ตอนที่ 21 เราแค่.. เอากวางมาขายเองนะ

เฟยเทียนบังคับเกวียนเข้ามาในเมืองและมุ่งหน้าไปยังเหลาอาหารหมื่นลี้ เมื่อมาถึงจุดรับซื้อของเสี่ยวเอ้อร์ที่ทำหน้าที่รับซื้อของจากชาวบ้านรีบเดินมาต้อนรับทันที

“เชิญจอดเกวียนด้านนี้เลยขอรับ ไม่ทราบว่าท่านนำอะไรมาขายให้เหลาหมื่นลี้ของเราหรือขอรับ ขอข้าตรวจดูได้หรือไม่”

“ย่อมได้อยู่แล้ว เชิญเจ้ามาตรวจสอบดูได้”

เมื่อเสี่ยวเอ้อร์เห็นสิ่งที่อยู่บนเกวียนทันทีที่คนบนเกวียนยกเสื่อไม้ไผ่ออกเขาได้แต่ตกตะลึงตาค้าง ก่อนที่จะบอกให้เฟยเทียนเอาเสื่อไม้ไผ่คลุมกลับไปเช่นเดิมจากนั้นเขาก็กลับหลังหันวิ่งเข้าไปตามหลงจู๊ทันที

“นะ.. นะ นี่มัน กะ. กะ กวางดาว ท่านช่วยเอาเสื้อคลุมเอาไว้ก่อนนะขอรับ ข้าจะไปตามหลงจู๊เดี๋ยวนี้”

เสี่ยวเอ้อร์วิ่งหน้าตั้งกลับเข้าไปด้านใน เพื่อไปตามหลงจู๊ของเหลาอาหารหมื่นลี้มาเป็นผู้เจรจาซื้อขายในครั้งนี้ เพราะตั้งแต่เขามาทำงานในตำแหน่งเสี่ยวเอ้อร์รับซื้อก็ไม่เคยมีใครเอากวางมาขายเลยสักครั้ง เขาเองไม่สามารถตัดสินใจได้ ด้วยเหตุนี้เขาจึงต้องให้หลงจู๊มาตัดสินใจด้วยตัวเอง

“หลงจู๊ขอรับ ท่านช่วยออกไปเจรจาที่จุดรับซื้อได้หรือไม่ขอรับ พอดีมีของที่ข้าไม่สามารถตัดสินใจได้มาขายขอรับ”

“ของอะไรของเจ้า ถึงกับตัดสินใจไม่ได้กัน”

“ข้าว่าท่านไปดูเองเถอะขอรับ หากให้ข้าพูดมันจะไม่เป็นการดี”

“ได้ ๆ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้ล่ะ”

ในระหว่างที่รอหลงจู๊อยู่นาน เจี้ยนเอ๋อร์ก็บ่นออกมาเล็กน้อยและไม่เข้าใจท่าทีของเสี่ยวเอ้อร์ผู้นั้นทำไมจะต้องทำท่าทางร้อนรนแบบนั้นด้วย พวกเขาก็แค่เอากวางมาขายเองนะทำไมเขาต้องไปตามหลงจู๊ด้วย

“ท่านพ่อขอรับ ตกลงพวกเขาจะซื้อหรือเปล่า ทำไมต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่โตขนาดนั้น เราแค่เอากวางมาขายเองนะ” เจี้ยนเอ๋อร์

“ซื้อสิลูก แต่เสี่ยวเอ้อร์รับซื้อไม่สามารถที่จะตัดสินใจได้ว่าจะให้ราคาเท่าไหร่ จึงต้องไปถามหลงจู๊ก่อนน่ะ” เฟยเทียนตอบลูกอย่างใจเย็น

“ขอรับท่านพ่อ ข้าเข้าใจแล้ว”

ทันใดนั้นหลงจู๊เดินนำหน้าเสี่ยวเอ้อร์ตรงมาที่เกวียนของครอบครัวหยาง พร้อมกับเอ่ยขอโทษที่ทำให้รอและเกิดการล่าช้าเพราะการไม่กล้าตัดสินใจของเสี่ยวเอ้อร์

“ขออภัยที่ให้รอนานนะ ข้าขอโทษแทนเสี่ยวเอ้อร์ของเราด้วย ขอข้าดูของที่เจ้านำมาขายหน่อย ประเดี๋ยวข้าจะประเมินราคาให้ พวกเจ้าไม่ต้องเป็นห่วงนะ เหลาหมื่นลี้ของเราย่อมไม่กดราคาพวกเจ้าอยู่แล้ว”

“นี่ขอรับ เชิญหลงจู๊ทางนี้เลยขอรับ” เฟยเทียนยกเสื่อไม้ไผ่ออกจากซากกวาง

เมื่อหลงจู๊เห็นสิ่งที่วางอยู่ตรงหน้าเขาเองก็มีอาการเช่นเดียวกับเสี่ยวเอ้อร์ก่อนหน้านี้ เฉิงเอ๋อร์กับเจี้ยนเอ๋อร์มองหลงจู๊ด้วยความสงสัยเด็กน้อยทั้งสองไม่เข้าใจว่าเหตุใดหลงจู๊ถึงต้องตกใจด้วย ท่านพ่อกับท่านแม่แค่เอากวางที่ล่าได้มาขายแค่นั้นเอง

“หลงจู๊ขอรับ ท่านหลงจู๊ขอรับ ตกลงท่านจะรับซื้อหรือไม่” เฟยเทียนที่เห็นหลงจู๊กำลังเหม่อลอยเขาจึงถามออกมา

“หะ เอ่อ ซื้อสิซื้อข้ารับซื้อข้าขอโทษด้วยพอดีข้าดีใจมากไปหน่อย นานมากแล้วไม่มีพรานป่าล่ากวางมาขายให้เหลาของเรา เช่นนั้นข้าให้เจ้า 20 ตำลึงทอง เจ้าตกลงขายหรือไม่”

“ขายขอรับ หลงจู๊จะให้ข้ายกไปไว้ที่ใดขอรับ”

“ไม่ต้อง ๆ เดี๋ยวข้าให้เด็ก ๆ มายกไปเก็บเอง เจ้ารอสักครู่ข้าจะไปนำเงินมาให้”

“ขอรับ”

หลังจากเสี่ยวเอ้อร์ในร้าน 2 คนมายกซากกวางลงจากเกวียน เด็ก ๆ สองคนบนเกวียนก็เริ่มพูดคุยกันอีกครั้ง ทั้งสองคนไม่เข้าใจว่าทำไมคนที่เห็นกวางจะต้องตกใจทุกคน เพราะเด็กทั้งสองคนไม่รู้ว่ากวางนั้นหายากเพียงใดหลังจากป่าหมอกที่อยู่ดี ๆ ก็มีหมอกหนาทึบมากขึ้นทุกปี และมีนายพรานจบชีวิตในป่าหมอกไปไม่น้อย ไม่ใช่ว่ากวางเป็นสัตว์หายากอะไร เพียงแต่ไม่มีใครกล้าเข้าป่าหมอกไปล่าต่างหาก มันจึงกลายเป็นของหายากขึ้นมาและมีราคาแพง

“นี่เงินของเจ้า หากครั้งหน้าเจ้าล่าได้อีกอย่าลืมมาขายให้เหลาหมื่นลี้นะ”

“ขอรับ ขอบคุณขอรับ เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน”

เกวียนเทียมวัวเคลื่อนที่ออกไปอย่างช้า ๆ ในตอนนั้นเองหลงจู๊ถึงได้เห็นว่าบนเกวียนมีหมาป่านั่งอยู่ข้าง ๆ เด็กน้อยทั้งสองคน นี่คงไม่ใช่ครอบครัวพรานป่าธรรมดาเสียกระมัง เขาทำงานที่เหลาหมื่นลี้มากว่า 30 ปีเขาไม่เคยได้ยินว่ามีพรานป่าคนไหนสามารถเลี้ยงหมาป่าให้เชื่องได้ ต่อไปเขาคงต้องสั่งให้เสี่ยวเอ้อร์รับซื้ออาหารปฏิบัติตัวให้ดีกับครอบครัวนี้เสียแล้ว

“เสี่ยวฉุน หากครั้งต่อไปคนพวกนี้นำของมาขายที่นี่เจ้าต้องปฏิบัติกับพวกเขาให้ดีล่ะเข้าใจหรือไม่”

“ข้าเข้าใจแล้วขอรับหลงจู๊”

“อืม ไม่มีอะไรแล้วกลับไปทำงานของเจ้าต่อเถอะ”

เฟยเทียนเห็นว่าวันนี้เวลาก็ล่วงเลยไปนานมากแล้ว เขาจึงไม่ได้พาลูกเมียเดินเที่ยวในเมืองเขาขับเกวียนมุ่งหน้ากลับหมู่บ้านป่าหมอกไปทันที ตลอดการเดินทางมีเสียงพูดคุยหยอกล้อของลูกชายทั้งสองคนเฟยเทียนมองลูก ๆ ด้วยสายตารักใคร่

“ท่านแม่ขอรับ วันนี้เราจะทำหมูย่างหรือไม่ขอรับ” เจี้ยนเอ๋อร์

“ทำสิ ทำไมจะไม่ทำล่ะก็ลูกบอกว่าอยากกินไม่ใช่หรือ แล้วลูกอย่าลืมขอบคุณเสี่ยวหลางเสียด้วยล่ะ เสี่ยวหลางเป็นคนล่าหมูมาได้ ไม่ใช่พ่อกับแม่หรอกนะ” ฉีหลินบอกกับลูกชาย

“จริงหรือขอรับท่านแม่” เฉิงเอ๋อร์

“จริงจ้ะ”

“เสี่ยวหลางขอบคุณเจ้ามากนะ เจ้าดีที่สุดเลย” เจี้ยนเอ๋อร์