บทที่ 10 ธิดาเทพลี่จิน

บทที่ 10

ธิดาเทพลี่จิน

วันออกเดินทางของกองทัพพยัคฆ์ทมิฬ แม่ทัพใหญ่ผู้นำทัพในครั้งนี้คือชินอ๋องเซี่ยเหวินหรง ฉายาอ๋องทมิฬ ตัวตนในเมืองหลวงของเขานั้นเปรียบดั่งคุณชายผู้สูงศักดิ์ แต่เมื่อเขาสวมเกราะสีดำเงาวาว ขี่อาชาโลหิตสีนิลนั้น รูปลักษณ์ช่างดูน่าเกรงขาม ประกอบกับหน้ากากสีดำปีกนกอินทรีสยายปีก ปิดเพียงครึ่งหน้าบนเผยให้เห็นปากหยักหนาที่ออกคำสั่งเคลื่อนทัพ

หยางซูมี่มองตามร่างสูงใหญ่ที่ค่อยๆ ห่างไกลไปจากสายตา นางนึกถึงร่างสูงเมื่อครึ่งชั่วยามก่อน ที่เข้ามาออดอ้อนให้นางสวมชุดเกราะให้ ก่อนจะลาจากกัน ยังมารังแกกันอีก ริมฝีปากหยักหนาที่ฉกมาขโมยจูบหอมหวานจากนางราวกับจะกลืนกินดวงวิญญาณของนางให้ออกจากร่างไป รสสัมผัสจากคราแรกอ่อนโยนดั่งปีกผีเสื้อกลับร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ เขาจูบซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเมื่อเห็นว่านางหายใจไม่ออก เขาถึงได้ผละออกมา แล้ววนกลับมาจูบอีกครั้งจนปากของนางบวมเจ่อ แดงก่ำไปหมดแล้ว ฮือออ ท่านอ๋องบ้า

“พี่จะรีบไปรีบกลับ หลังจากเสร็จศึกนี้ พี่จะมารับรางวัลจากเจ้านะมี่มี่” เซี่ยเหวินหรงยิ้มกริ่ม ส่งสายตาเจ้าเล่ห์ส่งมาให้หยางซูมี่ นางถึงกับวางหน้าไม่ถูก ภายในกายรู้สึกร้อนวูบวาบกับสายตาคมคู่นั้น

“ท่านพี่รีบกลับมานะเจ้าคะ น้องจะรอ” หยางซูมี่เอ่ยอย่างยั่วเย้า เขาเห็นเช่นนั้นอยากจะถอดชุดเกราะแล้วอุ้มร่างบางขึ้นไปที่เตียงแทน แต่ติดตรงหน้าที่ได้แต่เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันมองร่างบางที่จงใจเอ่ยยั่วยวนเขา

การเดินทางของกองทัพพยัคฆ์ทมิฬสองแสนนายนั้น เดินทางด้วยความระเบียบเรียบร้อย ทหารในกองทัพจะมีนายกองประจำการ 4 หน่วยคือ ถังกังหัวหน้าหน่วยกิเลน การรบแข็งกร้าวเข้มแข็งเป็นทัพหน้า ถังจื้อหัวหน้าหน่วยจิ้งจอก เป็นหน่วยสอดแนมการรบมุ่งเน้นค่อยปั่นป่วนศัตรู ถังจ้านหัวหน้าหน่วยหมีขาว เป็นหน่วยเจาะทะลวง และถังซิ่วหัวหน้าหน่วยเต่าดำ เป็นกองหลังเน้นป้องกันศัตรู

หัวหน้าหน่วยทั้งสี่คือพี่น้องตระกูลถัง เดิมทีสี่พี่น้องเป็นเพียงขอทานที่เซี่ยเหวินหรงช่วยเอาไว้เมื่อ 10 ปีก่อน

หลังจากนั้นจึงได้เข้ามาเป็นองครักษ์ไป๋หู่ แต่เพราะความสามารถจึงได้ให้มาเป็นนายกองกุมกำลังทหารคนละ 50,000 นาย ขึ้นตรงต่อชินอ๋องแต่เพียงผู้เดียว

เดินทางเพียงครึ่งเดือน กองทัพพยัคฆ์ทมิฬก็มาถึงชายแดนเหนือแห่งแคว้นเซี่ย เซี่ยเหวินหรงสั่งให้ตั้งทัพที่เมืองเว่ย ที่อยู่ติดกับเมืองอู่ที่ถูกเผ่าหูเจี๋ยน่าตีแตกไปแล้ว

เซี่ยเหวินหรงมาถึงจึงเรียกรองแม่ทัพลู่เหอกัง เจ้าเมืองเว่ย และเจ้าเมืองอู่ที่หนีรอดออกมาได้ เพื่อถามถึงสถานการณ์เมื่อครั้งที่เมืองอู่แตก

“เรียนชินอ๋อง กระหม่อมคือเจ้าเมืองอู่พ่ะย่ะค่ะ วันนั้นเป็นคืนเดือนมืด จู่ๆ ทัพจากเผ่าหูเจี๋ยน่าก็ยกมาตีเมืองอู่ แม่ทัพหลี่ซีฮั่น นำทหารกว่า 3,000 นาย จัดทัพออกไปต้านแต่เผ่าหูเจี๋ยน่านั้นเล่นสกปรกยิ่งนัก ใช้พิษสลายกำลังโปรยมาในอากาศ ทำให้ท่านแม่ทัพหลี่ขยับตัวไม่ได้ แล้วถูกหูเจี๋ยลี่ฟันคอจนขาดพ่ะย่ะค่ะ ก่อนท่านแม่ทัพหลี่จะสิ้นได้ให้กระหม่อมและทหารอีก 300 นายใช้เส้นทางลับเพื่ออพยพชาวบ้านมาที่เมืองเว่ยพ่ะย่ะค่ะ”

เจ้าเมืองอู่เอ่ยด้วยความเจ็บแค้นที่มีต่อเผ่าหูเจี๋ยน่า

“กระหม่อมรองแม่ทัพลู่เหอกัง หลังจากหูเจี๋ยลี่ปลิดชีพท่านแม่ทัพหลี่ได้แล้วจึงตีเมืองอู่แตก และเผาทำลายเมืองทันที กระหม่อมและทหารอีก 500 นายหนีรอดออกมาได้แล้วไปสมทบกับท่านเจ้าเมืองอู่ที่เมืองเว่ยพ่ะย่ะค่ะ”

“เมื่อรอดมาได้ก็ดีแล้ว ดีที่ท่านแม่ทัพหลี่คำนึงถึงชาวเมืองก่อนถึงได้ไม่มีชาวเมืองถูกฆ่าตาย หรือจับไปเป็นเฉลยศึก สั่งการลงไป! หน่วยจิ้งจอกเข้าสอดแนมที่เมืองอู่ และเผ่าหูเจี๋ยน่า อย่าให้อีกฝ่ายรู้ตัว หน่วยเต่าดำไปวางกับดักที่รอบๆ เมืองเว่ย ท่านเจ้าเมืองเว่ยข้าขอแผนภาพชัยภูมิของเมืองเว่ยด้วย” เซี่ยเหวินหรงหันไปสั่งการทันที

“เราจะใช้เมืองเว่ยเป็นที่ตั้งของกองทัพใหญ่ ส่วนเมืองข้างเคียงอย่างเมืองหนาน และเมืองโจวให้แบ่งกำลังทหารจากหน่วยเต่าดำและกิเลน 10,000 นาย ไปประจำการเมืองละ 5,000 นาย เพื่อป้องกันเผ่าหูเจี๋ยน่าลอบจอมตี”

สมกับเป็นท่านอ๋องทมิฬ เมื่อมาถึงก็สามารถลงมือจัดการได้เลย เมื่อได้รับคำสั่งทั้งหมดจึงออกไปทำตามทันที

เผ่าหูเจี๋ยน่า