บทที่ 169 คุณรู้ได้ยังไงว่าเขารู้สึกดีกับฉัน

หลังจากที่พวกเธอได้กลับไปถึงห้องพิเศษนั้น ทุกคนกินเสร็จกันเกือบหมดแล้ว กำลังนั่งคุยกันอยู่

พอเฉินหว่านลู่เห็นเช่นนี้ ก็ยิ่งพูดอย่างแปลกประหลาดว่า:"เป็นคนงานเยอะจริงๆ ด้วย คนตั้งเยอะแยะรอแต่พวกคุณสองคน คนอย่างเฉิงเว่ยที่เป็นบอสนั้นยังไม่ยุ่งเท่าพวกคุณเลย"

เพ้ยซานซานยังไม่ทันได้ถกเถียงกลับไป เฉิงเว่ยก็ได้พูดขึ้นมาว่า:"ปกติแล้วผมก็ไม่ได้ยุ่ง งานส่วนใหญ่ก็มอบหมายให้คนข้างเป็นคนทำ"

ทันทีที่เธอพูดแบบนี้ ก่อนที่เฉินหว่านลู่จะตอบสนองได้ ผู้หญิงอีกคนก็ได้หัวเราะออกมาดังๆ

ไม่นานมานี้ เฉินหว่านลู่ยังคงอวดสามีของเธอในฐานะผู้บริหารของบริษัทใหญ่แห่งหนึ่งอยู่เลย ยุ่งทั้งวันเลยจนไม่ได้กลับบ้าน ผู้บริหารแล้วยังไงละ พูดตรงๆ ก็คือทำงานให้คนอื่นนั่นแหละ เฉิงเว่ยสี่ตำลึงปาดพันชั่งตอบได้ตรงจุดและตอบดีไปคำหนึ่ง กำลังหมายถึงใครนั้นมันชัดเจนพอแล้ว

ที่โต๊ะอาหารนั้น คนอื่นๆ ได้ต่างหุบยิ้มเอาไว้ แอบยิ้มอย่างเงียบๆ

เหตุผลที่เฉินหว่านลู่มาร่วมงานเลี้ยงรุ่นในวันนี้นั้น แค่อยากจะอวดว่าเธอในตอนนี้ได้แต่งงานกับสามีที่ร่ำรวยมากแค่ไหนเท่านั้นเอง

แต่นึกไม่ถึงว่า แต่เรื่องไม่เป็นไปตามที่คิดไว้กลับโดนว่ากลับมา

เฉินหว่านลู่นั้นโกรธมาก แต่เฉิงเว่ยก็ไม่ได้ระบุชื่อและนามสกุลว่าหมายถึงเธอ เธอก็โต้ตอบกลับไม่ได้ ทำได้เพียงกัดฟันและกลืนกลับเข้าไป

หลังจากที่จบงานเลี้ยงรุ่นแล้ว ทุกคนก็ต่างเดินจากกันไป

เฉิงเว่ยมองไปทางของเพ้ยซานซานและหร่วนซิงหว่าน:"พอดีว่าผมไม่ได้มีเรื่องอะไร ผมไปพวกคุณไหม"

หร่วนซิงหว่านยิ้มอย่างมีมารยาท:"ไม่เป็นไร พวกเราได้ขับรถ......"มาอยู่

เพ้ยซานซานรีบตอบทันที:"รถฉันเสียแล้ว!"

หร่วนซิงหว่าน:"?"

เพ้ยซานซานพูดอย่างเอาจริงเอาจังว่า:"ซิงซิงคุณลืมแล้วเหรอ ระหว่างทางตอนมารถก็มีปัญหาตลอด พอดีว่าหลังจากที่จอดที่ชั้นใต้ดินแล้วเครื่องก็ไม่ขยับอีกเลย"

"ทำไมฉันไม่......"

"คุณไม่ได้ขับรถ แน่นอนว่าคุณไม่รู้น่ะสิ!"ขณะที่พูดอยู่ เพ้ยซานซานก็ดึงหร่วนซิงหว่านขึ้นไปในรถของเฉิงเว่ย และได้พูดกับเฉิงเว่ยว่า"ขอบคุณนะ"

เฉิงเว่ยยิ้ม:"ไม่เป็นไร"

เพ้ยซานซานได้เปิดประตูเบาะข้างคนขับ และยัดเยียดหร่วนซิงหว่านเข้าไป:"ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบายเล็กน้อย อยากนั่งข้างหลังคนเดียว คุณนั่งที่นี่แหละ"

หร่วนซิงหว่าน:"......"

ณ ตอนนี้ เพ้ยซานซานนั้นวางแผนอะไรไว้ หร่วนซิงหว่านชัดเจนจนไม่รู้จะชัดเจนอย่างไรแล้ว

เพียงแต่ว่าเฉิงเว่ยอยู่ หร่วนซิงหว่านไม่อยากปฏิเสธจนออกหน้าออกตาขนาดนั้น หลังจากที่จ้องมองไปที่ซานซานอย่างเงียบๆ เพียงเท่านั้น ก็ได้คาดเข็มขัดนิรภัย

เพ้ยซานซานแกล้งทำเป็นไม่เห็น แล้วร้องเพลงพร้อมกับไปนั่งที่ข้างหลัง

เฉิงเว่ยกล่าวว่า:"พวกคุณพักอยู่ที่ไหน?"

เพ้ยซานซานพูดว่าว่า:"อ่า......พักที่ไหนก็ไม่สำคัญทั้งนั้น ถ้าหากว่าคุณไม่มีเรื่องอะไรละก็ ก็พาพวกเราไปขับเล่นหน่อย พึ่งกินข้าวเสร็จพอดี ให้อาหารย่อยสักหน่อยก็ดีเช่นกัน"

หร่วนซิงหว่านไม่อยากจะเปิดเผยเธอแล้ว ใครคนไหนย่อยอาหารด้วยการนั่งอยู่ในรถให้อาหารย่อยกัน

เธอได้บอกสถานที่ที่หนึ่งกับเฉิงเว่ย หลังจากนั้นพูดว่า:"รบกวนคุณด้วยนะ ขอบคุณนะ"

เฉิงเว่ยได้ยินแล้วมีความแปลกใจเล็กน้อย:"พวกคุณพักอยู่ที่นี่เหรอ?"

เพ้ยซานซานเข้าหากะทันหัน:"หรือจะบังเอิญว่าคุณก็พักที่นี่เช่นกันเหรอ?"

นี่เรียกว่าอะไร!บุพเพสันนิวาสชัดๆ !

เฉิงเว่ยยิ้มและพยักหน้า:"ไม่ใช่ ผมมีเพื่อนคนหนึ่งพึ่งกลับมาจากต่างประเทศ ก็พักอยู่ที่นี่"

เพ้ยซานซานมีความเสียดายเล็กน้อย:"เป็นเรื่องบังเอิญจริงๆ เลย"

หลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง เธอพูดอีกครั้งว่า:"เป็นเพื่อนอะไรของคุณเหรอ?ความสัมพันธ์ดีไหม?เป็นแบบที่ไปมาหาสู่มาหากัน?หากว่าคุณไม่มีเรื่องอะไรละก็......"

หร่วนซิงหว่านปิดปากของเธอ พร้อมยิ้มและขอโทษเฉิงเว่ยว่า:"ไปเถอะ"