ตอนที่ 18 ความลับของหยางเฟยเทียน

หลังจากที่จับปูจับปลาจับกุ้งกันจนพอใจแล้ว สามเสี่ยวลงเล่นน้ำอย่างสนุกสนานฉีหลินนึกได้ว่ายังไม่ได้ขุดบ่อน้ำเอาไว้ใช้สอยเลย จะพึ่งพาเพียงแค่น้ำจากลำธารไม่ได้ อีกทั้งนางต้องการที่จะเปลี่ยนน้ำในบ่อให้เป็นน้ำพลังวิญญาณโดยการนำน้ำพุวิญญาณในมิติมาเติมลงไป

เมื่อกลับจากจับปลาที่ลำธารแล้วนางจึงปรึกษาเรื่องนี้กับพ่อสามีและสามีทันที บ่อน้ำที่นางต้องการคือ บ่อน้ำขนาดใหญ่ 1 บ่อ และบ่อน้ำสำหรับใช้สอยในบ้าน 1 บ่อ นางคิดว่าจะจ้างชาวบ้านในหมู่บ้านมาช่วยขุดให้

“ท่านพ่อเจ้าคะ ข้ามีเรื่องจะปรึกษาเจ้าค่ะ ท่านพี่ด้วยนะเจ้าคะ”

“มีเรื่องอะไรหรือหลินเอ๋อร์” เฟยเทียนถามภรรยาออกมาด้วยสีหน้าเป็นกังวล

“ข้าต้องการขุดบ่อน้ำขนาดใหญ่ในที่ดินของเราเจ้าค่ะ และบ่อน้ำสำหรับใช้สอยในบ้านอีก 1 บ่อ ข้าอยากให้ท่านพ่อไปว่าจ้างชาวบ้านมาช่วยขุดเจ้าค่ะ เราจะได้ไม่ต้องเสียเวลาไปตักน้ำที่ลำธารเจ้าค่ะ"

“ดีเหมือนกัน เช่นนั้นหลังกินมื้อเที่ยงแล้วพ่อจะเข้าไปในหมู่บ้านเพื่อพูดคุยกับหัวหน้าหมู่บ้านเรื่องการจ้างงานก็แล้วกัน”

“เจ้าค่ะท่านพ่อ ฝากด้วยนะเจ้าคะ”

“ไม่เป็นไรไม่ได้ลำบากอะไร พวกเจ้าเอาปลาไปให้แม่ของเจ้าทำเถอะจะได้รีบกินข้าว ดูท่าพวกเจ้าแฝดหิวจนจะกินปลาดิบแล้ว น้ำลายยืดเสียขนาดนั้น”

“เจ้าค่ะท่านพ่อ ”

“ท่านแม่ขอรับแล้วจะทำปลากระดองแข็งกับปลาเปลือกแข็งหรือไม่ขอรับ เสี่ยวหู่บอกว่ามันอยากกินมาก” เจี้ยนเอ๋อร์

“เจ้าเด็กหน้าเหม็น เจ้าอยากกินเองแล้วทำไมถึงกล้าเอาข้าไปกล่าวอ้างกันเล่า อีกอย่างข้าไม่เคยพูดกับเจ้าสักคำ ครึ่งคำก็ไม่มี" เสี่ยวหู่มองบนใส่เจี้ยนเอ๋อร์

“เอาล่ะ แม่รู้ว่าเจ้าอยากกิน เจ้าแค่บอกว่าเจ้าอยากกินก็พอไม่ต้องเอาคนอื่นมาอ้าง เข้าใจหรือไม่ เกิดเป็นคนต้องซื่อสัตย์เข้าใจหรือไม่”

“ขอรับท่านแม่ ข้าขอโทษขอรับ ข้าขอโทษเจ้าด้วยนะเสี่ยวหู่”

เมื่อฉีหลินเห็นว่าลูกชายรู้จักขอโทษเมื่อทำผิดนางจึงไม่ได้ต่อว่าเขาอีก นางเดินเข้าครัวเพื่อไปช่วยแม่สามีทำมื้อเที่ยงโดยทิ้งให้สามีของนางอยู่กับลูกชายและพวกสามเสี่ยว เสี่ยวเฮยนึกอยากจะแกล้งเฟยเทียนขึ้นมา เพราะมันรู้ว่าเฟยเทียนนั้นยังทำใจไม่ค่อยได้เวลาเห็นพวกมัน เขายังมีความกลัวอยู่บ้าง

“อะไรเจ้าจ้องหน้าข้าทำไม ไม่ต้องเข้ามาใกล้ข้าเลยเสี่ยวเฮย ออกไปไกล ๆ ข้าเลยนะ” เฟยเทียนร้องออกมาเสียงหลงเมื่อเสี่ยวเฮยเลื้อยเข้ามาใกล้ ๆ เขาแถมยังกลายร่างเสียใหญ่โตอีกด้วย

“หยุดข้าบอกให้หยุดอย่าเข้ามายังไงเล่า ตัวของเจ้าใหญ่ขนาดนี้คิดจะเลื้อยมาทับข้าให้ตายเลยหรือไง เจี้ยนเอ๋อร์ เฉิงเอ๋อร์ เอาเพื่อนเล่นของลูกออกไปห่าง ๆ พ่อ”

“ท่านพ่อ เสี่ยวเฮยแค่อยากเล่นกับท่านพ่อเองนะขอรับ เสี่ยวเฮยออกจะนิสัยดี”

“พามันออกไปเถอะ ตอนนี้ก็รู้จักกันแล้ว พวกลูกก็บอกให้มันอยู่ห่าง ๆ พ่อก็พอ”

“ขอรับ ๆ ท่านพ่อ ไปเล่นกันเถอะเสี่ยวเฮย เสี่ยวเฮยนวดขาให้ข้าหน่อยสิ” เสียงเล็ก ๆ ของลูกชายค่อย ๆ ห่างออกไปพร้อมเพื่อนเล่นตัวเขื่อง เฟยเทียนถึงกับต้องถอนหายใจเลยทีเดียว

“เฮ้อ ข้าล่ะไม่ชินจริง ๆ” เขาได้แต่พูดกับตัวเอง

“ทำใจเสียเถอะเจ้าใหญ่ พ่อว่าเจ้าสามตัวนั่นไม่ธรรมดาเลย พ่อเองก็ไม่รู้จะอธิบายยังไงดี แต่พ่อรู้สึกว่าต้องเป็นเช่นนั้น”เทียนฉีบอกกับลูกชาย

“ขอรับท่านพ่อ ข้าจะพยายามขอรับ ข้าเองก็เกือบจะหายดีแล้ว เราคงต้องเริ่มบุกเบิกที่ดินรกร้าง ท่านพ่ออย่าลืมจ้างชาวบ้านมาช่วยพลิกหน้าดินด้วยนะขอรับ แรงงานในบ้านของเราไม่เพียงพอหากไม่รีบเสียแต่ตอนนี้เราจะเพราะปลูกไม่ทัน”

“พ่อคิดว่าในส่วนนี้คงต้องไปจ้างทาสหลวงเพราะตอนนี้ชาวบ้านเองก็คงจะยุ่งอยู่กับการเพาะปลูกในที่ดินของตัวเองทั้งนั้น พ่อคิดว่าคนที่ทำงานในที่ดินของตัวเองเสร็จแล้ว จะมีไม่กี่คนเท่านั้น"

“ขอรับเรื่องนี้ข้าฝากท่านพ่อด้วยขอรับ”

“ไม่เป็นไรมันเป็นหน้าที่ของพ่อ ที่ผ่านมาพ่อไม่ดีเองทำให้พวกเจ้าและน้อง ๆ ลำบาก พ่อขอโทษเจ้าด้วย”

“อย่าเก็บมาใส่ใจเลยขอรับ มันผ่านไปแล้วตอนนี้เรามาเริ่มต้นใหม่กับบ้านหลังใหม่ของพวกเราดีกว่าขอรับ ข้าคิดว่าในอนาคตพวกเราจะไม่ลำบากแน่นอน”

“อือ พ่อเห็นด้วยกับเจ้า ตอนนี้แม่ของเจ้าสบายใจขึ้นมากตั้งแต่พวกเราแยกบ้าน หลายปีมานี้พ่อติดค้างแม่ของเจ้ามาก พ่อทำให้นางลำบาก เพราะความกตัญญูโง่ ๆ ของพ่อเอง”

“อย่าโทษตัวเองเลยขอรับ ตอนนี้เราออกมาแล้ว ถือว่าไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก”

ฉีหลินและแม่สามีใช้เวลาทำมื้อเที่ยงไม่นานก็เสร็จ เฟยจินกับเยว่เล่อช่วยกันจัดโต๊ะอาหารและยกอาหารออกมาวาง อาหารมื้อเที่ยงวันนี้มีน้ำแกงปลา ปลาทอด ปลาเปลือกแข็งคั่วเกลือ ข้าวผัดปลากระดองแข็ง เมื่อทุกคนเห็นหน้าตาอาหารและกลิ่นหอมชวนให้หิวท้องของพวกเขาแข็งกันร้องออกมาเสียงดัง ไม่เว้นแม้กระทั่งสามเสี่ยวยังน้ำลายไหลยืด

หลังมื้อเที่ยงเทียนฉีเข้าไปในหมู่บ้านเพื่อพูดคุยเรื่องจ้างแรงงานกับหัวหน้าหมู่บ้าน นางฟางและเยว่เล่อตัดเย็บเสื้อผ้าสำหรับทุกคนในบ้าน ส่วนแฝดทั้งสองคนนอนกลางวันพร้อมกับสามเสี่ยว เฟยจินกับฉีหลินจึงออกไปสำรวจพื้นที่รอบ ๆ บ้าน

“เฟยจินหากข้าอยากได้ธนูสักคันจะต้องทำยังไง”

“พี่สะใภ้ ร้านขายอาวุธในเมืองมีขอรับหรือเราจะทำเองก็ได้แต่หัวของลูกธนูย่อมต้องซื้อเพราะหัวโลหะชาวบ้านเช่นเราไม่สามารถทำขึ้นเองได้ขอรับ”