บทที่ 94 สู้อย่าสร้างปัญหาให้ฉันสักสองเรื่อง

ระหว่างทางกลับบ้าน หร่วนซิงหว่านตั้งใจไม่พูดอะไร

ทฤษฎีการซุ่มโจมตีแบบนี้ อาจจะเป็นแค่โจวฉือเซินตาบ้าคนนี้เท่านั้นที่สามารถพูดออกมาได้อย่างมั่นใจ

หลังจากถึงบ้าน หร่วนซิงหว่านก็พูดขึ้นเบาๆ:"ประธานโจว ฉันขึ้นไปนอนก่อนนะคะ"

ราวกับว่าโจวฉือเซินไม่อยากจะพูดอะไรมากไปกว่าแค่ส่งเสียงอือออกมาอย่างเย็นชา

ท่าทีแบบนี้สิถึงจะเป็นโฉมหน้าที่จริงของผู้ชายสารเลวคนนี้

เมื่อกลับถึงห้อง หร่วนซิงหว่านล็อกห้องแน่นและถือเสื้อผ้าเดินเข้าห้องน้ำ

วันนี้ตอนบ่ายเธอก็ไม่ได้นอน แถมยังไปเดินเล่นเป็นเพื่อนโจวฉือเซินหลายที่อย่างนั้น ตอนนี้แทบอยากจะอาบน้ำแล้วไปนอนในทันที

แต่ที่คิดไม่ถึงก็คือ พอเธออาบน้ำไปได้ครึ่งทาง ไฟส่องเหนือหัวก็ดับ

หลายวินาทีต่อมาน้ำก็กลายเป็นน้ำเย็นเฉียบ

หร่วนซิงหว่านปิดน้ำในทันทีและคลำหาผ้าเช็ดตัวในความมืดและห่อผมเธอไว้ หลังจากค่อยๆ สวมเสื้อคลุมแล้วก็เปิดหน้าต่างแล้วโผล่หน้าออกไปดู

ก็พบว่าไฟดับทั้งซอย

ถนนอานเฉียวไม่เพียงแต่เป็นถนนสายเก่า วงจรไฟฟ้าก็เก่าจึงมักจะไฟดับเป็นพักๆ แต่ปกติแล้วจะเป็นตอนกลางวันจึงส่งกระทบไม่มาก และซ่อมเสร็จอย่างรวดเร็ว

นี่เป็นครั้งแรกที่ไฟดับตอนกลางคืนตั้งแต่หร่วนซิงหว่านย้ายมา

เธอออกจากห้องน้ำ คลำเปะปะจนเจอโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะอย่างยากเย็น เธอเปิดไฟฉายและค่อยๆ เดินลงไปชั้นล่าง

หร่วนซิงหว่านจำได้ว่าน้าสวี่ เคยบอกเธอว่าเทียนวางไว้ในตู้เก็บของในห้องโถง

แต่เมื่อเขาพบเทียนไข หร่วนซิงหว่านก็ค้นพบบางอย่างที่น่าอายกว่านั้น

เธอไม่มีไฟแช็ก

เธอหาทุกที่ที่สามารถจะหาได้แล้ว ก็ยังไม่เห็นแม้เงาของไฟแช็ก

หร่วนซิงหว่านหันไปแล้วมองไปที่ประตูมืดและถอนหายใจอย่างยอมรับโชคชะตา:"ประธานโจว คุณหลับรึยังคะ?"

หลายวินาทีผ่านไป ประตูถูกเปิด โจวฉือเซินมองเธอด้วยสายตาปกติ:"มีอะไร"

"ฉัน...ไฟดับค่ะ คุณมีไฟแช็กไหมคะ? ฉันอยากจะขอยืมมาจุดเทียน"

โจวฉือเซินพูดอย่างไม่เกรงใจ:"เธอง่วงตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอ ไฟดับยังไม่นอน ยังคิดจะทำอะไรอีก"

"..." ด้วยทัศนคติที่ขอความช่วยเหลือ หร่วนซิงหว่านพูดด้วยอารมณ์ดี "หัวฉันยังมีฟองอยู่เลย ยังล้างไม่สะอาดเลยค่ะ ฉันต้องไปต้มน้ำมาสระผม"

"ใช้อะไรต้ม?"

"บ้านน้าสวี่มีเตาถ่าน ครั้งก่อนฉันเห็น คงจะยังใช้ได้"

โจวฉือเซินเม้มริมฝีปาก:"อยู่ที่ไหน"

หร่วนซิงหว่านพูด:"น่าจะในครัวนะ ฉันก็จำไม่ได้แล้ว ถ้าไปลองหาดูถึงจะรู้" เธอนิ่งไปละยังไม่ลืมว่าตัวเองมาทำอะไร "จะพูดไป ประธานโจวให้ฉันยืมไฟแช็กหน่อยได้ไหมคะ?"

"ไม่ได้"

"..."

ทำแบบนี้แล้วยังคิดจะกลับมาแต่งงานกันอีก ไปตายเถอะตาบ้า!

โจวฉือเซินออกมาจากห้องแล้วหยิบเทียนเล่มหนึ่งไปจากมือเธอแล้วเดินตรงไปที่ครัว

จนเธอตาม เทียนก็ถูกจุดและตั้งไว้ที่ชั้นวางของแล้ว แสงไฟริบหรี่ปลิวไปตามลม

โจวฉือเซินหยิบเตาออกมากองของมากมาย เขามองหร่วนซิงหว่านแล้วพูดอย่างไม่พอใจ:"เธอเข้ามาทำไม"

"ฉัน..."

"ออกไปรอข้างนอก"

ด้วยเทียนไขบนชั้นวางของ หร่วนซิงหว่านจุดเทียนทั้งหมดที่อยู่ในมือของเธอ เมื่อเธอจากไป เธอได้ทิ้งอีกอันหนึ่งไว้ให้โจวฉือเซิน

เมื่อเขามาถึงลานบ้าน หร่วนซิงหว่านก็วางเทียนที่เหลือทั้งหมดไว้บนโต๊ะหิน เช็ดมือแล้วแหงนหน้ามองท้องฟ้า

เมื่อไม่มีแสงไฟแบบในเมือง แสงจันทร์บนท้องฟ้ามันทั้งเย็นนวลและสว่างขึ้นอีก

ผ่านไปครู่หนึ่ง หร่วนซิงหว่านก็ได้ยินเสียงดังออกมาจากในครัวเป็นระยะ กลับไม่เห็นตัวของโจวฉือเซินออกมาเสียที เธออดทนจนทนไม่ไหวแล้วถามออกไป:"ประธานโจว คุณใช้ไม่เป็นใช่ไหมคะ?"

หลังจากเงียบไปหลายวินาที ก็มีเสียงดังออกมาจากห้องครัว:"หุบปาก!"