ตอนที่ 10 เข้าเมือง

เช้าวันใหม่หลังจากกินมื้อเช้าแล้วครอบครัวหยางสายรองเข้าเมืองโดยอาศัยเกวียนของหัวหน้าหมู่บ้านที่จะเดินทางเข้าเมืองเพื่อนำหนังสือแยกบ้านไปยื่นให้กับทางการทำการลงบันทึก และหยางเทียนฉีเองก็ต้องยื่นขอทะเบียนบ้านใหม่และแจ้งย้ายที่อยู่ไปในเสียคราวเดียวกัน

“เทียนฉีเจ้าคิดดีแล้วหรือที่จะพาลูกเมียไปอยู่ที่ชายป่าหมอกทมิฬ”

“ข้าคิดดีแล้วขอรับท่านลุงเมิ่ง มันอาจจะดีกว่าอยู่ที่นี่ขอรับ ข้าเองก็ไม่รู้ว่าพี่ใหญ่กับพี่สะใภ้จะคิดทำอะไรอีก ที่ผ่านมาข้าทนมาพอแล้วขอรับ ทนแบกรับคำว่ากตัญญูเอาไว้บนบ่าจนลูกเมียต้องพลอยมาลำบากไปด้วย”

“เจ้าคิดได้ก็ดีแล้วแต่ชายป่าหมอกทมิฬอันตรายมากนะ ข้ากลัวว่าสัตว์ป่าจะลงมาแล้วพวกเจ้าจะเป็นอันตราย”

“ข้าคิดว่าจะทำกำแพงบ้านให้สูงหน่อยขอรับ”

“ในเมื่อเจ้าตัดสินใจแล้วข้าก็เอาใจช่วยและดีใจด้วยที่เจ้าหลุดพ้นจากตรงนี้ไปได้เสียที”

“ขอรับ ขอบคุณท่านมาก”

“พวกเจ้าพี่น้องอย่าได้เอาลุงใหญ่ของเจ้ามาเป็นเยี่ยงอย่างรู้หรือไม่ พี่น้องกันย่อมต้องรักใครปรองดองกัน”

“ขอรับ ท่านลุงเมิ่ง”

"เจ้าค่ะ ท่านลุงเมิ่ง"

“ถึงพวกเจ้าจะย้ายไปแล้วหากมีอะไรให้ข้าช่วยก็มาบอกกับข้าได้ทุกเมื่อนะ หากมีอะไรที่ข้าช่วยได้ข้าเต็มใจช่วย”

“ขอรับ พวกข้าจะจดจำเอาไว้ หากวันข้างหน้าท่านลุงเมิ่งต้องการความช่วยเหลือสามารถบอกกับพวกข้าได้ตลอดเวลาขอรับ”

“ขอบใจพวกเจ้าล่วงหน้าด้วย แล้วนั่นเจ้าลิงทโมนสองคนนั้น ไม่สงสารท่านแม่เจ้ารึถึงได้นั่งตักท่านแม่ของเจ้าเสียทีเดียวสองคน” เมิ่งจื้อจวินหันไปเห็นฝาแฝดที่นั่งอยู่บนตักของฉีหลิน

“ท่านแม่บอกว่าไม่หนักของรับท่านปู่ทวด” หยางหนิงเฉิง

“บ๊ะ เจ้าเด็กนี่ แม่เจ้าบอกไม่หนักเจ้าก็คิดว่าไม่หนักรึ”

“เอ๋ แล้วท่านแม่หนักหรือไม่ขอรับ ถ้าท่านแม่หนักพวกข้าไปนั่งกับท่านปู่ก็ได้ขอรับ เอาไว้ท่านพ่อหายดีเมื่อไหร่ค่อยมานั่งตักท่านพ่อ” หยางหนิงเจี้ยน

“อ่อ พอพ่อพวกเจ้าหายดีแล้ว ปู่เช่นข้าก็ไม่มีความหมายยังงั้นรึ”

“ไม่ใช่สักหน่อย ท่านปู่ย่อมสำคัญอยู่แล้วขอรับ” หยางหนิงเฉิง

“เหอะทำมาเป็นพูดดีไปเถอะ ” หยางเทียนฉีแกล้งต่อว่าหลานชาย

“ท่านพี่ดื่มน้ำเสียหน่อย ใกล้จะถึงแล้วอดทนเอาไว้นะเจ้าคะ” หวังฉีหลินที่เห็นสามีของนางสีหน้าไม่ค่อยดีนางจึงเอาน้ำที่ผสมกับน้ำพุวิญญาณในมิติจากกระบอกไม้ไผ่ที่นำมาด้วยออกมาให้สามีของนางดื่ม

“ขอบใจเจ้ามากหลินเอ๋อร์ ไม่ต้องเป็นห่วงนะพี่ไม่ได้เป็นอะไรแค่เวียนหัวเท่านั้นเอง”

“ถ้าเช่นนั้นพอถึงตัวเมืองแล้วข้าจะไปส่งพวกเจ้าที่โรงหมอก่อนจากนั้นข้าค่อยไปที่ว่าการเมืองเพื่อจัดการเรื่องของพวกเจ้าให้เสร็จ”

“ขอบพระคุณเจ้าค่ะท่านลุงเมิ่งที่ให้การช่วยเหลือ” ฉีหลิน

“ไม่เป็นไรไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร อีกอย่างเฟยเทียนเองก็เป็นสหายของลูกชายข้าไม่ต้องคิดมากไปหรอก”

ใช้เวลาเดินทางเพียง 3 เค่อก็มาถึงตัวเมือง เมิ่งจื้อจวินบังคับเกวียนวัวมุ่งหน้าไปที่โรงหมอทันที เมื่อส่งคนป่วยถึงมือหมอแล้วเขาและหยางเทียนฉีจึงได้มุ่งหน้าไปที่ทำการเมืองทันที เพื่อจัดการเรื่องแยกบ้านและการขอทะเบียนบ้านรวมถึงแจ้งย้ายที่อยู่ไปเสียในคราวเดียวกัน

หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้วเมิ่งจื้อจวินจึงได้เดินทางกลับหมู่บ้านทันที ส่วนพ่อลูกตระกูลหยางพวกเขาจะเช่าเกวียนในเมืองไปส่งตอนกลับหมู่บ้าน

“ท่านหมอสามีของข้าสามารถรักษาได้หรือไม่เจ้าคะ”

“ย่อมได้แน่นอนอยู่แล้ว แต่อาจจะต้องใช้เวลามากหน่อยเพราะพวกเจ้าไม่ได้ทำการรักษาตั้งแต่ทีแรก ทำไมถึงเพิ่งพาเขามาหาหมอล่ะ”

“พอดีว่าที่บ้านของพวกเราเกิดเรื่องขึ้นน่ะเจ้าค่ะ ”

“พวกเจ้าวางใจเถอะหากได้รับการรักษาอย่างถูกวิธีและเอาใจใส่ คนป่วยย่อมหายดีแน่นอน พวกเจ้าจะให้คนป่วยอยู่รักษาตัวที่นี่หรือว่าจะกลับไปรักษาตัวที่บ้าน แต่ถ้าอยู่ที่นี่จะต้องจ่ายค่าดูแลและค่าอาหารเพิ่ม 10 ตำลึงต่อเดือน"

“อยู่รักษาที่นี่เจ้าค่ะ แล้วพวกข้าสามารถมาเยี่ยมได้ทุกวันหรือไม่เจ้าคะ”

“ย่อมได้แน่นอนอยู่แล้วหรือหากมีใครจะอยู่เฝ้าก็ต้องจ่ายค่าที่พักเพิ่ม อีก 5 ตำลึงต่อเดือน”

“หลินเอ๋อร์ ไม่ต้องมีใครมาอยู่เฝ้าพี่หรอก พวกเรายังมีเรื่องอีกมาต้องทำ จะได้ไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลัง น้องค่อยมาเยี่ยมพี่เป็นบางครั้งก็พอ เรื่องที่บ้านพี่ฝากเจ้าด้วย พี่จะรีบรักษาตัวเองให้หายดี เจ้าอย่ากังวลเลยนะ”

“ถ้าเช่นนั้นก็เอาตามนี้เจ้าค่ะ ส่วนค่ารักษาล่ะเจ้าคะ ท่านหมอ"

“ค่ารักษาเบื้องต้นเท่าไหร่หรือเจ้าคะ”

“ค่ายาและการรักษาเบื้องต้น 40 ตำลึง และค่าดูแลและค่าอาหารอีก 10 ตำลึงเป็นเงินทั้งหมด 50 ตำลึง”

“นี่ขอรับ 50 ตำลึงเงิน หลังจากนี้ต้องรบกวนท่านหมอแล้ว”

“ไม่เป็นไร ย่อมเป็นหน้าที่ของหมออย่างข้าอยู่แล้ว”

“ท่านพี่ ข้ากับลูกและทุกคนกลับก่อนนะเจ้าคะ พรุ่งนี้ข้าจะมาเยี่ยมนะเจ้าคะ”

“อืม ดูแลตัวเองด้วย ท่านพ่อท่านแม่ข้าฝากลูกเมียของข้าด้วยนะขอรับ”

“ไม่ต้องห่วงทำใจให้สบายเถอะ รักษาตัวเองให้ดี”

หลังจากส่งสามีให้อยู่กับหมอแล้วฉีหลินถามพ่อสามีว่าจะขายสมุนไพรได้ที่ไหน หยางเทียนฉีจึงพาลูกสะใภ้มาขายสมุนไพรที่โถงสมุนไพรที่ใหญ่ที่สุดและให้ราคายุติธรรมที่สุด

“ท่านพ่อเจ้าคะ เราจะขายสมุนไพรที่ไหนเจ้าคะ ที่ให้ราคายุติธรรมและไม่เอาเปรียบพวกเรา”

“ที่โถงสมุนไพรที่นั่นให้ราคาดีที่สุดและไม่เคยเอารัดเอาเปรียบชาวบ้านเลยสักครั้ง”

“เช่นนั้นก็ไปที่โถงสมุนไพรเถอะเจ้าค่ะ เราจะได้รีบกลับขากลับยังต้องแวะที่หมู่บ้านป่าหมอกเพื่อแจ้งกับหัวหน้าหมู่บ้านให้ทราบว่าเราจะย้ายเข้าไปอยู่ในที่ดินของท่านแม่จะได้ปรึกษากับหัวหน้าหมู่บ้านเรื่องจ้างคนมาล้อมรั้วและแผ้วถางที่ดินด้วยเจ้าค่ะ”