บทที่ 671 หายไปหนึ่งสัปดาห์แล้ว

พวกเขาพักอยู่ในเมืองเทคาโปเป็นเวลา1สัปดาห์ ทุกๆ วันในยามเช้า สิ่งที่เห็นคือท้องฟ้าสีครามสวย พอตกกลางคืน ก็เห็นทางช้างเผือกที่ยาวสุดลูกหูลูกตา

ข้างๆ ยังมีทะเลสาบเทคาโปที่ใสสะอาดสวยงาม

ชาวเมืองในหมู่บ้านก็มีน้ำใจและเรียบง่าย ทักทายพวกเขาทุกวันที่ได้พบเจอกัน

หลังจากผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ หร่วนซิงหว่านพูดทักทายง่ายๆไม่กี่คำ

ที่นี่เป็นเหมือนสรวงสวรรค์จริงๆ

การอาศัยอยู่ที่นี่ ราวกับตัดขาดจากความวุ่นวายของโลกภายนอกทุกอย่าง

ไม่ไกลออกไป ชาวเมืองในหมู่บ้านก็โบกมือลาพวกเขา

โจวฉือเซินพูด "ถ้าคุณชอบที่นี่ละก็ คราวหลังเราจะมาที่นี่ปีละครั้ง"

หร่วนซิงหว่านดึงสายตามามองเขา "จริงไหมคะ?"

โจวฉือเซินหัวเราะไร้เสียง ดึงเธอเข้ามาในอ้อมอก "จะหลอกคุณทำไมล่ะ"

หร่วนซิงหว่านพูด "ครั้งหน้า เราพาเจ้าตัวน้อยมาด้วยกันเถอะค่ะ"

"โอเค"

รถค่อยๆ แล่นออกจากหมู่บ้านเทคาโป และมุ่งหน้าไปยังไครสต์เชิร์ช

เมื่อฟ้ามืด พวกเขาก็มาถึงยังด้านล่างของโรงแรม

แผนเดิมของพวกเขาคือ พักที่นี่หนึ่งคืน และขึ้นเครื่องบินส่วนตัวไปยังเซมปอร์นาในเช้าวันพรุ่งนี้

กลางดึก ในช่วงที่หร่วนซิงหว่านสะลึมสะลือ เธอก็รู้สึกโจวฉือเซินลุกขึ้นไปรับโทรศัพท์

ไม่นานนัก เธอก็ถูกปลุกให้ตื่น

โจวฉือเซินมองไปที่เธอ ก่อนพูดด้วยเสียงต่ำ "ที่รัก เราอาจไม่สามารถไปที่เซมปอร์นาได้แล้ว"

หร่วนซิงหว่านงุนงงเล็กน้อย "หืม"

โจวฉือเซินพูด "เราต้องไปลอนดอน"

เมื่อได้ยินคำว่า ลอนดอน ความง่วงของหร่วนซิงหว่านก็ค่อยๆ ถูกปลุกให้ตื่น

โจวฉือเซินจูบระหว่างคิ้วของเธอ "ลุกขึ้นเถอะ ผมเก็บของให้เรียบร้อยแล้ว"

เมื่อตอนที่พวกเขาออกจากไครสต์เชิร์ช ก็เป็นเวลาดึกมากแล้ว ทั่วทั้งเมืองก็เงียบสงัด

หลังจากขึ้นเครื่องบินแล้ว หร่วนซิงหว่านก็คว้าแขนเสื้อของโจวฉือเซิน ควบคุมเสียงที่สั่นไหวเล็กน้อย "เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันคะ?"

โจวฉือเซินจับมือของเธอ "สถานการณ์โดยละเอียดยังไม่แน่ชัด ดังนั้นตอนนี้ผมเลยไม่สามารถบอกคำตอบที่แน่นอนให้กับคุณได้"

แม้ว่าโจวฉือเซินจะไม่ตอบเธอโดยตรง ความกังวลภายในใจของหร่วนซิงหว่านก็เพิ่มขึ้นทีละน้อย หากไม่เป็นเรื่องใหญ่ โจวฉือเซินก็คงไม่เปลี่ยนการเดินทางที่จะไปยังเซมปอร์นา และออกเดินทางในกลางดึกหรอก

หรือว่า......จะเกิดเรื่องขึ้นกับคนคนนั้น

บนเครื่องบินไปลอนดอน หร่วนซิงหว่านพิงตัวอยู่ในอ้อมอกของโจวฉือเซินตลอดเวลา ไม่พูดไม่จาและไม่หลับไม่นอนด้วย

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ แสงอาทิตย์นอกหน้าต่างก็ได้สาดส่องเข้ามา

และไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหนอีก แสงอาทิตย์ก็ค่อยๆ ลับหายไปจากห้องโดยสาร และค่ำคืนอันเงียบสงัดก็กลับมาแทนที่อีกครั้ง

ในที่สุด เครื่องบินก็แล่นลงจอด

เมื่อเครื่องบินจอดสนิท ก็ได้มีคนมารอพวกเขาอยู่แล้ว

โจวฉือเซินพาหร่วนซิงหว่านขึ้นรถ

ยิ่งใกล้จุดหมายปลายทาง หัวใจของหร่วนซิงหว่านก็ยิ่งเต้นเร็วขึ้น

ความคิดของเธอผสมปนเปไปหมด ไม่มีทีท่าว่าจะสงบใจลงได้

หนึ่งชั่วโมงต่อมา รถสีดำก็จอดลงตรงประตูโรงพยาบาลเอกชน ข้างนอก นอกเหนือจากรถตำรวจแล้วยังมีบอดี้การ์ดที่คอยคุ้มกันอยู่จำนวนมากที่นั่น

เมื่อลงจากรถ หร่วนซิงหว่านก็กำมือของตัวเองแน่นโดยไม่รู้ตัว

โจวฉือเซินเดินจูงมือเธอเข้าไปในโรงพยาบาล

เมื่อเหล่าบอดี้การ์ดเห็นพวกเขา ก็ไม่มีใครห้าม ปล่อยให้เข้าไป

เข้าไปในโรงพยาบาล รวมทั้งทางเดิน ก็มีคนคอยลาดตระเวนไม่หยุด