บทที่ 670 ผมชอบแค่ซิงซิง

หน้าโบสถ์เต็มไปด้วยดอกไม้

ไกลออกไป แสงสุดท้ายของอาทิตย์อัสดงกำลังตกลงมา

โจวฉือเซินปล่อยมือเธอ ก่อนพูดช้าๆ "เกี่ยวกับก่อนหน้าที่คุณพูด เรื่องที่คุณจะไปจดทะเบียนสมรสกับผมนั่น ตอนนี้ยังเชื่อได้ไหม?"

หร่วนซิงหว่านมองไปที่เขา ในที่สุดก็รู้ตัวจนได้ ว่าเขาคิดจะทำอะไร

ไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยคิดว่าโจวฉือเซินจะขอเธอแต่งงานในลักษณะความเป็นไปได้นี้ แต่เธอคิดไม่ถึง ว่าเขาจะจัดพิธีที่โรแมนติกแบบนี้ให้

หร่วนซิงหว่านก็ไม่รู้ว่าทำไม รู้สึกคอไม่สบายและจมูกของเธอถึงแสบร้อน "ครั้งก่อนคุณปฏิเสธฉัน"

"ดังนั้น ผมเลยชดเชยให้" โจวฉือเซินพูดพลางคุกเข่าลงข้างหนึ่ง แล้วหยิบแหวนออกมาจากกระเป๋ากางเกงของเขา "ให้โอกาสผมอีกครั้ง ได้ไหม?"

ขอบตาของหร่วนซิงหว่านแดงก่ำ เธอพยักหน้าเบาๆ "ค่ะ"

ย้อนกลับไปยังเมืองเจียงโจว หร่วนซิงหว่านได้วางทุกเรื่องที่เคยเกิดขึ้นในอดีตลงไป และปลงตกแล้ว

ดูเหมือนว่าการพบของโจวฉือเซินกับเธอ จะเป็นความผิดพลาดตั้งแต่แรก

เธอยังเคยใช้กำลังและความกล้าหาญทั้งหมด มาแก้ไขข้อผิดพลาดนี้

เดิมทีคิดว่า ความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะจบลงในวันที่ได้หย่าขาดกัน

แต่กลับไม่คิดเลยว่า นั่นจะเป็นจุดเริ่มต้นด้วยซ้ำ

แต่ก่อน เธอมักจะรู้สึกว่า เธอไม่เข้าใจว่าโจวฉือเซินเป็นคนอย่างไร แต่หลังจากปีนี้ เธอสามารถเข้าใจได้อย่างชัดเจนว่า โจวฉือเซิน ไม่ได้ซับซ้อน เขาแค่มีหลักการและความเชื่อของตัวเอง

เพราะเหล่าพวกคนตระกูลโจวและคนภายนอก มักจะใช้ความคิดของพวกเขาเองไปคาดคะเนโจวฉือเซิน เลยคิดว่าเขายากที่จะรับมือ และทำให้คนหวาดกลัว

การใช้ชีวิตในสภาพแวดล้อมที่ซับซ้อนเช่นนี้ ภายในใจเขา อย่างไรก็มีมุมหนึ่งที่สะอาดและอ่อนนุ่ม

เป็นสถานที่ที่ไม่มีใครไปถึง

แต่ตอนนี้ เธอมาถึงแล้ว

โจวฉือเซินสวมแหวนให้เธอ ก่อนจะลุกขึ้น เขากอดเธอไว้ในอ้อมแขน เสียงมีความขี้เล่น "ถ้าอย่างนั้นตอนนี้ผมสามารถเรียกคุณอย่างเหมาะสมว่าคุณนายโจวเลยได้ไหม?"

หร่วนซิงหว่านสูดอากาศ "ไม่ได้ จดทะเบียนสมรสก่อนแล้วถึงจะได้"

"ได้ แล้วแต่เธอ"

หร่วนซิงหว่านกระซิบในอ้อมแขนเขา "คุณตั้งใจพาฉันมาที่นี่ เพื่อสิ่งนี้เหรอคะ?"

โจวฉือเซินพูดอย่างสบายๆ "ไม่ทั้งหมด"

พูดจบ เขาก็เอนกาย เพื่อให้วิสัยทัศน์ของหร่วนซิงหว่านมองเห็นได้กว้างขึ้น

โจวฉือเซินพูดด้วยน้ำเสียงแหบต่ำ "นี่คือสิ่งที่ผมอยากจะให้คุณ"

ทั่วทั้งท้องฟ้า พร่างพราวไปด้วยดวงดาวระยิบระยับ

แต่ละดวงสว่างไสวเป็นประกาย ราวกับเอื้อมมือไปก็สัมผัสได้

หร่วนซิงหว่านเงยหน้าขึ้นมองทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้าเธอ ในดวงตาที่สวยงาม หลงเหลือเพียงแค่แสงสว่างจากดวงดาวเล็กน้อยนั่น

เสียงของโจวฉือเซินยังคงดังก้องอยู่ในหู "ที่นี่คือ 'เขตอนุรักษ์ธรรมชาติท้องฟ้าแห่งดวงดาว' แห่งแรกของโลก จนกระทั่งตอนนี้ ก็มีเพียงที่เดียว"

หร่วนซิงหว่านยกมือขึ้นโดยไม่รู้ตัว เธอไม่เคยเห็นทิวทัศน์อย่างนี้มาก่อน

ดวงดาวแต่ละดวง ราวกับอยู่ใกล้กับเธอมาก ครอบคลุมทั่วท้องฟ้ายามค่ำคืนทั้งหมด

โจวฉือเซินยกมือขึ้นข้างหน้าเธอ "ผมจะเล่นมายากลให้คุณ"

หร่วนซิงหว่านกำลังคิดว่าเมื่อกี้ถึงอย่างไรเขาก็ขอแต่งงาน ภายในใจต่อสู้ดิ้นรนเป็นเวลานาน เป็นเรื่องยากมากที่นำสายตาไปสบกับเขา ทั้งตกใจและประหลาดใจ "นี่คุณก็ทำได้เหรอคะ?"

โจวฉือเซินเลิกคิ้วน้อยๆ ก่อนถามเธอ "คุณชอบดาวดวงไหน ผมจะเด็ดลงมาให้"

หร่วนซิงหว่านชี้ไปยังดวงดาวที่สวยที่สุด "อันนั้นค่ะ"

โจวฉือเซินประกบมือไว้ข้างหน้าเธอ แล้วสั่นไหวไปมาเล็กน้อย วินาทีถัดมา สร้อยคอพร้อมจี้รูปดาวก็ห้อยลงมาจากปลายนิ้วของเขา และตกลงอยู่ตรงหน้าเธอ

หร่วนซิงหว่านตะลึงอีกครั้ง เธอจำได้ ว่าตอนแรกในมือเขาไม่มีอะไรนี่