ตอนที่ 648 อภิปรายเงื่อนไข

“ตราบใดที่ผู้หญิงคนนั้นไม่อยู่ ตัวตนของเด็กทั้งสามก็สามารถปกปิดได้...” คุณท่านเยี่ยขมวดคิ้ว “ตอนนี้ เรารอไม่ไหวแล้ว ผมจะจัดการเรื่องนี้ ผมจะถามใครสักคน เพื่อส่งผู้หญิงคนนั้นไปที่ไกลๆ...”

“ไม่!” เยี่ยเจิ้นถิงขัดจังหวะคุณท่านเยี่ย “เธอไปไม่ได้...”

“เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว แกยังอยากให้เธออยู่เคียงข้างแกอีกเหรอ” ใบหน้าของคุณท่านเยี่ยโกรธจัด “สมองแกมีปัญหาหรือเปล่า? แกไม่รู้เหรอว่าเรื่องนี้มันหนักขนาดไหน”

“สิ่งที่เกิดขึ้นในรุ่นก่อนไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเธอ” เยี่ยเจิ้นถิงคิดอย่างถี่ถ้วน “เธออาศัยอยู่กับพ่อของเธอและไม่เคยเห็นแม่ของเธอเลย นอกจากชื่อ เธอไม่รู้ว่าแม่ของเธอคือใคร นับประสาอะไร ความสัมพันธ์ของผมกับตระกูลเหลิ่ง ทำไมเธอต้องแบกรับความเกลียดชังของคนรุ่นก่อนด้วย”

“แก…”

“มาพูดกันเรื่องตระกูลเหลิ่ง ถ้ากลัวว่าเรื่องความสัมพันธ์ของเธอกับตระกูลเหลิ่งจะถูกเปิดเผย ผมจะพยายามอย่างดีที่สุดเพื่อปิดข่าวและลบร่องรอยทั้งหมดเพื่อไม่ให้ใครรู้ ส่วนรูปร่างหน้าตาของเธอที่เหมือนเหลิ่งหนิงชวง อย่างนั้นก็จัดการอย่างเงียบๆ และอย่าปรากฏตัวในที่สาธารณะ เท่านี้ก็...”

“แกมันบ้าจริงๆ" คุณท่านเยี่ยหน้าซีดด้วยความโกรธ และตะคอกอย่างรุนแรง “แกคิดว่ากระดาษสามารถดับไฟได้เหรอ ผู้หญิงคนนี้มีประวัติของการอยู่ในสังคมแล้ว แกสามารถล้างของพวกนี้ออกได้หรือ?

แม้ว่าแกจะเคลียร์ได้ คนที่จัดการกับเธออาจแพร่งพรายออกมาก็ได้ แกจะฆ่าพวกมันทั้งหมดเลยเหรอ?​

และพ่อของเธอก็มีตัวตนในโลกของธุรกิจเช่นกัน ของพวกนั้นลบออกไม่ได้ทั้งหมดหรอก ตราบใดที่เบาะแสบางอย่างถูกเปิดเผยตระกูลเหลิ่งก็สามารถค้นเจอได้

แต่เด็กสามคนนั้น เพราะเธอเลี้ยงดูมาด้วยตัวเอง และเธอไม่ได้ประกาศกับคนอื่น หลังจากที่เธอได้พบกับแก ร่องรอยของการมีอยู่ในโลกก็มีน้อยมาก เราเพียงแค่จัดเรียงตัวตนของพวกเขาใหม่ซะ... “

เมื่อได้ยินคำพูดพวกนี้ เยี่ยเจิ้นถิงก็เงียบลง สิ่งที่ชายชราพูดนั้นไม่มีเหตุผล ที่มีเหตุผลที่สุดคือเฟิงเชียนเสวี่ยไม่สามารถอยู่ต่อไปได้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น...

แต่เขาทนไม่ได้ ปล่อยมันเป็นไปแบบนี้ไม่ได้

“ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะใช้อารมณ์" คุณท่านเยี่ยยังคงเกลี้ยกล่อมต่อไป “ถ้าไม่ได้คิดว่าเพื่อฉัน เพื่อพ่อของแก หรือเพื่อผลประโยชน์ของตระกูลเยี่ย อย่างน้อยแกก็ควรนึกถึงลูกทั้งสามคนนั้นไหม? เพื่อเด็กพวกนั้นแล้ว เธอจะอยู่ไม่ได้”

“ไม่ต้องพูดแล้ว”

เยี่ยเจิ้นถิงนั่งทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ราวกับว่ามีสองมือดึงหัวใจของเขา ข้างหนึ่งเรียกว่าเหตุผล อีกข้างหนึ่งเรียกว่าอารมณ์ พยายามที่จะดึงเขาเข้าไปฝ่ายของตัวเอง การต่อสู้อย่างดุเดือดดูเหมือนจะฉีกหัวใจของเขาเป็นชิ้นๆ