ตอนที่ 326 สง่างามและบริสุทธิ์!

ฉู่จือมั่วยังบาดเจ็บและมีรอยเลือดที่มุมปากของเขา แต่เขาไม่ได้สนใจแผลเหล่านี้ เขาเพียงต้องการพาเฟิงเชียนเสวี่ยออกไปจากที่นี้ให้เร็วที่สุด...

เฟิงเชียนเสวี่ยอุ้มซื่อเป่าน้อยไว้ตรงอกและหายใจหอบด้วยความตกใจ

เธอคอยดูบอดี้การ์ดของตระกูลเยี่ยจากตรงกระจกมองหลังที่ค่อยๆ หายไปจากสายตาและรู้สึกว่าเธอกำลังพ้นจากการถูกไล่ตาม แต่กลับเธอไม่รู้สึกดีใจหรือโล่งอกใดๆ แต่กลับยิ่งรู้สึกกระวนกระวายใจมากขึ้น...

มีความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก ราวกับว่าตัวเองทำอะไรผิดไป

"อย่ากลัวไปเลย" ฉู่จือมั่วปลอบเบาๆ "เธอปลอดภัยแล้ว"

"พวกนั้นยังหาเด็กๆไม่เจอและแม่จูยังอยู่ที่โรงพยาบาล" เฟิงเชียนเสวี่ยรู้สึกหงุดหงิด "ถ้าเยี่ยเจิ้นถิงรู้ว่าฉันหนีไป เขาจะทำร้ายแม่จูกับลูกๆไหม..."

"ไม่ต้องกังวล ฉันจะหาทางออกให้เอง" ฉู่จือมั่วจับมือเธอ "ฉันไม่เชื่อว่าเยี่ยเจิ้นถิงจะคุมทุกอย่างด้วยตัวคนเดียวได้"

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก็พูด "ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ฉันจะไปหาคุณท่านเยี่ย เขาจะต้องให้ความยุติธรรมอย่างแน่นอน"

"คุณท่านเยี่ย" เฟิงเชียนเสวี่ยขมวดคิ้ว "ฉันคิดว่าเขามีแปลกๆพิลึกและเขาก็ไม่ชอบฉัน ดังนั้นเขาอาจจะไม่ช่วยฉัน"

"เขาไม่ได้ช่วยคุณ เขาช่วยตัวเองต่างหาก" ฉู่จือมั่วขมวดคิ้ว "เขาอยากให้ตระกูลเยี่ยกับหลิงแต่งงานกัน ดังนั้นเขาควรกันเยี่ยเจิ้นถิงให้ห่างจากเธอ"

"ถ้าเธอไม่มีที่ไปจริงๆ นี่อาจเป็นอีกวิธีหนึ่ง" เฟิงเชียนเสวี่ยสับสน "ตอนนี้ฉันควรจะตามหาลูกๆ ก่อน ฉันเป็นห่วงพวกเขาแล้วก็ตอนนี้ซื่อเป่าน้อยก็ยังไม่ได้สติ นายช่วยฉันหน่อยได้ไหม ช่วยหาสัตวแพทย์ให้ฉันที"

“เดี๋ยวฉันจัดการให้ ไม่ต้องห่วง”

ณ ห้องทำงานประธานชั้นหกสิบแปด

เยี่ยเจิ้นถิงกำลังจัดการกับเอกสารอยู่ พอเยี่ยฮุ่ยเคาะประตูและรายงานว่า "คุณชายเยี่ยครับ คือว่า..."

เขาหยุดไปครู่หนึ่งและพูดอย่างระมัดระวังว่า "คุณเฟิงหายไปแล้วครับ!"

มือของเยี่ยเจิ้นถิงที่กำลังพิมพ์คอมพิวเตอร์หยุดกะทันหัน เขาเงยหน้าขึ้นมองเยี่ยฮุย "นายว่าอะไรนะ"