ตอนที่ 17 ย้ายบ้านกันเถอะ

นับตั้งแต่ฉีหลินพาสามีกลับมารักษาตัวที่บ้านตอนนี้เวลาก็ผ่านไปแล้วหลายวัน เช้าวันนี้หลังจากกินมื้อเช้าพวกเขาจะย้ายบ้านไปอยู่ที่หมู่บ้านป่าหมอกกันแล้ว

คนที่ดีใจที่สุดที่จะได้ย้ายบ้านไม่ใช่ใครที่ไหนแต่หากเป็นหยางเฟยจินผู้ที่หวังมานานว่าจะได้ย้ายไปจากตรงนี้เสียที อย่างน้อย ๆ ครอบครัวของเขาจะได้ไม่โดนเอาเปรียบและถูกป้าสะใภ้รังแกเช่นที่ผ่านมา

“พวกเจ้าเร่งมือกันหน่อยประเดี๋ยวสายแล้วจะร้อนเอาได้” หยางเทียนฉีเร่งลูกเมีย

“ท่านพี่ท่านขนของพวกนี้ขึ้นเกวียนไปเถอะ แล้วให้อาเทียนนั่งไปกับท่านส่วนข้าจะเดินไปกับลูกสะใภ้และหลาน ๆ เอง” นางฟางบอกผู้เป็นสามี

“เจ้าจะเดินไหวหรือ เอาเช่นนี้ดีหรือไม่เราจ้างเกวียนบ้านลุงเมิ่งไปส่งพวกเจ้าดีกว่า จะเดินทำไมให้เหนื่อย”

“เอาแบบนั้นก็ได้เจ้าค่ะ ท่านรีบไปบ้านท่านลุงเมิ่งเถอะ”

ในตอนที่คนบ้านหยางจัดแจงข้าวของกันอยู่นั้น นางหลินที่ตอนนี้รักษาตัวหายดีแล้วก็เดินมาที่บ้านหยางสายรองเพื่อดูว่าคนพวกนี้ย้ายออกไปจริงหรือไม่ และหยิบจับอะไรตัดไม้ติดมือไปด้วยหรือเปล่า

“เหอะรีบ ๆ ไสหัวของพวกเจ้าออกไปจากบ้านของข้า และอย่าได้หยิบอะไรของข้าติดไม้ติดมือไปเป็นอันขาดจะหาว่าข้าไม่เตือน”

“นี่ป้าสะใภ้ท่านคิดว่าทุกคนทุกคนจะเหมือนท่านหรือเจ้าคะที่มีนิสัยอยากได้ของผู้อื่นมาเป็นของตัวเอง ขนาดสินเดิมของข้าและท่านแม่ท่านยังหน้าด้านยึดเอาไปเป็นของตัวเอง การที่ท่านเดินมาบอกให้พวกข้าอย่าได้หยิบของอะไรที่เป็นของท่านไปข้าใคร่อยากถามท่านสักนิด ของที่อยู่ในบ้านหลังนี้เป็นพ่อสามีและสามีของข้าหามาทั้งนั้น ไม่ทราบว่าท่านให้อะไรพวกเรามาหรือ นอกจากท่านจะคอยมาหยิบฉวยเอาของจากบ้านพวกเราไปท่านก็ไม่เคยให้อะไรก็พวกเรามาสักอย่าง แล้วท่านยังกล้าที่จะมาพูดแบบนี้อีกหรือเจ้าคะ หากข้าจะบอกว่าท่านหน้าด้านเกินไปหน่อย ข้าก็กลัวว่าคนอื่นจะว่าข้านั้นไม่ได้รับการสั่งสอนที่ดี”

“หวังฉีหลิน เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใคร เจ้ากล้ามาพูดเช่นนี้ไม่เห็นข้าที่เป็นผู้อาวุโสอยู่ในสายตา พ่อแม่สามีของพวกเจ้าช่างสั่งสอนมาดีเสียจริง ๆ”

“เจ้าค่ะ ท่านพ่อ ท่านแม่สอนข้ามาดี สอนให้ข้ารู้ว่าอะไรถูกอะไรผิด อะไรควรและอะไรไม่ควร แล้วท่านล่ะใครสั่งสอนมาหรือ ถึงได้จิตใจชั่วช้าจ้องหาเอาแต่ผลประโยชน์ ละโมบโลภมาก อ่อ ท่านอย่าลืมไปเสียล่ะตอนนี้พวกเราแยกบ้านกันแล้วการที่ข้ายังเรียกท่านว่าป้าสะใภ้ยังถือว่าข้าให้เกียรติท่านอยู่ หรือท่านว่ามันไม่จริงเจ้าคะ”

นางหลินจนด้วยคำพูดตลอดชีวิตนางไม่เคยเจอใครที่ตอกหน้านางจนจุกขนาดนี้ เมื่อเห็นว่าตัวเองทำอะไรไม่ได้แล้วจึงได้เดินจากไปด้วยความกรุ่นโกรธและอาฆาตแค้นในใจ

“อู๊ววว ท่านแม่เก่งที่สุด” เฉิงเอ๋อร์

“ท่านแม่ของข้านะ ต้องเก่งเหมือนข้าสิ ” เจี้ยนเอ๋อร์

“พี่สะใภ้สุดยอดมาก ฮ่า ๆๆ ข้าสะใจจริง ๆ ป้าสะใภ้พูดไม่ออกเลย” เฟยจิน

“ใช่เจ้าค่ะ พี่สะใภ้เก่งมากข้าจะต้องเอาอย่างพี่สะใภ้” เยว่เล่อ

“พวกเจ้านี่ก็นะ ไป ๆ ยกของขึ้นเกวียนรอพ่อเจ้า เสียเวลามามากแล้ว" นางฟาง

“ไม่ใช่ว่าท่านแม่ก็สาแก่ใจอยู่ไม่น้อยหรือขอรับ” เฟยเทียน

“เจ้าใหญ่กล้านักนะ กล้าล้อเลียนแม่หรือ”

“ฮ่า ๆๆๆๆๆ” จากนั้นเสียงหัวเราะอย่างมีความสุขของทุกคนก็ดังลั่นบ้าน ในตอนที่หยางเทียนฉีกลับมาเขาได้แต่ทำหน้าไม่เข้าใจว่าลูกเมียเขาหัวเราะอะไรกัน แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา มีความสุขก็ดีแล้วที่ผ่านมาบ้านเขาไม่เคยมีเสียงหัวเราะเลยสักครั้ง การที่เห็นทุกคนในครอบครัวเป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว

“พวกเจ้าขนของกันเสร็จหรือยัง มีอะไรที่ต้องการจะเอาไปอีกหรือไม่” ลุงเมิ่ง

“ไม่มีแล้วขอรับท่านลุงเมิ่ง วันก่อนท่านพ่อทยอยขนไปบ้างแล้วตอนนี้ไม่มีอะไรให้เอาไปแล้วล่ะขอรับ” เฟยเทียน

“เช่นนั้นก็ขึ้นเกวียนมาได้แล้วจะได้ออกเดินทางประเดี๋ยวสายแล้วจะร้อนเอาได้” ลุงเมิ่ง

“เฉิงเอ๋อร์ เจี้ยนเอ๋อร์ พวกลูกพาเจ้าพวกนั้นไปนั่งเกวียนของท่านปู่นะ” เฟยเทียน

“ขอรับท่านแม่ ไปกันเถอะพวกเราไปนั่งเกวียนท่านปู่กัน” เจี้ยนเอ๋อร์

“ทำไมไม่ให้ลูก ๆ ของเจ้านั่งเกวียนไปด้วยกันเสียล่ะ เกวียนของพ่อเจ้าก็มีข้าวของอยู่ไม่น้อย” ลุงเมิ่งถามออกมาด้วยความไม่เข้าใจ

“ให้พวกเขาไปนั่งเกวียนของท่านพ่อดีแล้วขอรับ หากว่ามานั่งเกวียนเล่มนี้ข้ากลัวว่าท่านลุงเมิ่งจะตกใจเสียเปล่า ๆ” เฟยเทียนอธิบายออกมานิดหน่อยเท่านั้น

“ก็แค่เด็กสองคนเองไม่ใช่หรือไง มีอะไรให้ข้าตกใจกัน เจ้านี่ก็พูดจาอะไรแปลก ๆ นะเฟยเทียน”

ในตอนที่ท่านลุงเมิ่งหันหน้ากลบมาจากการคุยกับเฟยเทียนที่ด้านหลัง เขามองไปข้างหน้าและกำลังจะสั่งให้วัวออกเดินเขาก็ต้องตกใจแทบหงายหลังตกจากเกวียนหากว่ามืออีกข้างของเขาไม่ได้จับกับขอบเกวียนอยู่

“เพ้ย งูมาจากที่ใด เด็ก ๆ ออกมา ระวังงูจะฉกพวกเจ้า เพ้ย หมาป่า พวกเจ้ารีบลงไปช่วยลูกหลานของพวกเจ้าเร็วเข้า” ตอนนี้ลุงเมิ่งมีท่าทางแตกตื่นทำอะไรไม่ถูก

“ท่านลุงเมิ่งใจเย็น ๆ ขอรับ ท่านสงบสติก่อน ใจเย็น ๆ ขอรับ นั่นเป็นสัตว์เลี้ยงของบ้านข้าเอง หรือพูดง่าย ๆ คือเพื่อนเล่นของลูก ๆ ขอข้าขอรับไม่มีอะไรร้ายแรงหรอกขอรับ”

“ห๊ะ เจ้าว่าอะไรนะ สัตว์เลี้ยงของบ้านเจ้า เพื่อนเล่นของลูกชายเจ้า นี่เจ้าสติดีอยู่หรือไม่ถึงได้เอาสัตว์อันตรายแบบนั้นมาเป็นเพื่อนเล่นของลูกเจ้า พวกเจ้าไม่กลัวมันจะกินลูกของเจ้าเป็นอาหารรึ”