ตอนที่ 749 เล่ห์เหลี่ยมนั้นเป็นสัญชาตญาณธรรมชาติของผู้หญิง

“เชียนเสวี่ย ผมจองตั๋วการแสดงโอเปร่าไว้แล้ว คืนนี้ไปดูด้วยกันไหม”

ดยุคหลุยส์ถามอย่างระมัดระวัง

“ไม่แล้ว ฉันมีอย่างอื่นที่ต้องทำน่ะ” เหลิ่งเชียนเสวี่ยรู้สึกเบื่อ เธอจึงลุกขึ้นและจากไปทันที

"เชียนเสวี่ย เชียน..."

เขามองเหลิ่งเชียนเสวี่ยเดินจากไป แต่เขากลับก็ไม่รู้สึกเสียดายเลยแม้แต่น้อย แต่เขากลับถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เขามองลงไประหว่างง่ามนิ้วที่มือขวาซึ่งมีรอยแผลเป็นปรากฏอยู่

มันคือรอยที่ถูกงูที่เหลิ่งตี้เฟิงเคยเลี้ยงกัด ในตอนนั้นเขาเกือบตาย...

ดังนั้นตอนนี้ก็เลยยังกลัวพวกสัตว์ประเภทดุร้ายแบบนั้นอยู่

ทีแรกเขาคิดว่าเหลิ่งเชียนเสวี่ยจะแตกต่างจากพี่ชายของเธอ แต่เขาไม่คิดว่า...

เมื่อนึกถึงสัตว์ดุร้ายเหล่านั้น ก็ทำให้เขาตัวสั่นขึ้นมาทันที

...

รถของเยี่ยเจิ้นถิงที่กำลังแล่นอยู่บนถนน ทันใดนั้นก็มีแสงสีเงินก็พุ่งออกจากด้านข้าง

เขาเงยหน้าขึ้นเพื่อจ้องมองแสงสีเงินนั้น และนั่นก็ทำให้มุมปากของเขาก็โค้งขึ้นมาเล็กน้อย

“รถของคุณเหลิ่ง?” เยี่ยจวินประหลาดใจเมื่อเห็นแสงสีเงินนั่น “ว้าว ทักษะการขับรถนั้นน่าทึ่งมาก!”

“อืม” เยี่ยเจิ้นถิงตอบรับและออกคำสั่ง “ตามไปให้ทัน”

“ครับ” บอดี้การ์ดรีบเร่งคันเร่งเพื่อตามให้ทัน

แต่ความเร็วของรถคันข้างหน้านั้นเร็วมากจนบอดี้การ์ดของเยี่ยเจิ้นถิงขับตามไม่ทัน

เยี่ยเจิ้นถิงขมวดคิ้วและสั่งว่า "ไปให้พ้น ฉันขับเอง!"

“ครับ!” บอดี้การ์ดเปิดระบบควบคุมความเร็วอัตโนมัติแล้วเลื่อนไปนั่งบนเบาะข้างคนขับทันที

เยี่ยเจิ้นถิงก้าวขาข้ามจากเบาะหลังรถ มานั่งที่เบาะคนขับ หลังจากจัดการอะไรๆ ให้เข้าที่เข้าทางอยู่ไม่กี่ครั้ง รถก็เร่งความเร็วขึ้นอย่างน่าตกใจและพุ่งแซงรถคันหน้าอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าฟาด

ชั่วพริบตาเงารถสีดำก็พุ่งเข้ามาใกล้

เหลิ่งมั่วจ้องมองเหตุการณ์ผ่านกระจกหลัง และตะโกนขึ้นมาอย่างกระวนกระวาย "ให้ตายเถอะ พวกนั้นตามทันแล้วค่ะ"

“ไม่มีทาง เมื่อกี้เราก็ทิ้งห่างมาไกลแล้วนี่”

เหลิ่งปิงรับโผล่หน้าออกไปดูอย่างรวดเร็วเพื่อตรวจสอบ แล้วก็พบว่ารถคันนั้นตามมาทันจริงๆ

ในไม่ช้า รถทั้งสองคันก็เคลื่อนเข้าหากันราวกับสายฟ้าสีดำและสายฟ้าสีเงินที่พุ่งทะยานออกไป

เหลิ่งมั่วหันหน้ากลับมาดูรถอีกคัน และอุทานอย่างตกใจว่า "คนขับดูเหมือนเยี่ยเจิ้นถิงเลย!"