บทที่ 9 กลับบ้านเดิม

บทที่ 9

กลับบ้านเดิม

สามวันหลังแต่งงาน หนึ่งวันก่อนออกเดินทางไปชายแดนเหนือ

เซี่ยเหวินหรงพาหยางซูมี่มาเยี่ยมบ้านเดิมหลังจากแต่งงานได้สามวัน ซึ่งเป็นธรรมเนียมของคู่บ่าวสาวที่เจ้าบ่าวต้องพาเจ้าสาวกลับมาเยี่ยมบ้านเดิม ทั้งสองเดินทางมาถึงจวนตระกูลหยางตั้งแต่ยามเฉิน ทุกคนในจวนตระกูลหยางต่างออกมารอต้อนรับชินอ๋องกับพระชายา

หยางหมิงยืนอยู่ด้านหน้า ถัดมาเป็นหยางเฟยเทียน เสิ่นอี๋นั่ว หยางฟางหรง หยางเจียลี่ และบรรดาบ่าวรับใช้ทั้งหมด เมื่อทั้งสองลงมาจากรถม้า ทุกคนต่างยอบกายถวายความเคารพตามบรรดาศักดิ์ฐานะ

หยางซูมี่รีบเข้าไปประคองท่านพ่อและพี่ชายให้รีบลุกขึ้น นางไม่ชินกับการที่ทุกคนต้องมาถวายความเคารพเช่นนี้เลยแม้จะทำตามตำแหน่งฐานะพระชายาชินอ๋องก็ตาม

“เชิญเสด็จเข้าไปด้านในดีกว่าพ่ะย่ะค่ะ”

หยางหมิงเสนอให้ทั้งสองเข้าไปด้านในจะดีกว่า เพราะในเวลานี้ที่ด้านนอกจวนล้วนมีชาวบ้านที่มามุงดูกันหลายคนนัก เซี่ยเหวินหรงตรงเข้าไปจูงมือหยางซูมี่เดินเข้าไปในเรือนหลัก

คล้อยหลังทั้งสองคนเดินจากไป มีสายตาริษยาที่มองมาด้วยความร้อนรุ่ม ยิ่งเห็นชินอ๋องแสดงความโปรดปรานต่อพระชายามากเท่าใด นางยิ่งเจ็บปวดใจมากเท่านั้น ทำไมที่ตรงนั้นไม่เป็นของนาง หรือเพียงเพราะนางไม่ได้เป็นบุตรีที่เกิดจากภรรยาเอกเช่นนั้นหรือ หยางเจียลี่คิดโทษชาติกำเนิดของตน

ทั้งหมดเดินเข้าไปด้านในของเรือนหลักเพื่อพูดคุยถามสารทุกข์สุกดิบของหยางซูมี่ พูดคุยกันได้สักพักหยางหมิงจึงได้ขอตัวไปทำงานต่อในห้องหนังสือ ซึ่งงานนั้นสืบเนื่องมาจากการที่ชินอ๋องจะต้องออกไปรบที่ชายแดนเหนือ ตัวเขาผู้เป็นเสนาบดีกรมคลัง มีหน้าที่เบิกจ่ายเงินเพื่อใช้ในการจัดหาเสบียงของกองทัพ

หยางเฟยเทียนจึงชวนชินอ๋องไปนั่งที่ศาลาใกล้กับสระน้ำที่มีดอกเหลียนฮวาสีชมพูออกดอกบานสะพรั่ง ซึ่งเป็นมุมโปรดของเขากับน้องสาว หยางเฟยเทียนกับเซี่ยเหวินหรงชิมชาจากดอกเหลียนฮวาและเล่นหมากล้อมกัน หยางซูมี่เห็นทั้งคู่ดูเข้ากันได้จึงขอตัวกลับไปที่เรือนไผ่หลิวของนาง

หยางเจียลี่เมื่อสบโอกาส จึงเดินเข้าไปในศาลาให้สาวใช้นำพิณเข้ามาด้วย เพื่อนางจะได้บรรเลงพิณให้ชินอ๋องได้ต้องตาต้องใจนาง แต่ความหวังเป็นอันต้องมอดดับลง

“เปิ่นหวางชมชอบการเดินหมากล้อมอย่างสงบมากกว่า ขอคุณหนูรองไปเล่นพิณที่อื่นเถิด”

หยางเฟยเทียนถึงกับกลั้นเสียงหัวเราะไม่ได้ น้องรองของเขานั้นช่างใจกล้าเหลือเกินชินอ๋องเป็นถึงพี่เขยของนาง แต่นางยังกล้ามายั่วยวนชินอ๋องเช่นนี้อีก

เมื่อเรื่องนี้รู้ไปถึงหูหยางหมิง เขาจึงสั่งกักบริเวณหยางเจียลี่และให้คัดตำราสอนหญิง 100 จบ ทั้งยังพูดตัดความหวังของบุตรสาว ว่าให้นางมองหาชายอื่นซะหากยังไม่เลิกราเขาจะให้นางแต่งไปกับพ่อค้าพาณิชย์ที่ชายแดนทางใต้ เรื่องนี้ทำให้หยางเจียลี่ยิ่งคับแค้นใจมากขึ้นถึงความลำเอียงของบิดา

เรือนไผ่หลิว

หยางซูมี่เดินเข้าไปที่ท้ายเรือนไผ่หลิวที่มีห้องเก็บสมุนไพรของท่านแม่ นางสั่งให้บ่าวสองคนที่คอยดูแลแปลงสมุนไพรเก็บฉั่งฉิกที่มีอยู่เต็มแปลง นำไปตากแดดให้แห้ง แล้วนำมาบดเป็นผงให้ละเอียด ฉั่งฉิกนั้นเป็นสมุนไพรห้ามเลือด แก้ปวด ลดอาการบวม

ผู้คนในยุคนี้ยังไม่รู้จักต้นฉั่งฉิกว่ามีสรรพคุณห้ามเลือดที่ได้ผลชะงัดนัก หยางซูมี่ขอบคุณตนเองที่ตอนเป็นไผ่หลิวนั้นเคยอ่านตำราสมุนไพรมาบ้าง ทำให้นางรู้สรรพคุณของสมุนไพร ผงฉั่งฉิกที่จะทำใหม่นั้นคงต้องรออีก 7 วันถึงจะได้ แต่ชินอ๋องต้องออกเดินทางพรุ่งนี้แล้วจึงสั่งให้เจินเจินเข้าไปเอาผงฉั่งฉิกที่ห้องเก็บสมุนไพรมา 100 ขวด เพื่อนำไปมอบให้ชินอ๋องก่อน

กลับเข้ามาในห้องส่วนตัวของหยางซูมี่ที่เรือนไผ่หลิว เมื่อแน่ใจว่าปิดประตูสนิทแล้วหยางซูมี่จึงสั่งให้เจินเจินและซินซินงัดไม้กระดานที่อยู่ข้างเตียงเพื่อนำหีบไม้ที่บรรจุของสำคัญของออกมา