ตอนที่ 3

พิมพิลารู้สึกตื่นเต้น เพราะดูเหมือนว่าอะไรๆ ในคฤหาสน์แห่งนี้จะดูลึกลับไปเสียหมด

“ไม่ต้องใจร้อนแม่สาวน้อย… เดี๋ยวเธอจะได้เจอทุกคนจนครบแน่ๆ”

วันรุ่งขึ้น

เมื่อเสร็จสิ้นพิธีแต่งงานอันเรียบง่ายของชายหนุ่มผู้เกิดในตระกูลที่มี ‘ขนบประเพณี’ แปลกๆ เป็นของตัวเอง ก็มาถึงงานเลี้ยงเล็กๆ ที่ถูกจัดขึ้นในตอนค่ำ

ทว่านอกจากตินน์กับพิมพิลา ก็ไม่มีแขกเหรื่อคนอื่นๆ หรือญาติพี่น้องของตินน์คนใดมาร่วมงาน จะมีก็แค่สาวใช้ที่คอยเข้ามาดูแลรับใช้

“เอ่อ… แล้วคุณปู่… คุณพ่อ… และพี่ชายของคุณยังไม่มาหรือคะ”

พิมพิลาถามด้วยความสงสัย อันที่จริงยังมีความสงสัยอีกมากมายที่ผุดเข้ามาในหัว นับจากก้าวแรกที่ย่างกรายเข้ามาในคฤหาสน์สีเทาหลังนี้

“อย่าใจร้อน… คืนนี้เธอจะได้เจอพวกเขาทุกคนจนครบ”

ตินน์กล่าว แต่ก็ไม่ได้ทำให้หญิงสาวหายสงสัย

ในระหว่างงานเลี้ยง

เหตุการณ์ทุกดำเนินไปอย่างปกติ กระทั่งถึงเวลาส่งตัวเข้าหอ พิมพิลาจึงสังเกตเห็นความไม่ปกติบางอย่าง เมื่อเข้ามาอยู่ด้วยกันในห้องนอนแล้วตินน์ไม่ยอมแตะต้องล่วงเกินหล่อนแม้แต่น้อย ทั้งที่ก็อยู่กันสองต่อสอง และเขามีสิทธิ์โดยสมบูรณ์ ในฐานะสามีของหล่อน

“เกิดอะไรขึ้นคะ… คุณตินน์”

เจ้าสาวถามเจ้าบ่าวด้วยความสงสัย

“พิมพ์… ”

ตินน์เรียกชื่อภรรยา เขาเดินเข้ามาจับมือหล่อน ยกขึ้นมาจุมพิต กุมไว้แนบอก สวมกอดแนบแน่นแล้วกล่าวประโยคที่ทำให้พิมพิลารู้สึกกลัวกับเรื่องแปลกๆ ภายในคฤหาสน์สีเทาหลังนี้

“ฉันรักเธอนะแม่สาวน้อย… แต่ตระกูลของเรามี ‘จารีต’ บางอย่างที่ปฏิบัติสืบต่อกันมาเป็นเวลาช้านาน ตั้งแต่รุ่นปู่ของปู่ของปู่… และฉันต้องขอโทษที่ไม่ได้บอกเรื่องนี้กับเธอแต่แรก”

ตินน์ยกมือขึ้นมาเชยแก้มนวลของเจ้าสาว คืนนี้พิมพิลาสวยมากจนผู้ชายทุกคนในตระกูลเอ่ยชมเป็นเสียงเดียวกัน ว่าตินน์ตาแหลมคม เลือกสะใภ้ได้ถูกใจทุกคนในบ้าน ตอนที่เขาเอาภาพถ่ายของหล่อนมาอวด

“จารีตที่ว่า… มันคืออะไรคะ?”

หัวคิ้วของหญิงสาวชิดเข้าหากันด้วยความสงสัย

“ตระกูลของเราเรียกมันว่า ‘ราคะจารีต’... ”

ถึงเวลาที่ตินน์ต้องบอกความจริงทุกอย่าง

“คืออะไรคะ?”

หัวคิ้วโค้งเรียวชิดเข้าหากัน

“คือประเพณีที่ผู้ชายในตระกูลของเราใช้สะใภ้ร่วมกัน”