ตอนที่ 20 เดินตามหลังเมีย ย่อมต้องมีเนื้อกิน

ทั้งสองคนเดินเข้าป่าหมอกลึกเข้าไปเรื่อย ๆ หมอกก็เริ่มหนาเรื่อย ๆ ด้วยเช่นกัน ทั้งสองคนกับอีกหนึ่งตัวเดินยิ่งเดินลึกเข้าไปเท่าไหร่หมอกก็ยิ่งหนามากขึ้นอีก แต่พอพวกเขาเดินผ่านหมอกที่หนาทึบลึกเข้ามากลับพบว่าภายในป่าชั้นในที่ลึกเข้ามาไม่มีหมอกเลย

ภาพตรงหน้าทำเอาฉีหลินตกตะลึงอ้าปากค้างเฟยเทียนเองก็มีท่าทางไม่ต่างกัน ภายในป่าหมอกชั้นใน ต้นไม้ทุกต้นสูงเสียดฟ้าป่าเขียวชอุ่มบ่งบอกถึงความอุดมสมบูรณ์ของป่าได้เป็นอย่างดี

“ข้างในนี้อุดมสมบูรณ์มากเลยนะเจ้าคะท่านพี่ แต่ทำไมชาวบ้านไม่เข้ามาหาของป่าล่าสัตว์ในป่าหมอกล่ะเจ้าคะ จากที่เราเข้าป่ามายังไม่พบเจอสัตว์ป่าดุร้ายเลยนะเจ้าคะ”

“อาจจะเป็นเพราะพวกชาวบ้านเดินเข้ามาก็เจอกับกำแพงหมอกและมีบางคนหลงทางทำให้หาทางออกไม่เจอก็เป็นได้”

“ข้าก็คิดเช่นเดียวกันกับท่านพี่ หากว่าเราไม่มีเสี่ยวหลางมาด้วยไม่แน่ว่าพวกเราอาจจะหลงทางอยู่ในกำแพงหมอกก็เป็นได้”

“คงเป็นเช่นนั้น”

เสี่ยวหลางบอกกับฉีหลินว่ามันจะไปล่าหมูเพื่อเอากลับไปให้เพื่อนตัวน้อยทั้งสองของมัน ฉีหลินเองอดค่อนแคะมันในใจไม่ได้ว่าตกลงท่านเทพส่งให้มาเป็นตัวช่วยของนางหรือมาเป็นพี่เลี้ยงลูกของนางกันแน่

ฉีหลินกับเฟยเทียนสองสามีภรรยาช่วยกันเก็บเห็ดป่าและสมุนไพรหายากได้มากพอสมควร เฟยเทียนล่าไก่ป่า กระต่ายป่าตัวอ้วนพีได้หลายตัว เสี่ยวหลางที่แยกตัวออกไปไม่นานมันก็กลับมาเพื่อบอกกับฉีหลินว่ามันล่าหมูป่าเอาไว้สองตัวให้นางและสามีไปช่วยกันยกออกมา มันกลัวว่าหากช้าไปกว่านี้กลิ่นเลือดจะดึงดูดให้สัตว์ป่าดุร้ายได้กลิ่นเลือด

“ท่านพี่เจ้าคะ เสี่ยวหลางล่าหมูป่าเอาไว้อยากให้เราสองคนไปช่วยกันขนกลับมาเจ้าค่ะ หากทิ้งเอาไว้นานเสี่ยวหลางเกรงว่ากลิ่นเลือดจะดึงดูดสัตว์ป่าดุร้ายตัวอื่นเจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นก็ไปกันเถอะ จะได้รีบกลับ”

“เจ้าค่ะเช่นนั้นก็ไปกัน จะได้รีบกลับบ้านเอาสมุนไพรพวกนี้ไปจัดการทำความสะอาดด้วย ส่วนสัตว์ป่าที่ล่ามาได้วันนี้ข้าจะเก็บเอาไว้กินเองทั้งหมดนะเจ้าคะ วันนี้จะทำหมูย่างส่วนที่เหลือจะรมควันเก็บเอาไว้เป็นเสบียงเจ้าค่ะ”

“ตามใจเจ้า ทำตามที่เจ้าเห็นสมควรเถอะ”

ทั้งสองคนช่วยกันหามหมูป่าทั้งสองตัวออกจากป่าหมอก ด้วยพละกำลังของเฟยเทียนที่ท่านเทพให้มาทำให้เขาสามารถแบกหมูตัวใหญ่ได้สบาย ๆ

ส่วนมืออีกข้างช่วยภรรหามหมูป่าตัวเล็กอีกตัว เสี่ยวหลางนำทางทั้งสองคนออกจากป่าหมอกได้อย่างปลอดภัย

แต่ก่อนที่จะออกพ้นชายป่าหมอกฉีหลินเห็นกวางดาวเดินเล็มหญ้าอยู่ตัวเดียว นางคิดว่ามันน่าจะหลงฝูงออกมานางวางหมูลงและเล็งธนูไปที่กวางดาวทันที

กวางดาวตกตายลงยังไม่ทันที่มันจะได้ร้องออกมาเสียด้วยซ้ำ มันแค่เพียงเล็มหญ้าอย่างสบายอารมณ์เพียงเท่านั้นแต่กลับโชคร้ายไปเสียได้ ตัวเองตายได้อย่างไรมันยังไม่รู้เลย

"หลินเอ๋อร์น้องช่างเก่งยิ่งนัก แบบนี้เขาเรียกว่าเพียงแค่เดินตามหลังเมีย ย่อมมีเนื้อกิน"

"ท่านพี่พูดอะไรเจ้าคะ เพ้อเจ้อ รีบ ๆ เอาหมูออกไปวางไว้ชายป่าแล้วรีบกลับมาเอากวางออกไปด้วย"

"จ้ะ จ้ะ พี่จะไปเดี๋ยวนี้"

เมื่อเฟยเทียนขนซากหมูป่าและกวางดาวออกมาวางเอาไว้ที่ชายป่าด้านนอกจนหมดแล้ว เขาให้ภรรยากลับบ้านไปก่อนเพื่อบอกให้น้องชายมาช่วยขนอีกแรง

"หลินเอ๋อร์ น้องเอาไก่ป่ากับกระต่ายกลับบ้านไปก่อนแล้วตามน้องรองมาช่วยขนพี่จะรออยู่ที่นี่"

"เจ้าค่ะท่านพี่ ข้าจะรีบไปรีบกลับ"

ฉีหลินสาวเท้ารีบเดินกลับบ้านทันที เมื่อมาถึงบ้านนางเอาตะกร้าสมุนไพรและไก่ป่ากับกระต่ายวางเอาไว้ที่ห้องครัวจากนั้นนางรีบเดินไปตามน้องชายทันที

"ท่านแม่เจ้าคะ น้องรองล่ะเจ้าคะ"

"หลินเอ๋อร์ ทำไมเจ้ากลับมาคนเดียวอาเทียนเล่าไปไหนเสียแล้ว"

"ท่านพี่เฝ้าซากสัตว์อยู่ชายป่าให้ข้ามาตามน้องรองไปช่วยขนกลับมาเจ้าค่ะ"

"น้องรองของเจ้าไปช่วยช่างสร้างบ้านกับพ่อของเจ้า"

"เจ้าค่ะ เช่นนั้นข้าขอตัวก่อนนะเจ้าคะท่านแม่"

“รีบไปเถอะประเดี๋ยวจะมืดค่ำเอา”

ฉีหลินเดินไปเรียกน้องชายสามีที่กำลังช่วยช่างสร้างบ้านอยู่พอพ่อสามีรู้เข้าจึงได้ตามกันไปช่วยกันขนซากสัตว์กลับมาส่วนลูก ๆ ของนางนั้นตอนนี้กำลังหลับสบายหลังจากที่เล่นซนมาทั้งวัน

“น้องรองไปช่วยพี่ใหญ่ของเจ้าขนของกลับมาจากชายป่าหน่อยจ้ะ พอดีพี่กับพี่ใหญ่เจ้าขนกลับมาไม่หมด พี่ใหญ่ของเจ้าจึงให้พี่มาตามเจ้าไปช่วยด้วย”

“ได้ขอรับพี่สะใภ้ ข้าขอไปบอกท่านพ่อสักครู่”

“ได้เช่นนั้นพี่กลับไปรอที่บ้านนะ”

“ขอรับ”

หยางเฟยจินเดินไปบอกท่านพ่อที่กำลังคุยอยู่กับนายช่าง ตอนนี้บ้านของพวกเขาเกือบจะเสร็จแล้ววันนี้ท่านพ่อจ่ายเงินค่าสร้างบ้านทั้งค่ากระเบื้องรวมถึงค่าใช้จ่ายอื่น ๆ เป็นเงินถึง 1200 ตำลึงทองเลยทีเดียว ทำให้ตอนนี้เงิน 5000 ตำลึงทองที่พี่สะใภ้ให้ไว้เมื่อวันก่อนเหลืออยู่ 3800 ตำลึงทองเลยทีเดียว

เฟยจินพอใจมากกับความเป็นอยู่ของครอบครัวในตอนนี้ นอกจากพวกเขาจะมีเงินสร้างบ้านแล้วพวกเขายังมีเงินเหลือในมืออีกมากทำให้ไม่ต้องมาวิตกกังวลว่าจะไม่มีเงินซื้อเสบียงอาหารมากักตุนในยามเมื่อถึงฤดูหนาว ไม่ต้องมานั่งห่วงว่าจะไม่มีเสื้อผ้าหนา ๆ ใส่ ไม่ต้องกังวลว่าผ้าห่มจะเพียงพอหรือไม่ หรือจะผ่านพ้นความหนาวเย็นไปได้อย่างไร

“ท่านพ่อขอรับ ข้าจะไปช่วยพี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ขนของที่ชายป่านะขอรับ”

“ขนของรึ ? ของอะไรเยอะหรือไม่ต้องให้พ่อไปช่วยอีกคนหรือเปล่า”