บทที่ 70 ทำให้เธอไม่สามารถท้องได้

ในเช้าวันรุ่งขึ้น ลู่ซือยวี่คิดวางแผนจะไปทานอาหารเช้าด้วยกันกับคุณนายเฟิง

เพราะว่าคุณพ่อเฟิงมีธุระจึงออกไปก่อนแล้ว ดังนั้นบนโต๊ะอาหารจะมีแค่เธอกับคุณนายเฟิง

ทั้งสองคนคุยไปหัวเราะไป จนเธอเห็นว่าได้เวลาแล้ว ก็แสร้งทำเป็นพูดอ้ำๆอึ้งๆ：“คือว่า คุณป้าหมิง มีเรื่องหนึ่ง ฉัน ฉันอยากจะบอกคุณ”

คุณนายเฟิงเห็นท่าทางเขินอายของเธอ และอดไม่ได้ที่จะพูดติดตลกว่า：“นังหนูคนนี้ เขินอายกับป้าหมิงตั้งแต่เมื่อไหร่กัน？เห็นใบหน้าเล็กๆนี่ ไม่รู้ฉันคิดว่าเธอทาหน้าแดงไปทั้งหน้าหรือเปล่า”

“คุณป้าหมิง！”

ลู่ซือยวี่ได้ยินอย่างนั้น เธอก็หัวเราะเยาะและกระทืบเท้า：“คุณป้าหมิง คุณแกล้งฉันอีกแล้ว ฉันไม่พูดแล้วนะคะ”

“โอเคๆ ฉันไม่หัวเราะเธอแล้ว จริงๆแล้วมีเรื่องอะไร เธอบอกป้าหมิงซิ”

“ก็คือ……วันนี้ฉันเห็นว่าพี่จิ่งเหยายุ่งแต่กับงานของบริษัท และเขายังต้องจัดการกับกู้ฉางซิน ฉัน ฉันกลัวว่าร่างกายเขาจะรับไม่ไหว ฉันเคยถามคุณหมอว่า ถ้าทำเรื่องอย่างว่ามากเกินไป จะทำลายสารน้ำและเลือด คุณป้าหมิงไม่อย่างนั้นสั่งให้ห้องครัวส่งยาบำรุงร่างกายให้พี่จิ่งเหยาดีไหมคะ อย่าปล่อยให้ร่างกายเขาทรุดโทรม”

เธอหน้าแดง แล้วบอกคุณนายเฟิงถึงเรื่องของคืนและวันของเฟิงจิ่งเหยากับกู้ฉางซิน

ถ้าจะบอกว่าในบ้านหลังนี้เธอเป็นคนที่ไม่อยากให้สองคนนั้นอยู่ด้วยกันที่สุด อย่างนั้นป้าหมิงก็เป็นคนที่สอง

ขอเพียงป้าหมิงรู้เรื่องนี้ จะต้องขัดขวางไม่ให้กู้ฉางซินท้องอย่างแน่นอน

และในความเป็นจริง ก็เป็นไปอย่างที่เธอคิด

รอยยิ้มบนใบหน้าของคุณนายเฟิงหุบลง

ในช่วงเวลานี้ยุ่งอยู่กับการมุ่งเป้าไปที่กู้ฉางซิน แต่ลืมไปเรื่องหนึ่ง

ถึงแม้นายท่านเฟิงจะกดดันอย่างหนัก แต่ผู้หญิงอย่างกู้ฉางซิน จะคู่ควรที่จะมีลูกให้ลูกชายของเธอได้ยังไง

คิดอย่างนี้แล้ว ดวงตาของเธอก็เดือดดาล แต่ไม่นานก็ถูกเธอระงับเอาไว้ เบะปากแล้วพูดว่า：“ขอบคุณซือยวี่ที่เตือนสติ เรื่องนี้ฉันจะหาวิธีจัดการเอง รับรองว่าจะไม่ให้พี่จิ่งเหยาของเธอต้องเหน็ดเหนื่อย”

“คุณป้าหมิง คุณอย่าแกล้งฉันอีกนะ ฉันไม่พูดกับคุณแล้ว”

ลู่ซือยวี่แสร้งทำเป็นเขินอายและก้มหน้าก้มตากินข้าว แต่คอยสังเกตท่าทางของคุณนายเฟิงอยู่

คุณนายเฟิงเหลือบมองเธอแล้วแอบยิ้ม จากนั้นก็ยิ้ม แล้วเรียกพ่อบ้านมา

“ตอนเย็นคุณไปหาหมอด้านบำรุงสุขภาพมา บอกให้พวกเขาสั่งยาเพื่อบำรุงร่างกายและนำกลับมาตุ๋นเป็นซุป โดยเฉพาะรังนกและโสม ตอนเย็นให้ห้องครัวตุ๋น และส่งไปให้คุณนายรองทุกวัน ถ้าคุณนายรองมีปัญหา ก็บอกว่าเพื่อตรวจสอบให้แน่ใจว่าเธอสามารถท้องได้”

เธอกะพริบตาและกำชับด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

พ่อบ้านรับคำสั่งและออกไป

ในเวลานี้ลู่ซือยวี่แสร้งทำเป็นงงงวยและพูดว่า：“คุณป้าหมิง ไม่ใช่ให้บำรุงร่างกายพี่จิ่งเหยาหรอคะ？ทำไมถึงเปลี่ยนเป็นกู้ฉางซิน เธอมีอะไรต้องบำรุง”

ขณะที่เธอพูดก็เม้มริมฝีปากด้วยความไม่พอใจ

“พี่จิ่งเหยาของเธอ ฉันจะจัดการนอกเหนือจากนี้ เธอไม่ต้องกังวล”

คุณนายเฟิงไม่ต้องการให้ลู่ซือยวี่รู้วิธีการสกปรกของตระกูลที่ร่ำรวยและมีอิทธิพล

อันที่จริงก็ไม่รู้ว่าลู่ซือยวี่รู้ชัดเจนในใจอยู่แล้วรึเปล่า

แต่ยังแสร้งทำเป็นไม่รู้และพยักหน้าพูดว่า：“ค่ะ นั้นฉันจะไม่สนใจแล้ว”

พูดจบเธอก็เหลือบมองเวลาและจะขอตัวออกไป

“คุณป้าหมิง ฉันสายแล้ว ไปทำงานก่อนนะคะ”

คุณนายเฟิงพยักหน้าและพูดว่า：“เดินทางระมัดระวังล่ะ อย่าเหนื่อยจากงานมากจนเกินไป มีปัญหาอะไรก็ไปหาจิ่งเหยาให้เขาช่วยเธอนะ”

“รู้แล้วค่ะ”

ลู่ซือยวี่พยักหน้าและออกจากบ้านหลักไป

เมื่อเธอขึ้นรถออกไปแล้ว ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความพึงพอใจ

เธอมองไปที่บ้านหลังใหม่ดวงตาของเธอเป็นประกายขึ้นทันที

มีคุณป้าหมิงออกสู้รบให้ กู้ฉางซินเธออย่าคิดว่าจะท้องได้！

……