บทที่ 369 นี่มันเรื่องของผม

หลังจากออกจากกองถ่ายแล้ว สวี่วานก็ไปหาหร่วนเฉินที่ภาควิชา แต่พอถามเพื่อนๆ ก็บอกว่าตอนบ่ายเขาไม่ได้เรียน ไม่รู้ว่าไปไหน

หลังจากออกจากอาคารเรียน สวี่วานก็ไปที่หอพัก ต่างก็บอกว่าเขาไม่อยู่

สวี่วานเกาศีรษะขณะ กำลังจะจากไป เขามองเห็นหร่วนเฉินกลับมาแล้ว ใบหน้าเย็นชามาก

ยังไม่ทันได้ก้าวเข้าไป หร่วนเฉินก็ก้าวยาวๆ เข้าไปในหอพักแล้ว

สวี่วานรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาหร่วนเฉิน แต่ไม่มีใครรับสาย

ยืนอยู่ชั้นล่างสักพัก เธอกำลังจะหาเพื่อนร่วมห้องมาช่วยไปเรียกหร่วนเฉินให้เธอ แต่ก็เห็นหร่วนเฉินเดินออกมาจากหอพักอีกครั้ง และลากกระเป๋าเดินทางด้วย

สวี่วานเห็นดังนั้น ก็รีบเดินเข้าไปหา "นายจะไปไหนเหรอ?"

เมื่อเห็นเธอ หร่วนเฉินก็ขมวดคิ้ว "คุณมาทำอะไรที่นี่"

"ฉันไปตามหานายที่ภาควิชา ทุกคนบอกว่านายไม่อยู่ ก็เลยมาที่นี่ เมื่อกี้โทรหานายก็ไม่รับ" สวี่วานพูด พลางมองไปที่กระเป๋าในมือ "ตอนนี้ถึงเวลาแล้วที่นายจะตอบฉัน?"

หร่วนเฉินซ่อนกระเป๋าไว้ด้านหลังโดยไม่รู้ตัว และเอ่ยเสียงเรียบๆ ว่า "ไม่มีอะไร กลับบ้านไปพักสักสองสามวัน"

"นี่ไม่ใช่วันหยุด นายจะกลับบ้านอะไร"

"มีธุระนิดหน่อย"

สวี่วานอ้อขึ้นมา "ก็ได้ พอดีฉันไปพร้อมกันกับนาย ฉันไม่ได้เจอพี่สาวนายมานานแล้ว"

ได้ยินดังนั้น คิ้วของหร่วนเฉินก็ขมวดเข้าหากันมากยิ่งขึ้น

สวี่วานเดินไปสองก้าวและมองเขา "ไปสิ"

หร่วนเฉินดูเหมือนจะทำอะไรไม่ได้ ได้แต่พูดว่า "ผมกลับถึงบ้านเก่า หล่อนไม่ได้อยู่ที่นั่น"

กับคำตอบของเขา สวี่วานก็ไม่แปลกใจ เขาพูดอย่างคล่องตัวว่า "งั้นฉันจะไปส่งนายเอง ตอนนี้ช่วงชั่วโมงเร่งด่วนหลังเลิกงาน แล้วเรียกแท็กซี่ก็ยาก ครั้งที่แล้วนายบอกว่าจะเลี้ยงข้าวฉันไม่ใช่เหรอ ตอนนี้ยังสามารถกินข้าวกับนายไปอีกหนึ่งมื้อ

หร่วนเฉินไม่พูดอะไรอีก

สวี่วานจ้องเขา และผ่านสักพักถึงเอ่ยว่า "ฉันว่านายไม่ได้กลับบ้านใช่ไหม? นายจะไปไหนกันแน่?"

หร่วนเฉินเม้มปาก น้ำเสียงเย็นชาขึ้นมาก และแฝงไว้ด้วยความห่างเหิน "นี่เป็นเรื่องของผม"

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ สวี่วานก็ตกใจ อ้าปากค้างแต่ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี

เธอดูเหมือนว่าไม่ควรสนใจมากขนาดนั้น

แต่หร่วนเฉินเป็นน้องชายของหร่วนซิงหว่าน เธอก็ถือว่าเขาเป็นน้องชายของตัวเอง ช่วงนี้อยู่ในกองถ่ายเข้ากันได้ดี เธอรู้สึกสนิทกันมาก และรู้สึกว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่ใกล้ชิดกันมากขึ้น เหมือนเป็นพี่น้องกัน ทั้งเหมือนเป็นเพื่อนกัน

ตอนนี้พอได้ยินเขาพูดแบบนี้ ก็เหมือนถูกคนสาดน้ำเย็นใส่หนึ่งกะละมัง รู้สึกเย็นเล็กน้อย

ฉวยโอกาสที่เธอเหม่อลอย หร่วนเฉินก้าวผ่านเธอไป ก้าวใหญ่จากไป

สวี่วานเองก็รู้สึกว่า เธอไม่ควรสนใจอีกต่อไป เธอแค่ส่งข้อความไปหาหร่วนซิงหว่าน และบอกว่าหร่วนเฉินกลับหอพักเพื่อมาเก็บของแล้วจากไป

หลังจากส่งเสร็จ สวี่วานก็เก็บโทรศัพท์ และออกไป

อีกด้านหนึ่ง หลังจากที่หร่วนซิงหว่านได้รับข้อความจากสวี่วาน สิ่งแรกคือโทรหาหร่วนเฉินทันที แต่ในขณะนี้ไม่สามารถติดต่อได้แล้ว

หร่วนซิงหว่านก็รู้ว่า เรื่องนี้มันไม่ง่ายขนาดนั้น

เธอรีบหยิบของออกไป แล้วพูดกับเพ้ยซานซานว่า "ซานซาน ฉันจะออกไปสักหน่อย คืนนี้คงไม่กลับมาแล้ว"

เพ้ยซานซานพยักหน้า ยังคงถามต่อว่า "เอ๊ะ เธอจะไปไหนน่ะ"

"เสี่ยวเฉินเก็บของแล้วออกจากโรงเรียนแล้ว ฉันก็รู้สึกว่ามีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้น ฉันจะไปหาเขาเอง"