุณปู่เลือกกู้ฉางซินนอกจากจะชอบเธอแล้ว ยังมีหนึ่งสาเหตุคือภายนอกเล่าลือกันว่ากู้ฉางซินคือคนนำโชค คุณปู่น่าจะหวังว่าคุณสมบัติการนำโชคของกู้ฉางซินนี้จะสามารถรักษาโรคของฉันได้ แต่ผลคือคนที่นำโชคเป็นคนอื่น แต่โชคดีที่ท้ายที่สุดให้ฉันได้อยู่ด้วยกันกับคนที่นำโชคจริงๆ"

คุณนายเฟิงตกตะลึง นี่เป็นเรื่องที่เธอไม่รู้จริงๆ

นายท่านเฟิงก็ประหลาดใจอย่างมาก : "พูดแบบนี้ กู้ฉางฉิงก็มีผลต่ออาการของโรรของคุณจริงๆสินะ"

เฟิงจิ่งเหยาพยักหน้า : "ตามที่ฉันกับฮั้วเฉินสังเกตดู มีเธออยู่ด้วย ฉันสามารถเดินในที่มืดได้โดยไม่จำเป็นต้องมีแสงไฟ"

"ดี ดี ดูเหมือนว่าฉันจะหาไม่ผิดคน!" นายท่านเฟิงอดยิ้มไม่ได้

ตลอดมา ความกลัวความมืดของเฟิงจิ่งเหยานี้ก็คือโรคหัวใจของเขา คาดไม่ถึงจริงๆว่าเขาจะได้พบวิธีการรักษาโดยบังเอิญ

"พ่อ ถึงแม้เธอจะสามารถรักษาเฟิงจิ่งเหยาได้ ก็ไม่สามารถให้เธอเข้ามาในตระกูลเฟิงได้อีก คุณอย่าลืมเรื่องก่อนหน้านี้สิ"

คุณนายเฟิงเห็นนายท่านเฟิงเปลี่ยนใจ จึงรับเบรก