ตอนที่ 19 สารภาพความจริง

เช้าวันนี้ทุกคนช่วยกันรดน้ำพืชผักวัวสองตัวทำหน้าที่บรรทุกน้ำจากลำธารโดยที่เฟยจินเป็นคนบังคับเกวียน จะได้ไม่ต้องเสียเวลาเดินแบกน้ำจากลำธาร ตอนนี้น้ำในบ่อที่ขุดเอาไว้มีน้ำประมาณครึ่งบ่อและคาดว่าอีกสองวันน้ำคงจะเต็มบ่อและฉีหลินจะทำการเปลี่ยนแปลงสภาพน้ำในบ่อให้เป็นน้ำที่มีพลังวิญญาณ

หลังจากรดน้ำพืชผักที่ปลูกเอาไว้เสร็จแล้วก็ได้เวลามื้อเช้า เช้านี้ฉีหลินทำข้าวต้มปลาเปลือกแข็ง และมีน้ำแกงปลา ผัดผักป่า หลังมื้ออาหารเช้านางตั้งใจจะเข้าป่าล่าสัตว์ โดยที่นางจะพาเสี่ยวหลางไปด้วย

“ท่านพ่อท่านแม่ขอรับ เดี๋ยวข้าและหลินเอ๋อร์จะเข้าป่านะขอรับจะได้มีเนื้อเอามาเก็บไว้กินหรือไม่ก็นำไปขายบ้านเรายังต้องใช้เงินอีกเยอะ”

“มันจะดีหรือลูก มันอันตรายแม่ว่าเราหาอย่างอื่นทำดีหรือไม่ หากเจ้าสองคนเป็นอะไรไปอีกแม่จะทำยังไง ลูก ๆ ของพวกเจ้าจะอยู่ยังไง”

นางฟางรีบพูดออกมาด้วยความเป็นห่วงเพราะเหตุการณ์ที่ลูกชายลูกสะใภ้บาดเจ็บในตอนนั้นติดอยู่ในใจนางตลอดมา ถึงจะยากจนหน่อยแต่ก็ยังพอปลูกพืชผักออกมาขายได้นางจึงไม่อยากให้เกิดอะไรขึ้นไม่ว่ากับใครก็ตาม

“ท่านแม่อย่าได้เป็นห่วงเจ้าค่ะ ข้าจะพาเสี่ยวหลางไปด้วยพวกเราไม่ได้เข้าป่าลึกเจ้าค่ะ”

“ถึงอย่างนั้นแม่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้”

“เจ้าไม่ต้องพูดแล้ว ลูกบอกว่าไม่เป็นไรนั่นย่อมหมายถึงว่าพวกเขาคิดมาดีแล้ว เราเองอยู่ที่บ้านก็ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีก็พอ เจ้าไม่ต้องวิตกกังวลให้มากนัก แค่เชื่อใจพวกเขาก็พอ” เทียนฉีเอ่ยห้ามปรามภรรยา

“เจ้าค่ะท่านพี่” นางฟางกล่าวออกมาด้วยความไม่เต็มใจ

ข่าวการย้ายบ้านของตระกูลหยางเข้ามาอยู่ที่ชายป่าหมอกแถมยังซื้อที่ดินเพิ่มอีกนับ 100 หมู่ ดังไปทั่วหมู่บ้านป่าหมอกบางคนก็พูดว่าพวกเขาเป็นพวกไม่รักชีวิตไม่กลัวตายบ้าง บางคนก็ว่าพวกเขามีวิชาติดตัวเลยไม่กลัวสัตว์ป่า บางคนก็ว่าพวกเขาอาจจะเป็นนายพรานที่เก่งกาจก็ได้

แต่ไม่ว่าคนในหมู่บ้านจะพูดอะไรก็ไม่มีผลอะไรกับคนบ้านหยาง พวกเขาทุกคนยังใช้ชีวิตด้วยความสุขเช่นเคยกับบ้านหลังใหม่ที่ดินทำกินผืนใหญ่และไม่ต้องคอยดูสีหน้าใคร

สองสามีภรรยาเตรียมตัวเข้าป่าโดยครั้งนี้เสี่ยวหลางจะตามเข้าไปด้วย ส่วนเด็กน้อยทั้งสองถึงแม้วันนี้จะขาดเพื่อนเล่นไปบ้างแต่เล่นกับเสี่ยวเฮยเสี่ยวหู่ก็สนุกไม่น้อยเพื่อหมูย่างที่ตัวเองอยากกิน จึงต้องยอมให้เสี่ยวหลางเข้าป่าไปกับท่านพ่อท่านแม่

“ท่านพ่อ ท่านแม่ เดินทางปลอดภัยนะขอรับ” เฉิงเอ๋อร์

“ท่านพ่อ ท่านแม่ เสี่ยวหลาง อย่าลืมหมูของข้านะขอรับ” เจี้ยนเอ๋อร์

“เอาล่ะ ๆ พ่อรู้แล้ว พวกเจ้ากลับเข้าบ้านได้แล้ว และอย่าดื้อกับท่านย่าเข้าใจหรือไม่พ่อกับแม่จะรีบกลับมา”

“ขอรับท่านพ่อ”

“เราเองก็ไปกันเถอะหลินเอ๋อร์”

“เจ้าค่ะท่านพี่ ไปกันเถอะเสี่ยวหลาง"

จากนั้นทั้งสองคนและหนึ่งตัวเดินออกจากบ้านมุ่งหน้าเข้าป่าหมอกไปทันที คนงานที่ทำการสร้างบ้านอยู่หันไปมองสองสามีภรรยาและหนึ่งหมาเดินหายเข้าไปในป่าหมอกอย่างหวาดกลัว

“ทำไมทั้งสองคนถึงกล้าเข้าไปในป่าหมอก ไม่กลัวกันหรือยังไง”

“เจ้าว่าคนที่กล้ามาสร้างบ้านอยู่ติดกับชายป่าหมอกแบบนี้ยังจะมีความกลัวอยู่อีกหรือ รีบ ๆ ทำงานได้แล้ว” นายช่างรีบพูดขึ้นมาก่อนที่คนงานของเขาจะคิดอะไรเรื่อยเปื่อยไปมากกว่านี้

เดินลึกเข้ามาในป่าเฟยเทียนเองก็อยากสารภาพความลับของเขาที่เขาเองปกปิดเอาไว้ในตอนนี้กับภรรยา แต่เขาเองก็กลัวว่านางจะเสียใจถึงท่านเทพจะใจดีพาเขามาส่งคืนแถมยังให้ความสามารถเขามานิด ๆ หน่อย ๆ และยังบอกกับเขาอีกว่าต่อไปภรรยาของเขาจะพาเขานำความรุ่งเรืองมาสู่ครอบครัว

ความสามารถนิดหน่อยที่เขาได้รับมานั้นไม่มีอะไรมากเพียงแต่ตอนนี้พลังกายของเขาไม่เหมือนเดิมเขามีสิ่งที่เรียกว่าลมปราณและสามารถฝึกมันได้และเขายังมีพลังธาตุด้วยเช่นกัน แต่มันจะไม่สามารถใช้ได้ในตอนนี้ ท่านเทพบอกกับเขาว่า

เมื่อถึงกาลเวลาที่เกิดการผลัดเปลี่ยนต่อไปทุกคนจะกลายเป็นคนที่มีปราณและพลังธาตุแล้วแต่ใครจะมีธาตุอะไรส่วนจะสามารถฝึกได้มากน้อยแค่ไหนแล้วแต่สวรรค์จะลิขิตให้แต่ละคนท่านเทพเองไม่สามารถบอกได้เช่นเดียวกัน

อีกไม่นานจะถึงยุคผลัดเปลี่ยนคนที่แข็งแกร่งเท่านั้นที่จะอยู่รอดได้ เขาเองเมื่อถึงตอนนั้นก็จะต้องแข็งแกร่งพอที่จะดูแลปกป้องครอบครัวและคนที่เขารักเอาไว้ให้ได้

เขาเองก็อึดอัดใจที่จะต้องปกปิดเช่นนี้ในตอนที่เขาตกลงมาจากหลังคาบ้านของเศรษฐีนั้นและเขาได้เสียชีวิตลงตั้งแต่วันที่ป้าสะใภ้ยึดเอาเงินที่เศรษฐีจ่ายมาให้เป็นค่ารักษาแต่นางกลับยึดเอาเงินของเขาไปและอนุญาตให้ท่านแม่เพียงแค่ต้มยาสมุนไพรที่มีในบ้านเท่านั้นและในกลางดึกเขาก็ทนพิษบาดแผลไม่ไหวได้ตายลงไปทั้งที่ใจไม่ยินยอมและในเวลาต่อมาเขาก็ฟื้นขึ้นจากความตาย

“ท่านพี่ ท่านพี่ ท่านพี่เจ้าคะ”

“หือ มีอะไรหลินเอ๋อร์ ทำไมเรียกพี่เสียงดังขนาดนั้น”