ตอนที่ 628 แก้ปัญหาด้วยตัวเอง

เนื่องจากเกิดอุบัติเหตุกะทันหันทำให้ไม่สามารถถ่ายภาพงานแต่งงานในวันนี้ได้และครอบครัวจึงไปที่โรงพยาบาล

มือของเยี่ยเจิ้นถิงถูกไฟลวกอย่างรุนแรงจนเกิดแผลพุพอง เหลยอวี่จึงต้องรีบมาเพื่อรักษาเขา

เฟิงเชียนเสวี่ยไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรแต่ก็อยู่เคียงข้างเขาตลอดเวลา

เกาถิงได้รับการช่วยเหลือและส่งไปยังโรงพยาบาลของเหลยอวี่ซึ่งเธอกำลังรับการรักษาอยู่

หลังจากที่อาการบาดเจ็บที่มือของเยี่ยเจิ้นถิงหายเป็นปกติแล้ว เฟิงเชียนเสวี่ยก็ได้หาเวลาไปเยี่ยมเกาถิงด้วย

เกาถิงร้องไห้และสารภาพผิดว่าไม่ควรหลอกลวงเธอ แต่คนเหล่านั้นก็ขู่เอาชีวิตแม่ของเธอ เตอนนั้นเธอจึงไม่มีทางเลือกจริงๆ

จากการซักถามของเฟิงเชียนเสวี่ย จึงพบว่าแม่ของเกาถิงฟื้นขึ้นและออกจากโรงพยาบาลเมื่อไม่กี่วันก่อน และตอนนี้กำลังพักฟื้นร่างกายอยู่ที่บ้าน

เกาถิงหาเงินอย่างทุ่มเทสุดชีวิต ชีวิตของเธอยุ่งอยู่แต่กับงานและเต็มไปด้วยสาระ แต่เธอไม่คิดว่าจะถูกคุกคามจากคนกลุ่มหนึ่งระหว่างทางกลับบ้านหลังจากเลิกงานเมื่อวานนี้ โดยพวกมันขอให้เธอหลอกเฟิงเชียนเสวี่ยให้ออกมา

เกาถิงก้าวเข้าไปข้างในโดยไม่รู้ตัวและสาบานว่าจะตาย เธอจึงถูกซ้อมแบบนี้

ต่อมา พวกเขาจับแม่ของเธอเป็นตัวประกัน เพื่อขู่เธอ จึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องโทรหาเฟิงเชียนเสวี่ย...

ตอนนี้แม่ของเธอถูกเยี่ยจวินส่งคนเข้ามาช่วยเหลือแล้ว และเกาถิงก็เริ่มเข้ารับการรักษา แต่ขณะนี้ในใจของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดต่อเฟิงเชียนเสวี่ย

เฟิงเชียนเสวี่ยถามเยี่ยจวินว่าแก๊งนั้นเป็นใคร เยี่ยจวินจึงกระซิบเสียงเบาว่า "คือคุณหลิงที่ไปใช้เงินซื้อตัวเพื่อติดสินบนพวกมัน"

เฟิงเชียนเสวี่ยตกตะลึง เธอคิดว่าหลิงหลงจะถอดใจไปเสียแล้ว แต่เธอไม่คิดว่าหล่อนจะยังทำสิ่งที่ไร้จิตสำนึกและไร้มนุษยธรรมเช่นนี้

“พอคุณชายเยี่ยได้ข่าว เขาก็รีบออกจากบ้านไปช่วยคุณเลย แต่เขาถูกคนของหล่อนขัดขวางระหว่างทาง แต่หล่อนคงจะไม่คิดว่าผมจะตามคุณไปทันทีที่คุณออกไป ดังนั้นจึงหลีกเลี่ยงภัยพิบัตินั้นได้.. "

เยี่ยจวินอธิบายสั้นๆ ให้กับเฟิงเชียนเสวี่ยว่าเกิดอะไรขึ้น และสุดท้ายก็เสริมว่า "ตอนนี้ทุกอย่างถูกเปิดเผยอย่างชัดเจนแล้ว คุณชายเยี่ยจะจัดการเรื่องทั้งหมดเอง ดังนั้นคุณไม่ต้องกังวลไป"

"โอเคค่ะ" เฟิงเชียนเสวี่ยพยักหน้า "ช่วยฉันจัดการเรื่องถิงถิงและแม่ของเธอให้เรียบร้อยที”

"วางใจเถอะครับ ผมจะทำ" เยี่ยจวินพยักหน้า

"พี่สาวเชียนเสวี่ยคะ ฉันปฏิบัติกับคุณขนาดนี้ แต่คุณก็ยังช่วยฉัน..." เกาถิงรู้สึกละอายใจมาก "ฉันไม่รู้ควรจะพูดอะไรด้วยซ้ำ"