บทที่ 8 พบหน้าไทเฮา

บทที่ 8

พบหน้าไทเฮา

เซี่ยเหวินหรงและหยางซูมี่เดินทางมาถึงตำหนักหย่งเหิงของไทเฮา เมื่อได้รับอนุญาตให้เข้าไปพบได้ ทั้งสองถวายความเคารพไทเฮาอย่างเต็มพิธีการ ฉีกงกงขันทีข้างกายของไทเฮาเดินถือถาดที่มีถ้วยน้ำชา 2 ใบ ยื่นให้ชินอ๋องกับพระชายา

เซี่ยเหวินหรงกำลังยื่นถ้วยน้ำชาให้ไทเฮา แต่หันไปเห็นหยางซูมี่ถือถ้วยน้ำชาด้วยมืออันสั่นเทา อีกทั้งยังมีควันลอยกรุ่นออกมาจากถ้วยน้ำชา เห็นได้ชัดว่าถ้วยน้ำชาของหยางซูมี่นั้นร้อนมาก

เซี่ยเหวินหรงใช้มืออีกข้างหยิบถ้วยน้ำชาของหยางซูมี่ แล้วจงใจวางลงในถาดที่ฉีกงกงถือไว้อย่างแรง จนทำให้น้ำชาที่ร้อนนั้นกระเด็นไปโดนมือของฉีกงกง จนเผลอปล่อยถาดร่วงตกลงมา น้ำชาร้อนหกรดลวกขาฉีกงกง

เซี่ยเหวินหรงเพียงปรายตามองฉีกงกงด้วยรอยยิ้ม บังอาจนักกล้ามาแตะต้องมี่มี่ของเขา

“ลูกต้องขอประทานอภัยเสด็จแม่ด้วยพ่ะย่ะค่ะ น้ำชาในถ้วยของหวางเฟยนั้นร้อนมาก ฉีกงกงคงชราเกินไปจนไม่ทันได้ตรวจดูให้ดีก่อน หวางเฟยของลูกมีความอดทนจึงไม่ทำให้น้ำชาร้อนพลาดไปหกใส่เสด็จแม่มิเช่นนั้นคงอาจจะทำให้ผิวของเสด็จแม่มีรอยแผลเป็นได้”

เซี่ยเหวินหรงเอ่ยตำหนิ และไม่พอใจเป็นอย่างมาก มู่อิงฮวาเห็นเช่นนั้นจึงพยายามไกล่เกลี่ย

“ช่วงนี้ฉีกงกงรับใช้แม่หลายอย่าง คงจะทำให้เขาเลอะเลือนไปบ้าง เจ้าอย่าได้ถือสาไปเลย”

ไทเฮาไม่สั่งลงโทษในความสะเพร่าของฉีกงกงแต่กลับแก้ตัวให้ หยางซูมี่ได้ฟังก็ยิ่งสงสัยนัก ทั้งแววตา ท่าทางของไทเฮาก็เป็นสิ่งที่นางไม่อาจละเลยได้เลย

“หวางเฟยเป็นเช่นไรบ้าง คงแสบร้อนน่าดู ยังไม่รีบไปตามหมอหลวงมาอีก” มู่อิงฮวาตวาดเสียงดุข้ารับใช้

“แผลเพียงเล็กน้อย อย่าได้ลำบากหมอหลวงเลยเพคะ หม่อมฉันไม่เป็นอะไรมาก”

มู่อิงฮวายกยิ้มอย่างอ่อนโยน แล้วลุกขึ้นมาจับมือหยางซูมี่ จากนั้นจึงหันไปเอ่ยให้นางกำนัลหยิบขวดยาสีเขียวหยกออกมา มู่อิงฮวารับขวดยามาจากนางกำนัล แล้วลงมือทายาให้หยางซูมี่ด้วยตนเอง เพียงไม่นานความแสบร้อนที่มือก็จางหายไปแทนที่ด้วยความชุ่มชื้นเย็นสบาย

“ขอบพระทัยไทเฮาเพคะ”

หยางซูมี่เอ่ยขอบคุณ แล้วเดินถอยออกมายืนข้างเซี่ยเหวินหรง

มู่เหลียนฮวาเดินเข้ามาในตำหนักหลังจากนางกำนัลเข้ามารายงานมู่อิงฮวา นางยอบกายคารวะผู้เป็นใหญ่ในตำหนัก และชินอ๋องกับพระชายา

“หม่อมฉันไม่ทราบว่าชินอ๋องกับพระชายาจะเสด็จมาเข้าเฝ้าไทเฮาด้วย ไม่เช่นนั้นคงจะขอติดตามมาด้วยเพคะ”

หยางซูมี่ลอบกลอกตามองบน พึ่งพบกันระหว่างทาง อีกทั้งวันนี้นางกับชินอ๋องต้องมาคารวะน้ำชาไทเฮาอยู่แล้ว มองจากดาวอังคารยังรู้เลยว่าเสแสร้ง มู่เหลียนฮวานั้นช่างคล้ายคลึงกับน้องรองของนางจริงๆ

“มู่เอ๋อร์มาแล้ว ช่างเถอะๆ วันนี้เจ้านำอะไรมาให้ข้าล่ะ” มู่อิงฮวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงยินดี

“หม่อมฉันตุ๋นรังนกมาถวายไทเฮาเพคะ”

“เจ้าช่างเป็นเด็กรู้ความ นี่ก็ใกล้เวลาอาหารเที่ยงแล้ว งั้นหรงเอ๋อร์กับหวางเฟยอยู่กินข้าวเป็นเพื่อนคนแก่หน่อยเถิด”

"พ่ะย่ะค่ะเสด็จแม่ / เพคะไทเฮา" ทั้งสองตอบรับอย่างไม่อาจปฏิเสธได้

มื้ออาหารครั้งนี้เต็มไปด้วยความรู้สึกอึดอัดนักสำหรับหยางซูมี่ ไทเฮาทรงคอยพูดจา และคีบอาหารให้กับเซี่ยเหวินหรงและมู่เหลียนฮวาอย่างสนิทสนม นานๆ ที ถึงจะหันมาพูดคุยกับหยางซูมี่ เซี่ยเหวินหรงก็เพียงตอบรับไทเฮาเป็นครั้งคราว

มู่เหลียนฮวาคอยชายตาลอบมองชินอ๋องตลอดเวลา ท่าทางเขินอายประหนึ่งถูกชินอ๋องเกี้ยว กว่าจะจบมื้ออาหารทำเอาหยางซูมี่ลอบถอนหายใจไปหลายครั้ง นางก็พอรู้มาบ้างว่าไทเฮาอยากให้มู่เหลียนฮวาแต่งเข้าจวนชินอ๋อง แต่การที่พระนางทำเช่นนี้ในวันนี้มันออกจะเกินไปหรือไม่ นางพึ่งจะแต่งมาได้แค่วันเดียว ไทเฮาก็ทรงทำเหมือนจะให้ชินอ๋องทรงรับชายาเข้ามาเพิ่มอีกคน