ตอนที่ 11 เข้าป่าหมอก

ครอบครัวหยางสายรองกลับมาถึงบ้านก็พบว่าหยางฮุ่ยเหม่ยกำลังทำลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่หน้าประตูบ้าน ก่อนออกจากบ้านฉีหลินได้ใส่กุญแจเอาไว้โดยปกติแล้วหากไม่มีคนอยู่ในบ้าน

หยางฮุ่ยเหม่ยจะใช้โอกาสที่ทุกคนทำงานอยู่ในแปลงนาเข้ามาหยิบจับและฉกฉวยเอาสิ่งของที่มีในบ้านสายรองไป นางทำเช่นนี้หลายต่อหลายครั้งและมีปากเสียงกันก็บ่อยครั้งแต่พี่ชายของเขาอ้างว่าเป็นครอบครัวเดียวกันแค่หยิบของมาเล็กน้อยจะเป็นอะไรได้ อีกทั้งยังกล่าวหาว่าเขาเป็นคนใจแคบอีกด้วย

ฉีหลินไม่ปล่อยโอกาสที่จะได้ทุบตีคนให้หลุดมือไป ในเมื่อนางระบุเอาไว้ในสัญญาแยกบ้านชัดเจนแล้วแต่เหมือนว่าหยางฮุ่ยเหม่ยจะจำไม่ได้แบบนี้จะต้องมีการทุบตีเตือนสติกันเสียบ้าง

ยังไม่ทันที่จะได้มีใครพูดอะไรหวังฉีหลินเดินเข้าไปด้านหลังของหยางฮุ่ยเหม่ยอย่างแผ่วเบา โดยที่ฮุ่ยเหม่ยไม่ได้รู้ตัวเลยสักนิดว่าบ้านสายรองกลับมาแล้ว เพราะใจมัวแต่จดจ่อหาวิธีเข้าไปรื้อค้นของในบ้านจึงไม่รู้สึกถึงอันตรายที่กำลังจะเกิดขึ้นกับตัวเอง

ฉีหลินยกเท้าขึ้นถีบไปที่ก้นของนาง จนทำให้นางที่ไม่ทันได้ระวังตัวล้มหน้าทิ่มพื้นลงไปทันที และก็ตามมาด้วยเสียง ตุ๊บ ตั๊บ ๆ อยู่เป็นระยะ ฮุ่ยเหม่ยทำได้แค่กรีดร้องและใช้มือปัดป้องการโจมตีจากฉีหลินเท่านั้น แต่นางไม่สามารถที่จะตอบโต้กลับได้

“ข้าก็บอกชัดเจนแล้วว่าอย่าแหย่ขาของเจ้าเข้ามาบ้านสายรอง เจ้ายังไม่ฟังสงสัยความจำเจ้าจะหลุดหายไป ไม่เป็นไรข้าจะเตือนสติเจ้าเอง”

“กรี๊ดๆๆ นังฉีหลิน แกกล้าถีบข้าหรือ ”

“ทำไมข้าจะไม่กล้า ตอนนี้พวกเราแยกบ้านกันแล้ว ไม่มีอะไรที่จะเกี่ยวข้องกันอีก สัญญาแยกบ้านระบุเอาไว้ชัดเจนว่าหากพวกเจ้าแหย่ขาเข้ามาในบ้านของข้า ข้ามีสิทธิ์ทุบตีพวกเจ้าโดยที่ข้าไม่มีความผิด เพราะพวกเจ้าถือเป็นฝ่ายที่บุกรุกเข้ามาในบ้านของข้า”

“เหอะ ฝากไว้ก่อนเถอะ มันยังไม่จบแค่นี้แน่” ฮุ่ยเหม่ยกล่าวคาดโทษก่อนที่ตัวเองจะวิ่งซมซานกลับบ้าน

ในระหว่างที่ผู้ใหญ่สองคนและเด็กอีกสองคนกำลังแลกเปลี่ยนสายตากันอยู่นั้นพวกเขาสงสัยว่าทำไมลูกสะใภ้พี่สะใภ้ของตัวเองถึงได้เปลี่ยนไปมากขนาดนี้

นอกจากนางจะมีความกล้าแล้วจากเดิมนางเป็นคนเรียบร้อยอ่อนหวานแต่ตอนนี้ทำไมนางกลายร่างเป็นอันธพาลน้อยชอบทุบตีผู้คนไปเสียแล้ว ในตอนนั้นเองก็มีเสียงเล็ก ๆน่ารัก ๆ ของหยางหนิงเจี้ยนและหยางหนิงเฉิง ดังขึ้นมาขัดความคิดของพวกเขาทั้งสี่คน

“อู๊วววว ท่านแม่เก่งมากขอรับ” เจี้ยนเอ๋อร์

“ใช่ ๆ ท่านแม่เก่งมาก โตขึ้นข้าจะเป็นเหมือนท่านแม่” เฉิงเอ๋อร์

“คิก ๆ เอาไว้แม่จะสอนให้นะ ตอนนี้เข้าบ้านกันก่อนดีหรือไม่”

“ดีขอรับท่านแม่ ท่านแม่ของข้าเก่งที่สุดเลย”

ฉีหลินที่ได้รับคำชมจากลูกชายสุดที่รักทั้งสองคนก็ทำให้นางยิ้มเต็มหน้าด้วยความภาคภูมิใจ ที่ลูกชายของนางชื่นชมนาง แต่นางกลับลืมดูสีหน้าพ่อแม่สามีและน้องสามีว่าพวกเขามีสีหน้าเช่นไร

หยางเฟยจินมองพี่สะใภ้ของเขาอย่างแปลกใจและนับถือในความเปลี่ยนแปลงของนาง ส่วนหยางเยว่เล่อมองพี่สะใภ้ของนางด้วยความเคารพส่วนสองสามีภรรยามองลูกสะใภ้เหมือนไม่เคยเห็นมาก่อนและยังเผลอคิดไปด้วยว่านางใช่ลูกสะใภ้ของพวกเขาจริง ๆ ใช่หรือไม่

เมื่อเข้ามาในบ้านแล้วฉีหลินได้ปรึกษากับทุกคนถึงเรื่องที่จะต้องทำในวันพรุ่งนี้ นางต้องการให้พ่อสามีไปดูแลการแผ้วถางที่ดินและนางต้องการที่ดินที่อยู่รอบ ๆ กับที่ดินของแม่สามีเลยไปจนถึงลำธารด้านหลัง หากยังไม่มีเจ้าของนางอยากให้พ่อสามีซื้อเอาไว้จะได้ล้อมรั้วไปเสียทีเดียว

“ท่านพ่อเจ้าคะพรุ่งนี้ท่านพ่อไปดูแลงานแผ้วถางที่ดินนะเจ้าคะ มีอีกเรื่องข้าอยากได้ที่ดินที่ติดกับที่ดินของเรายาวไปจนถึงลำธารด้านหลังหากยังไม่มีเจ้าของให้ท่านพ่อซื้อเลยเจ้าค่ะ”

“ได้ พ่อจะไปถามหัวหน้าหมู่บ้านให้ แล้วเรื่องสร้างบ้านล่ะลูกสะใภ้ เจ้ามีแบบในใจอยู่หรือไม่”

“คืนนี้ข้าจะวาดแบบให้นะเจ้าคะท่านพ่อ ส่วนท่านแม่ข้าอยากให้ท่านตุ๋นน้ำแกงไปให้พี่เฟยเทียนแทนข้าหน่อยเจ้าค่ะ”

“ได้สิแล้วเจ้าไม่ไปด้วยกันกับแม่หรือ”

“ไม่เจ้าค่ะ ข้าเองพรุ่งนี้จะพาน้องรองเข้าป่าเจ้าค่ะ ส่วนน้องเล็กให้ดูแลหลาน ๆ ช่วยท่านแม่พรุ่งนี้เจ้าค่ะ”

“ได้ ๆ เจ้าเองก็อย่าเข้าป่าลึกให้มากนัก มันอันตรายรู้หรือไม่”

“ข้าทราบเจ้าค่ะท่านแม่ ไม่ต้องเป็นห่วงนะเจ้าคะ ข้าจะระวังให้มากเจ้าค่ะ”

“เอาล่ะตกลงตามนั้นก็แล้วกัน ฮูหยินเจ้าเองก็ไปทำมื้อเย็นเถอะ ส่วนทุกคนแยกย้ายไปทำตามหน้าที่ของตัวเอง”

“ ท่านปู่ ข้าล่ะ แล้วข้าล่ะต้องทำอะไรขอรับ” เฉิงเอ๋อร์รีบถามท่านปู่ออกมาทันทีเขาเองก็อยากมีส่วนช่วยเหลืองานในบ้านด้วยเช่นเดียวกัน

“ข้าจะไปช่วยท่านย่าในครัว” เจี้ยนเอ๋อร์รีบออกตัวและวิ่งหายไปทางห้องครัวทันที

ส่วนหยางฮุ่ยเจียงที่โดนฉีหลินถูกทุบตีกลับไปนางได้แต่เจ็บใจนอกจากจะขโมยไก่ไม่ได้แล้วยังต้องเสียข้าวสารอีกกำมือ เรื่องนี้นางจะไม่มีวันยอม รอไปก่อนเถอะหากนางได้แต่งงานเข้าบ้านท่านเศรษฐีเมื่อไหร่คอยดูว่านางจะทำยังไงกับคนบ้านรองกัน

แต่สิ่งที่หยางฮุ่ยเหม่ยไม่ได้รับรู้ในตอนนี้นั่นก็คือจะไม่มีงานแต่งงานของนางเกิดขึ้น เพราะเหตุการณ์ทะเลาะวิวาทแยกบ้านกันของครอบครัวหยางไม่มีใครไม่รู้และเรื่องราวได้ลอยไปเข้าหูบ้านเศรษฐีซ่งจนได้ เขาจึงให้แม่สื่อมายกเลิกการสู่ขอและจะไม่มีการหมั้นหมายเกิดขึ้น

เรื่องนี้ทำให้นางหลินผู้เป็นแม่โกรธจนเป็นลมล้มพับขึ้นมาเลยทีเดียว หลังจากนั้นมานางก็ตั้งใจหาสามีให้ลูกสาวของนางอย่างเต็มที่และในที่สุดลูกสาวของนางได้แต่เข้าไปเป็นอนุภรรยาของเศรษฐีในเมืองนี่คือเรื่องที่เกิดขึ้นในภายหลัง

หลังจากแยกบ้านกันแล้วหยางฮุ่ยเหอก็ไม่ได้สนใจอะไรอีกเขายังไปทำงานในแปลงนากับลูกชายทั้งสองแต่ในใจกลับหาวิธีทำลายครอบครัวของน้องชายคนเดียวของตัวเองถึงแม้ว่าจะเติบโตมาด้วยกันแต่ในใจของเขารู้ดีว่าหยางเทียนฉีไม่ได้มีสายเลือดเดียวกันกับเขา

เช้าวันต่อมานางฟางพาหลานชายทั้งสองและลูกสาวเข้าเมืองไปเยี่ยมเฟยเทียนที่โรงหมอ ส่วนหยางเทียนฉีพาลูกชายและลูกสะใภ้ไปที่หมู่บ้านป่าหมอกทันที เมื่อมาถึงก็พบว่าหัวหน้าหมู่บ้านพาคนมารออยู่แล้ว