ตอนที่ 112 โฮสต์ที่แตกต่าง(ตอนจบ)

เฟิงเชียนเสวี่ยมองดู“โฮสต์หนุ่มลูกหนี้”ที่อยู่ข้างตนแล้วก็รู้สึกแปลกๆบอกไม่ถูก แต่ก็ยังบอกไม่ได้ว่าแปลกยังไง

เขาพูดถูก เธอเป็นคนให้เขาแกล้งเป็นแฟนเอง แน่นอนเขาต้องแสดงให้สมจริง แต่ตอนนี้ก็แสดงสมจริงเกินไป เธอยังจะไปโทษเขาอีก?

ตอนนี้ที่สามารถยืนยันได้อย่างหนึ่งก็คือ “โฮสต์หนุ่มลูกหนี้” ไม่ใช่เยี่ยเจิ้นถิง เมื่อกี้เธอเห็นเขาขึ้นรถไปกับตา ตอนนี้ “โฮสต์หนุ่มลูกหนี้”ก็อยู่ตรงหน้าเธอแล้ว ไม่ว่าจะวางแผนยังไงก็ไม่สามารถใช้คาถาแยกร่างได้แน่นอน!

แต่ว่าถ้าหากจับสองคนนั้นมายื่นคู่กัน เธอก็ยังคิดว่าเหมือนกันอยู่ดี...

แต่ก็แค่เหมือนกันเฉยๆ ก่อนหน้านี้เธอคงคิดมากไป

“เหม่ออะไรอยู่!” “โฮสต์หนุ่มลูกหนี้” เขกหัวเฟิงเชียนเสวี่ยเบาๆ แล้วจึงเปิดประตูรถออก ใช้มือบังหัวของเธอไว้ “ขึ้นรถ!”

“แฟนของเชียนเสวี่ยช่างดูอบอุ่น อ่อนโยนจัง”

เฟิงเชียนเสวี่ยขึ้นรถไปพร้อมกับเสียงชื่นชมของเพื่อนโทรศัพท์ของโฮสต์หนุ่มลูกหนี้กำลังสั่น เขาเพียงมองดูหน้าจอที่แสดงชื่อคนโทรเข้ามาและกระตุกยิ้มที่มุมปาก แต่ก็ไม่ได้รับสายนั้น

“เชียนเสวี่ย ขอติดรถไปด้วยได้ไหม” เสิ่นอวิ๋นเดินเข้ามาถาม

“ได้แน่นอน ด้านหลังสามารถนั่งได้สามคน “เฟิงเชียนเสวี่ยออกปากชวนอย่างเป็นมิตร “รีบขึ้นรถเถอะ”

“โอเค ขอบคุณมากนะ” เสิ่นอวิ๋นดึงเพื่อนร่วมงานอีกสองคนขึ้นรถมาด้วยกัน แต่ก็ยังไม่ลืมที่จะกำชับเพื่อนๆคนอื่น “พวกเธอเอารถไปอีกคันนะ เจอกันที่บาร์นะ

“โอเค”

รถแอสตันมาร์ตินก็ขับออกตัวเร็วเหมือนดังลมพัดผ่าน

“โฮสต์หนุ่มลูกหนี้” วันนี้ขับรถทั้งเร็วและซิ่งมาก เพียงแค่เห็นช่องว่างระหว่างรถก็ขับแทรกเข้าไปทันที แถมยังขับแซงไม่หยุด

“ขับช้าหน่อย” เฟิงเชียนเสวี่ยพูดเตือน

“ก็ไม่เร็วอะไรขนาดนั้น” โฮสต์หนุ่มลูกหนี้โน้มตัวเข้ามาใกล้ด้วยท่าทางพิลึก “เธอนี้น่ารักที่สุด”

“เพิ่งรู้เหรอ”เฟิงเชียนเสวี่ยเหลือบตามองบนใส่เขา พร้อมแอ่นตัวไปกระซิบข้างหูเขา “เพื่อนๆให้เธอเลี้ยง เดี๋ยวเธอทำตัวหน้าใหญ่หน่อยนะ และค่อยมาเบิกเงินที่ฉัน”

“เบิกเงิน” โฮสต์หนุ่มลูกหนี้รู้สึกแปลกใจกับสองคำนี้

“แต่ถ้านายสะดวกออกเงินเองก็ได้ ฉันก็ไม่ว่าอะไร”เฟิงเชียนเสวี่ยเอ๋ยต่อ “ยังไงนายก็หาเงินได้ง่ายกว่าฉัน”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า น่าสนใจดี” โฮสต์หนุ่มลูกหนี้หัวเราะเสียงดัง