ตอนที่ 9 สาเหตุแห่งความเคียดแค้นของหยางฮุ่ยเหอ

บ้านใหญ่ตระกูลหยาง

หลังจากที่บ้านสายรองได้ทำการแยกบ้านออกไปแล้วนอกจากนี้นางหลินยังต้องคืนสินเดิมให้กับหวังฉีหลินกลับไปและยังมีที่ดินที่เป็นสินเดิมของนางฟางด้วย เรื่องนี้ทำให้นางหลินไม่พอใจเป็นอย่างมาก คนพวกนี้มีความกล้าตั้งแต่เมื่อไหร่กันเรื่องสินเดิมของนางฟางนั้นถูกแม่สามีของนางนำไปใช้จ่ายจนหมดตั้งแต่สมัยแม่สามีของนางยังมีชีวิตอยู่

พอหวังฉีหลินแต่งเข้ามานางจึงลอกเลียนแบบแม่สามีของตนเองโดยทำการยึดเอาสินเดิมของหวังฉีหลินมาเก็บเอาไว้โดยอ้างว่าสินเดิมของทุกคนต้องนำมาเก็บรวมกันที่บ้านใหญ่ถึงแม้ว่าหวังฉีหลินจะไม่ได้เป็นลูกสะใภ้ของนางก็ตาม

แล้วตอนนี้นางจะทำยังเช่นไรล่ะนอกจากจะต้องคืนของแล้วนางยังต้องมาเจ็บตัวเองไม่รู้ว่านังฉีหลินถูกวิญญาณร้ายที่ไหนเข้าสิงมาถึงได้กล้าลงมือกับนางขนาดนี้ ไม่ใช่แค่นางยังมีลูกสะใภ้และลูกชายของนางด้วยต่อไปนี้คงรังแกคนพวกนั้นไม่ได้อีกแล้ว

แต่ด้วยนิสัยของนางหลินย่อมต้องหาโอกาสแก้แค้นอยู่แล้วแต่จะแก้แค้นสำเร็จหรือไม่ก็ต้องดูด้วยว่านางหลินมีความสามารถที่จะแก้แค้นหรือให้สำเร็จหรือไม่

“เจ็บใจจริง ๆ แล้วแบบนี้สินเดิมของข้าล่ะท่านแม่จะทำยังไง ของก็คืนให้นังฉีหลินไปหมดแล้ว แล้วข้าล่ะข้าจะทำยังไง”

“เจ้าจะแหกปากโวยวายอะไร ถ้าเจ้ามีความสามารถก็ไปแย่งกลับมาสิ”

“ท่านแม่ ทำไมท่านพูดแบบนี้เจ้าคะ” หยางฮุ่ยเหม่ยตะคอกถามมารดา

“จะแหกปากให้ได้อะไรขึ้นมา ตอนนี้ทำอะไรไม่ได้แล้ว แต่ข้าจะไม่ยอมให้จบแค่นี้แน่ แยกบ้านแล้วยังไงสัญญาตัดขาดแล้วยังไง อย่าให้ข้าได้มีโอกาสก็แล้วกันข้าจะจับลูกสาวของมันไปขายเป็นทาส หลานของมันด้วย”

“ดีเจ้าค่ะท่านแม่ ข้าจะดูน้ำหน้าของพวกมันว่าจะทำอะไรเราได้หรือไม่หากถึงเวลานั้น”

สองแม่ลูกที่ยังไม่รู้จักเข็ดหลาบนั้นลืมไปเสียสนิทว่าสัญญาแยกบ้านถูกส่งให้ทางการอีก 1ฉบับและทั้งสองครอบครัวตัดขาดกันไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก อีกทั้งหากคนจากบ้านใหญ่บุกรุกเข้าไปในพื้นที่ของบ้านสายรองหวังฉีหลินสามารถทุบตีพวกเขาได้โดยไร้ซึ่งความผิด

“พวกเจ้าสองแม่ลูกหุบปากกันสักทีได้หรือไม่ ยังไม่รีบไปหายาทาอีก หน้าตาน่าเกลียดขนาดนี้ออกไปให้พ้น ๆ หน้าข้า ไม่ได้เรื่อง นอกจากจะต้องคืนสินเดิมให้พวกมันแล้วยังโดนทุบตีขนาดนี้ ไร้ประโยชน์จริง ๆ” หยางฮุ่ยเหอระเบิดอารมณ์ใส่ลูกสาวและภรรยา

“ท่านพ่อทำไมท่านพูดแบบนี้เจ้าคะ ท่านเก่งนักทำไมท่านไม่ไปทุบตีนังฉีหลินล่ะ ท่านจะมาพาลเอากับข้าและท่านแม่ได้ยังไง”

“นั่นสิเจ้าคะท่านพี่ ทำไมท่านถึงได้พูดแบบนี้ ที่ทุกอย่างเป็นแบบนี้ไม่ใช่ว่าท่านพี่ไร้ความสามารถหรือเจ้าคะ”

“หุบปาก ข้าบอกให้หุบปาก ไสหัวไปให้หมด”

หลังจากลูกและภรรยาออกไปหมดแล้วหยางฮุ่ยเหอได้แต่นึกเจ็บใจที่ไม่สามารถยึดเอาทรัพย์สมบัติของบ้านสายรองมาได้ ตามหลักความเป็นจริงแล้วคนที่เป็นพี่ชายเช่นเขาจะต้องไม่รังแกน้องชายของตัวเองอยู่แล้ว

แต่ทว่าในความเป็นจริง เขาไม่ใช่พี่ชายแท้ ๆ ของหยางเทียนฉี เรื่องนี้ไม่มีใครรู้นอกจากบิดามารดาที่ล่วงลับไปแล้ว เพราะมารดารู้สึกผิดต่อแม่ของเทียนฉีที่เป็นคนรักของบิดาเขา หากแต่ต้องโดนบังคับมาแต่งงานกับนางแต่ต่อมาพ่อแม้แท้ ๆ ของเทียนฉีได้ตกตายลงเพราะป่วยเป็นไข้ป่า

อีกทั้งท่านแม่ได้คลอดน้องชายของเขาออกมาในเวลาใกล้เคียงกันแต่น้องชายแท้ ๆ ของเขากลับป่วยตายท่านพ่อที่แอบเลี้ยงเทียนฉีอยู่จึงได้พากลับมาแทนน้องชายของเขาที่ตายไป เรื่องนี้เขาบังเอิญรู้เข้าก่อนที่ท่านพ่อจะเสียชีวิต

เรื่องนี้เขายอมรับไม่ได้จริง ๆ ถึงท่านแม่จะรักเขาแต่เขารู้สึกว่าท่านแม่รักน้องชายมากกว่าเขายิ่งพอมารู้ว่าไม่ใช่น้องชายแท้ ๆ แต่ท่านแม่ยังให้ความรักกับเทียนฉีมากมายเขาก็ยิ่งเกลียดชังและแค้นใจแต่สิ่งที่ฮุ่ยเหอไม่รู้ก็คือความจริงในใจของมารดา ถึงจะบอกว่ารู้สึกผิดต่อมารดาแท้ ๆ ของเทียนฉี แต่พอเวลาผ่านไปนางกลับเกลียดเทียนฉีเข้าไส้เพราะสามีของนางในใจไม่เคยมีนางเลย แต่กลับมีแม่แท้ ๆ ของเทียนฉีอยู่เต็มหัวใจ จากนั้นมานางจึงได้เริ่มร้ายกาจและเริ่มไม่เห็นว่าเทียนฉีเป็นลูกอีกต่อไป ถึงแม้ว่านางจะรักเทียนฉีมากแต่อีกใจนางก็รู้สึกเกลียดเขามาเช่นเดียวกัน

เขาอดทนวันแล้ววันเล่าในที่สุดบิดามารดาก็จากไปเขาจึงได้เริ่มเอาคืนและแก้แค้นให้น้องชายที่ตายไปของตัวเอง เขาคิดอยู่เสมอว่าหากไม่มีเทียนฉีน้องชายแท้ ๆ ของเขาคงไม่ตาย

มีแต่สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าเหตุใดหยางฮุ่ยเหอถึงได้มีความคิดที่บิดเบี้ยวได้ขนาดนี้ ในส่วนลูกชายทั้งสองนั้นตอนนี้ก็ได้สั่งกำชับให้ภรรยาของตัวเองอย่าได้ไปข้องเกี่ยวกับบ้านท่านอาอีกหาไม่แล้วพวกเขาจะหย่ากับพวกนาง

“พวกเจ้าจำเอาไว้ว่าอย่าได้ไปข้องแวะและหาเรื่องบ้านอารองอีก หากยังอยากหาเรื่องโดนทุบตีอยู่อีกล่ะก็ข้าก็จะไม่เอาเจ้าไว้เช่นเดียวกัน ข้าจะหย่ากับเจ้าส่วนลูกข้าจะเลี้ยงเอง”

หยางฮุ่ยเจียงคาดโทษภรรยาของตัวเองเขาจะไม่ยอมเป็นเหมือนท่านพ่อเด็ดขาดที่ไม่ว่าท่านแม่จะทำร้ายกาจแค่ไหนตัวเองก็เห็นดีเห็นงามไปด้วยเขาไม่อยากจะทำผิดไปมากกว่านี้แล้ว

“ส่วนเจ้าก็เหมือนกันหากเจ้ายังกล้าไปหาเรื่องให้ตัวเองโดนทุบตีอีก ข้าเองก็จะไม่เอาเจ้าไว้เช่นเดียวกัน ทำหน้าที่ของเจ้าให้ดี ดูแลลูกให้ดีอย่าให้นางมีนิสัยร้ายกาจเช่นน้องเล็กที่ท่านแม่สอนนางผิด ๆ หากว่าเจ้าไม่เต็มใจที่จะทำตัวเองให้ดีและหากเจ้าไม่พอใจข้ายินดีหย่ากับเจ้าตอนนี้” หยางฮุ่ยหมิน

“พวกข้าเข้าใจแล้ว ใครจะอยากรนหาที่กันเล่า รู้แบบนี้น่าจะผลักมันตกหน้าผาแทนร่องเขาแล้ว ถ้าข้ารู้ว่ามันจะฟื้นขึ้นมาแล้วร้ายกาจแบบนี้” สะใภ้ใหญ่เผลอพูดออกมา

“หลันเหลียนฮวา นี่เจ้าจงใจผลักนางตกร่องเขาจริง ๆ ใช่หรือไม่ แล้วโสมที่สะใภ้รองเอาไปขายวันนี้พวกเจ้าก็แย่งของนางมาใช่หรือไม่” หยางฮุ่ยเจียงที่ตอนนี้โมโหจนหน้าดำหน้าแดง

“ใช่แล้วท่านจะทำไมข้า เรื่องนี้ท่านแม่เห็นดีเห็นงามด้วยหากจะโทษก็โทษแม่ของท่านเถอะ” เหลียนฮวาเชิดหน้ามองสามีด้วยความไม่พอใจนางผิดอะไรแค่ทำตามคำสั่งของแม่สามี

“เจ้าทำคนเกือบตายแต่ยังไม่สำนึกผิด เช่นนั้นเราอย่าอยู่ด้วยกันอีกเลย ข้าจะไปขอให้หัวหน้าหมู่บ้านเขียนหนังสือหย่าให้เจ้า”