ตอนที่ 482 การเจรจาต่อรอง

หลงหลงมองเยี่ยเจิ้นถิงอย่างขี้ขลาดและหยุดพูด เขารู้สึกว่าเขาควรขอโทษ แต่ไม่สามารถพูดมันออกมาได้

แม้ว่าเขาจะอายุเพียง 3 ขวบครึ่ง แต่ก็ต้องการไว้หน้า

"ช่างมันเถอะ!" เยี่ยเจิ้นถิงเปิดใจกว้าง "พักผ่อนให้สบายเถอะ"

จากนั้นเขาก็สั่งแพทย์สามคนนั้นว่า "ดูแลพวกเขาให้ดี"

"ค่ะ ประธานเยี่ย" หน่วยแพทย์สามคนรีบขึ้นไปดูเด็ก ๆ

เยี่ยเจิ้นถิงมองเฉินเฉินแล้วหันหลังไป

เยี่ยฮุยจึงรีบตามมา

เยี่ยเจิ้นถิงกระซิบกับเยี่ยฮุย เยี่ยฮุยกลับสั่งว่า “พวกแกทุกคน ดูแลเด็ก ๆ สามคนให้ปลอดภัยให้ดี”

"ครับ" บอดี้การ์ดสี่คนนั้นก้มหน้ารับคําสั่ง

"เฉินเฉิน หลงหลง เย่ว์เย่ว์ ไปพักที่ห้องพักกันเถอะ"

หน่วยแพทย์ทั้ง 3 คน ได้พาเด็กๆ เข้าไปในห้องผู้ป่วย

บอดี้การ์ดสี่คนนั้นเฝ้าเหมือนประติมากรรม ไม่ให้ใครมาเข้าใกล้

"พวกเขากําลังทําอะไรอยู่คะ" เย่ว์เย่ว์กลัวเล็กน้อย ซ่อนตัวอยู่ในอ้อมแขนเสี่ยวจื่อ มองออกไปข้างนอกอย่างกลัวๆ

"ไม่ต้องกลัว พวกเขาเป็นคนที่ประธานเยี่ยส่งมาดูแลเรา" เสี่ยวจื่อเกลี้ยกล่อมเย่ว์เย่ว์

"ต้าเป่า หลานคนโตคนนั้นเป็นคนเลวเหรอ" หลงหลงขมวดคิ้วเล็ก ๆ และถามอย่างสับสน "เขาจับหม่ามี้ไปหรือป่าว"

"พี่คุยกับเขาแล้ว เขาไม่ได้จับหม่ามี้ไป" เฉินเฉินนอนอยู่บนเตียงคนไข้อย่างเหนื่อยล้า "เขาบอกว่าหม่ามี้จะกลับมาในคืนพรุ่งนี้"

"จริงเหรอ" หลงหลงดีใจมาก ใบหน้าเล็กหล่อเหลาก็ยิ้มแย้มแจ่มใส

"ดีมาก" เยว่เยว่ตบมืออ้วนๆอย่างตื่นเต้น "ในที่สุดก็ได้เจอหม่ามี้แล้ว"

"หม่ามี่ หม่ามี้!" เด็กปรบมือและส่งเสียงเชียร์

"เอาล่ะหลงหลง เย่ว์เย่ว์ ต้าเป่ากําลังจะพักผ่อนแล้ว เราก็พักผ่อนดีไหม" พยาบาลเสี่ยวหงเกลี้ยกล่อมหลงหลงและเย่ว์เย่ว์"มีเตียงเล็ก ๆ สองเตียงอยู่ข้าง ๆ พอดี พวกหนูนอนก่อน ฉันจะคอยเฝ้าพวกหนูเอง"

"ขวดนมของหนูเอามาหรือยังคะ" เย่ว์เย่ว์เปิดดวงตาโตที่สวยงามและถามตั้งตารอว่า "และลูกอัลปาก้าของหนูด้วย"

"เอามาหมดแล้วค่ะ สบายใจเถอะ" เสี่ยวจื่อหยิบของใช้ของพวกเขาออกมาจากกล่อง