บทที่ 11 โทสะของพระชายาชินอ๋อง

บทที่ 11

โทสะของพระชายาชินอ๋อง

จวนชินอ๋อง

พ่อบ้านหลินคือคนที่ท่านอ๋องไว้ใจให้มาดูแลจวนชินอ๋อง แม้จะอายุ 50 ปี แต่ยังดูคล่องแคล่ว แข็งแรง สมกับเป็นคนที่เซี่ยเหวินหรงไว้ใจ แต่วันนี้เขากลับอยากจะกัดลิ้นให้ตายไปเสีย ไม่รู้ว่าเหตุใดพระชายาถึงกล้าทำเรื่องเช่นนี้ได้ หากชินอ๋องทรงทราบ คงได้มีใครตายเป็นแน่

หลังจากวันนั้นที่พระชายาไปเยี่ยมบ้านเดิม แล้วมีสาวใช้ลอบออกจากจวนไป ไป๋เยียนองครักษ์ ไป๋หู่ได้ลอบติดตามไปด้วย หลังจากนั้นจึงลอบสืบความจนทราบว่าพระชายาคือ หิมะสีชาด เจ้าของนามปากกาที่กำลังโด่งดังในเวลานี้ เพราะหิมะสีชาดได้แต่งนิยายประโลมโลกที่มีฉากร่วมรักเร่าร้อนดุเดือดเผ็ดมัน หนังสือที่ออกมาต่างมีราคาแพงถึงเล่มละ 10 เหรียญทอง

แม้แต่พระสนมในวังยังลอบให้คนออกมาซื้อ ตัวเขาที่เป็นพ่อบ้านยังแอบซื้อมาอ่านเลย ทั้งยังเคยวิจารณ์ว่าหิมะสีชาด ช่างเป็นบุรุษที่ยอดเยี่ยมนัก แต่งหนังสือออกมาได้สนุกและตื่นเต้นเร้าใจมาก ทั้งเนื้อเรื่องก็มีความหลากหลาย เขาไม่คิดเลยจริงๆ ว่าหิมะสีชาดจะคือพระชายาหยางซูมี่ หากชินอ๋องทรงทราบต้องกริ้วมากเป็นแน่ แล้วถ้าหากมีคนรู้เรื่องนี้จะต้องเสื่อมเสียมาถึงจวนชินอ๋องได้

เขาอยากจะแจ้งเรื่องนี้ให้ชินอ๋องทรงทราบ แต่เกรงว่าอาจจะทำให้กระทบต่อการรบได้ คงต้องรอให้ชินอ๋องกลับมาจัดการกับพระชายาเอาเอง ตัวเขาเป็นเพียงแค่บ่าว คงได้แต่แอบมองดูเงียบๆ แล้วให้ไป๋เยียนคอยติดตามดูเอาไว้

หยางซูมี่ไม่ได้รับรู้เลยว่าความลับของหิมะสีชาดจะมีคนล่วงรู้แล้ว นางยังคงแอบใช้เวลาว่างหลังจากตรวจบัญชีของจวนชินอ๋อง และจัดการงานในจวนที่เสร็จเรียบร้อยแล้ว แอบมาแต่งนิยายประโลมโลก ภาคต่อของเรื่อง ตำหนักเย็นร้อนรักเรื่องราวของสนมเอกที่ลอบมีความสัมพันธ์กับน้องชายของฮ่องเต้

แต่ละวันล้วนผ่านไปอย่างเรียบง่ายมีเพียงวันนี้ที่แม่รองกับน้องรองเดินทางมาเยี่ยมนางที่จวนชินอ๋อง โดยไม่ได้ส่งเทียบเชิญมาก่อน แม้จะไม่อยากพบหน้า แต่นางก็เกรงว่าท่านพ่ออาจจะไม่สบายใจได้ จึงได้เชิญทั้งคู่ไปที่ศาลาจวี๋ฮวา ซึ่งมีต้นจวี๋ฮวาปลูกไว้อยู่รอบๆ ศาลา

"ถวายพระพรพระชายาเพคะ" ทั้งสอบยอบกายคารวะหยางซูมี่

"ลุกขึ้นเถิด แม่รองกับน้องหญิงรองมีอะไร ถึงได้มาขอพบข้า โดยไม่ส่งเทียบเชิญมาก่อนเช่นนี้"

หยางซูมี่เอ่ยถาม และอดจะตำหนิอีกฝ่ายไม่ได้ที่ช่างไม่รู้จักมารยาทเสียบ้างเลย

"ต้องขอประทานอภัยเพคะ หม่อมฉันกับลี่เอ๋อร์นั้นร้อนใจมาก ไม่อาจรอช้าได้"

"มีเรื่องอะไร"

"คือว่า...มีแม่สื่อมาสู่ขอลี่เอ๋อร์เพคะ ท่านพี่ก็ตอบตกลงไปแล้ว แต่ลี่เอ๋อร์มีคนที่รักอยู่แล้วเพคะ ขอพระชายาโปรดตรัสให้ท่านพี่ยกเลิกงานแต่งด้วยเพคะ"

เสิ่นอี๋นั่วกลั้นใจตอบออกไป ด้วยเพราะความรักของแม่ นางจึงยอมละทิ้งศักดิ์ศรีเพื่อมาขอร้องพระชายา หวังเพียงว่าพระชายาจะช่วยออกหน้าให้นาง

"บุรุษตระกูลใดที่ท่านพ่อจะให้น้องหญิงรองแต่งออกไป"

"เป็นคุณชายตระกูลลู่นามว่าลู่เย่วเพคะ เป็นบุตรชายคนเดียวของตระกูล แต่เป็นตระกูลสายรองเพคะ"

"คุณชายหลี่เย่วก็ไม่นับว่าแย่ ตอนนี้ดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าเมืองฝู อนาคตย่อมสดใส มีญาติผู้พี่เป็นถึงท่านแม่ทัพและรองแม่ทัพ อีกทั้งยังไม่ได้แต่งภรรยาเข้ามา แม่สามีก็สิ้นไปแล้ว ทั้งบนและล่างล้วนไม่ต้องเกรงใจผู้ใดมีเพียงแค่สามี นับว่าท่านพ่อเลือกคู่ครองให้น้องหญิงรองได้เหมาะสมแล้ว"

หยางซูมี่นิ่งคิดไปครู่ก่อนจะนึกออกว่าลู่เย่วผู้นี้เป็นใคร นับว่าท่านพ่อเลือกคู่ครองให้กับหยางเจียลี่ได้เหมาะสมแล้ว

"เป็นแค่เจ้าเมืองจะเหมาะสมกับข้าได้อย่างไรเจ้าคะ"

หยางเจียลี่โพล่งออกมา นางไม่อาจทนรับได้หากจะต้องแต่งกับเจ้าเมืองที่อยู่ห่างไกลจากเมืองหลวง นางอยากเป็นพระชายาชินอ๋อง

"แล้วผู้ใดถึงจะเหมาะสมกับเจ้ากันพระสวามีของข้าหรือ"

หยางซูมี่เลิกคิ้วถาม ในใจเริ่มมีโทสะบ้างแล้ว