บทที่ 95 งั้นทำไมประธานโจวถึงไม่ชอบฉัน?

หร่วนซิงหว่านไม่เคยแม้แต่จะฝันมาก่อนว่าจะมีสักวันที่ผู้ชายเลวๆ อย่างโจวฉือเซิน จู่ๆ จะมาต้มน้ำให้เธอสระผม

เรื่องนี้นอกจากจะบอกว่าเป็นเรื่องที่ไม่เหมาะกับสถานะของเขาแล้ว มันยังเป็นเรื่องแปลกอย่างชัดเจน

หร่วนซิงหว่านมักจะรู้สึกว่านี่มันเหมือนกับอาหารมื้อสุดท้ายก่อนจะโดนเชือด

มันช่างน่ากลัว

เธอพูด:"ประธานโจว...ให้ฉันทำเองดีกว่าไหมคะ?"

โจวฉือเซินพูดอย่างเย็นชา:"หุบปาก"

หร่วนซิงหว่านรับคำสั้นๆ และไม่พูดอะไรอีก

น้ำอุ่นไหลลงจากด้านบนของศีรษะและไหลลงไปในสวนดอกไม้ที่อยู่ติดกันในที่สุด

ถึงแม้ว่าหร่วนซิงหว่านจะไม่เห็นแต่ก็พอเดาได้ว่าฉากนี้คงจะเป็นภาพที่มีความสุขและอบอุ่นใจมาก

แน่นอนว่า ข้อสันนิษฐานว่าสีหน้าของตาบ้านั่นคงไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ เลยตลอดเวลานั้น

นอกจากนั้นแล้ว ตลอดขั้นตอนนั้นมันช่างอบอุ่นและสงบสุขจนทำให้คนรู้สึกราวกับว่าพวกเขาเป็นเพียงคู่รักธรรมดาๆ

ความคิดแบบนี้ที่เพิ่งเกิดขึ้นในใจนั้น ทำให้หร่วนซิงหว่านตกใจและเบี่ยงตัวหลบโดยไม่ตั้งใจ

โจวฉือเซินใช้มือหนึ่งกดไหล่เธอไว้แล้วพูดด้วยความไม่พอใจ:"เธอจะหลบทำไมเนี่ย ไม่ใช่ว่าถามไปแล้วไม่ใช่เหรอว่าน้ำร้อนไปรึเปล่าน่ะ"

หร่วนซิงหว่านรู้สึกว่าคำพูดนี้ทำให้คนอดไม่ได้ที่จะวาดภาพโลกที่สวยงามในจินตนาการที่ไม่มีอยู่จริง

เธอเงียบไปแล้วจึงพูดขึ้น:"โดยยุงกัดน่ะ"

"ดูไม่ออกเลยนะว่าเธอไม่เพียงจะทำให้ผู้ชายชอบได้แล้ว ยังจะดึงดูดยุงด้วย"

เมื่อเขาพูดอย่างนี้หร่วนซิงหว่านก็กระตือรือร้นและโต้กลับ:"ในเมื่อฉันดึงดูดให้ผู้ชายชอบ งั้นทำไมประธานโจวถึงไม่ชอบฉัน?"

โจวฉือเซิน:"..."

ความจริงแล้ว เธอรู้สึกเสียใจที่พูดสิ่งนี้ออกไป

เธอไม่ต้องใช้ความคิดก็รู้ว่าตาบ้านี่จะมีคำพูดประชดประชันอะไรรอเธออยู่บ้าง

แต่ในเวลานี้เอง จู่ๆ ไฟในบ้านก็สว่างขึ้น

เสียงดังพรึบพรับดังติดๆ กัน เครื่องใช้ไฟฟ้าในบ้านและไฟถนนบนถนนก็กลับคืนสู่สภาพเดิม

"..."

มาตอนไหนไม่มา มันต้องเป็นตอนนี้สิน่า

หร่วนซิงหว่านถูกแสงไฟสว่างแยงตา และสบตากับดวงตาที่มืดมิดและเงียบของชายคนนั้นโดยไม่ได้ตั้งใจ เธอหลบสายตาอย่างรวดเร็ว แล้วห่อผมด้วยผ้าขนหนูแห้ง:"ขอบคุณนะคะประธานโจว ฉันขึ้นข้างบนก่อน!"

หลังจากขึ้นมาข้างบน หร่วนซิงหว่านล็อกประตูห้องอย่างรวดเร็วแล้วจึงถอนหายใจไปสองที

มันอันตรายมากๆ หากรอจนถึงโจวฉือเซินพูดสิ่งเหล่านั้นออกมา คืนนี้เธอคงจะต้องโกรธจนนอนไม่หลับแน่

หร่วนซิงหว่านเข้าห้องน้ำไปอีกครั้งแล้วไดร์ผมไปครึ่งทางแล้วก็จาม

ในตอนกลางคืน ในขณะที่นอนอยู่บนเตียง หร่วนซิงหว่านมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเงียบๆ ย้ำถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ในใจของเธอ

จะโทษว่าเธอคิดมากไปไม่ได้จริงๆ แต่โจวฉือเซินผิดปกติไปมากจริงๆ

จึงมีเสียงในใจเธอเป็นระยะๆ "เขาจะชอบเธอบ้างไหมนะ?"

ไม่อย่างนั้นหากใช้ตรรกะปกติจะไม่มีทางอธิบายปรากฏการณ์แปลกๆ เหล่านี้ได้

กลางดึกหร่วนซิงหว่านไม่ได้คิดหาเหตุผลใดๆ เธอหาวและผล็อยหลับไปด้วยความงุนงง

......

หร่วนซิงหว่านพอหลับก็หลับลึก จนกระทั่งเสียงเคาะประตูดังขึ้นเธอจึงค่อยๆ ลืมตา

เมื่อเธอลุกขึ้นนั่งไม่เพียงแต่เวียนหัวเท่านั้น จมูกยังตันและทรมานมาก

หร่วนซิงหว่านนั่งนิ่งๆ สักครู่ ก่อนจะเดินไปเปิดประตู

โจวฉือเซินยืนพิงกำแพงอยู่ที่หน้าประตูและเหลือบมองเธอ:"คิดไม่ถึงว่าเธอจะเจ้าคิดเจ้าแค้น"

"...ฮะ?"

"เมื่อวานกินเยอะแล้ว วันนี้เลยไม่กินแล้วรึไง"