บทที่ 370 กลัวคนสะกดรอยตามตลอดทาง

หร่วนซิงหว่านบุกเข้าไปในคาสิโนหลายๆ แห่ง ไม่เห็นแม้เงาของหร่วนเฉินเลย ทำให้คนในบ่อนคาสิโนไม่พอใจ

เห็นเธออยู่คนเดียว คำพูดก็เต็มไปด้วยคำลวนลามเล็กน้อย

"โอ้ คนสวย นี่มันเรื่องอะไรกัน? อยากเล่นสักสองรอบเหรอ?"

"อยากเล่นก็เล่นสิ ดูจากความหมายของคุณ คืออยากเปรียบเทียบสินค้าราคาของแต่ละเจ้า?"

"คนสวย กาสิโนกับผู้ชายไม่เหมือนกัน กาสิโนมีกฎของกาสิโน ผู้ชายเหรอ คุณเลือกคนไหนก็ได้ ขอแค่คุณชอบ"

ขณะที่พวกเขาพูด และมองหน้ากัน ด้วยรอยยิ้มที่คลุมเครือทั้งลามกอนาจาร

ในตอนนั้นเอง มีคนเดินไปข้างหน้าอย่างกล้าหาญ "ทำไมไม่ลองทำดูก่อนล่ะ เฮยเฮย แล้วคุณพอใจแล้ว......"

ก่อนที่เขาจะพูดจบ เส้มผมก็ถูกคนคว้าไว้ และกระแทกเข้ากับกำแพงอย่างแรง

ชายหนุ่มสบถคำหยาบคำหนึ่ง หันหน้าไปกำลังจะลงมือ พอเห็นหน้าอีกฝ่าย กลับถอยหลังไปหนึ่งก้าว "พี่......พี่หรง พี่มาที่นี่ได้ยังไง?"

เซ่หรงมองพวกเขาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ "ฉันมายังต้องแจ้งพวกมึงด้วยเหรอ?"

เดิมทีพวกผู้ชายไม่กี่คนนี้เหมือนกับเปลี่ยนสีหน้าไปโดยทันที ได้ยิ้มอย่างขอโทษ "ได้ที่ไหนกันล่ะ พวกเราไม่ใช่เป็นห่วงพี่หรอกเหรอ ไม่ได้เจอพี่ตั้งนานแล้ว ช่วงนี้ยุ่งอะไรเหรอครับ?"

เซ่หรงไม่สนใจพวกเขา เพียงพูดว่า "เห็นเด็กผู้ชายอายุสิบแปดสิบเก้าปีมานี่ไหม?"

"ไม่ไม่ไม่ ไม่มีแน่นอน หน้าใหม่ที่มาในวันนี้ มีเพียงสาวสวยท่านนี้เท่านั้นครับ"

คนอื่นๆ ก็เห็นด้วย "ใช่ครับ พี่หรง พี่ก็รู้ ว่าคนที่มาที่นี่ล้วนเป็นนักพนันเก่าๆ เหล่านั้น คุ้นเคยกันมาก ถ้าคนแปลกหน้ามา ก็จะจำไม่ได้เหรอครับ?"

เซ่หรงหันไปพูดกับหร่วนซิงหว่านว่า "เขาน่าจะไม่ได้มาที่นี่"

หร่วนซิงหว่านขมวดคิ้ว และเหลือบมองไปที่ชายหลายคนที่อยู่ตรงหน้า หลังจากนั้นสักพักก็พูดว่า "ไปกันเถอะ"

หลังจากที่หร่วนซิงหว่านหันหลังไป เซ่หรงก็พูดกับทุกคนว่า "ถ้าเจอเขา ให้รีบบอกฉันทันที"

ขณะที่พูดอยู่นั้น ก็เตะไปที่คนที่พูดจาไร้มารยาทกับหร่วนซิงหว่านว่า "ทำงานของแกให้ดี อย่าคิดทำเรื่องชั่วๆ ตลอดทั้งวันทั้งคืน"

"ครับ ครับ พี่หรงพูดถูก รับรองว่าคราวหน้าจะไม่ทำอีก" เซ่หรงถอนสายตา และหันหลังเดินจากไป

ในตอนนั้นเอง มีคนที่เงียบมาตลอดวิ่งไปหาเซ่หรงแล้วพูดว่า "เอ๊ะ พี่หรง จู่ๆ ฉันก็นึกขึ้นได้ว่า วันนี้เหมือนจะเห็นหร่วนจุนไอ้สารเลวนั่นแล้ว คนที่พี่ตามหา คงไม่ใช่เขาใช่ไหม?"

ได้ยินดังนั้น หร่วนซิงหว่านและเซ่หรงก็หันหน้ากลับมา

เซ่หรงเอ่ยขึ้น "แกเห็นเขาที่ไหน?"

"ทางแยกข้างหน้านั้น เขาคนเดียว ฉันก็ว่าเขาหน้าคุ้นๆ ถ้าไม่ใช่...... คงยังนึกไม่ออก"

สีหน้าของเซ่หรงเย็นชา ก่อนจะคว้าคอเสื้อของเขาไว้ "ช่วงนี้หร่วนจุนมาที่นี่หรือเปล่า?"

สีหน้าของชายที่พูดคนนั้นแข็งค้าง เขาหัวเราะแห้งๆ ออกมาสองครั้ง "ไม่ๆ เป็นไปได้อย่างไร พี่บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่า หร่วนจุนปรากฏตัวให้เห็นให้พวกเราติดต่อพี่ทันที เขาไม่เคยมาที่นี่จริงๆ"

"ฉันไม่มีความอดทนที่จะถามรอบที่สอง"

ชายคนนั้นเห็นดังนั้น ขาของเขาดูเหมือนจะสั่นเล็กน้อย แต่เขายังคงกัดฟัน "ผมพูดความจริงจริงๆ นะ โกหกใครก็ไม่กล้าโกหกพี่"

ในตอนนั้นเอง ชายที่ถูกเซ่หรงกระแทกหัวจนเลือดไหลออกมากล่าวว่า "แกบอกตามตรงเถอะ ไอ้แก่หร่วนจุนนั้นไม่ใช่ของดีอะไร แกอยู่ด้วยกันกับเขา แล้วจะได้ประโยชน์อะไร"

"ฉันไม่......"

หร่วนซิงหว่านพูดเบาๆ ว่า "เขาให้เงินคุณเท่าไหร่ ฉันจะให้คุณสองเท่า"