ตอนที่ 325 ฝืนกฎธรรมชาติ

"โอ้ ทำไมเสื้อผ้าของประธานเยี่ยถึงสกปรกซะได้" ในขณะนั้น หมอและพยาบาลอีกคนที่กำลังทำความสะอาดห้องอุทานขึ้น "นี่มันอะไรกัน"

“ขอฉันดูหน่อย” พวกหมอและพยาบาลโน้มตัวไปดูใกล้ๆ “ถ้ามองไม่ผิด น่าจะเป็นมูลนกนะ”

"อาจเป็นจะเป็นของนกแก้วตัวน้อยตัวนั้นสินะ" หมอและพยาบาลทั้งสองมองดูซื่อเป่าน้อยที่สลบไสลด้วยความงงงวย

"ใช่แล้ว ถูกต้องแล้วเป็นมูลของมัน" พยาบาลที่ออกมาจากห้องน้ำพูดอย่างตื่นเต้นว่า "เมื่อคืนนี้ ฉันเห็นนกแก้วตัวน้อยนั้นอุจจาระเป็นกองที่บนไหล่ของประธานเยี่ย ใบหน้าของประธานเยี่ยตอนนั้นก็ดูแย่มาก..."

"หรือว่า..." หมอและพยาบาลหลายคนมองซื่อเป่าน้อนด้วยสายตาเห็นอกเห็นใจ

เฟิงเชียนเสวี่ยอึ้งไปครู่หนึ่ง เธอจ้องมองซื่อเป่าน้อยอย่างว่างเปล่าและความคิดก็แวบเข้ามาในหัวของเธอซื่อเป่าน้อยโดนเยี่ยเจิ้นถิงบีบคอจนตายแล้วหรือเปล่า

ร่างกายของเฟิงเชียนเสวี่ยอ่อนแรงลงและเธอเกือบจะล้มลงบนเตียง...

"คุณเฟิงคะ..." พยาบาลรีบพยุงเธอทันทีและก็ปลอบเธอเบา ๆ "อย่าเศร้าเกินไปเลย นกแก้วน้อยตัวนี้ยังมีชีวิตอยู่ ไปให้สัตวแพทย์ช่วยดูบางทีอาจจะช่วยชีวิตมันได้นะคะ"

“พวกเรายังมีธุระต้องทำกัน ขอตัวก่อนนะคะ”

พวกหมอและพยาบาลรู้สึกว่ากำลังจะมีอะไรเกิดขึ้นเลยรีบพากันออกไป...

"รอฉันด้วย" ผู้ช่วยหมอก็วิ่งออกไปด้วยพวกเขากลัวว่าเฟิงเชียนเสวี่ยจะโกรธและดึงพวกเขาไปมีเอี่ยวด้วย

เฟิงเชียนเสวี่ยอยู่ในห้องคนเดียว เธอเห็นสภาพที่ใกล้จะตายของซื่อเป่าน้อยและเธอก็เต็มไปด้วยความแค้นต่อเยี่ยเจิ้นถิง

เจตนาดีอะไร ปากแข็งใจอ่อนอะไร เป็นของปลอมเป็นเรื่องโกหกทั้งนั้น...

ซื่อเป่าน้อยแค่ไปอุจจาระบนไหล่ของเขา เขาก็บีบคอซื่อเป่าน้อยอย่างไร้ความปรานีจนตาย

เขาคือปีศาจ ปีศาจร้าย

ยิ่งเฟิงเชียนเสวี่ยคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ทำให้เธอยิ่งคิดก็ยิ่งเกลียดเขาและอยากจะบีบคอเขาให้ตาย...

ในเวลาเดียวกัน เธอนึกถึงอีกคำถามถ้าเยี่ยเจิ้นถิงสามารถลงมือกับนกแก้วตัวเล็กๆได้ แล้วเขาจะสามารถลงมือกับลูกๆทั้งสามคนได้หรือไม่...

เฟิงเชียนเสวี่ยตัวสั่นและตื่นตระหนก...