บทที่ 7 มู่เหลียนฮวา

บทที่ 7

มู่เหลียนฮวา

"อื้อ หนักจัง ต้าปิงเจ้าแมวอ้วนลุกออกไปจากท้องเลยนะ"

หยางซูมี่พึมพำอย่างงัวเงีย คิ้วเรียวขมวดเพราะความอึดอัดที่ช่วงท้อง รู้สึกเหมือนมีอะไรทับ คิดว่าเป็นต้าปิงแมวอ้วนแสนรัก เอ๊ะ! แต่ต้าปิงไม่ได้ย้อนกลับมานี่น่าแล้วนางก็คือหยางซูมี่ไม่ใช่ไผ่หลิว แล้วอะไรทับท้อง

นัยน์ตากลมโตค่อยๆ ปรือตาขึ้นมอง แม้จะยังง่วงงุนอยู่มากแต่สิ่งที่เห็นก็คือแขนผู้ชายที่มาทับท้อง เมื่อเลื่อนสายตาไปพบหน้าอกแกร่ง ไล่ลงไปเป็นคอ ถัดไปเป็นปลายคาง ปากหยักหนา จมูกโด่งเป็นสัน และสายตาคมที่กำลังมองลงมา

"ชินอ๋อง!"

หยางซูมี่อุทานด้วยความตกใจจึงรีบลุกขึ้นนั่ง แต่ติดที่แขนแกร่งไม่ยอมปล่อยเอวคอดของนาง

"เรียกท่านพี่"

เซี่ยเหวินหรงเอ่ยเสียงเข้มเล็กน้อยที่ร่างบางเรียกยังเขาว่าชินอ๋อง

"มี่มี่ลุกไปอาบน้ำเถอะ เดี๋ยวจะต้องเข้าวังไปพบเสด็จพี่กับเสด็จแม่"

เซี่ยเหวินหรงลุกขึ้นไปเรียกสาวใช้หน้าห้องให้มาปรนนิบัติ แล้วเดินหายเข้าไปหลังฉากกั้นเพื่ออาบน้ำ

หยางซูมี่ได้แต่มองตามเซี่ยเหวินหรงที่เดินหายเข้าไปหลังฉากกั้น นางหันไปหาสาวใช้ให้ช่วงประคองลุกขึ้นนั่ง เจินเจินเดินถืออ่างน้ำเข้ามาให้หยางซูมี่ล้างหน้า

เซี่ยเหวินหรงเดินออกมาจากฉากกั้น สาวใช้จะเข้าไปช่วงแต่งตัวให้แต่เพียงแค่เขาปรายตามอง ก็ไม่มีใครกล้าเข้าไปใกล้ ชินอ๋องทรงหวงพระวรกายมากไม่ให้สาวใช้คนใดเข้ามายุ่งวุ่นวายกับวรกายที่ล้ำค่าของตน เขาเพียงเข้าไปสวมชุดด้วยตนเองเหมือนทุกครั้ง

“น้องหญิงมาช่วยแต่งตัวให้พี่หน่อยเถิด”

น้ำเสียงทุ้มเข้มฟังดูเว้าวอน พวกสาวใช้ได้แต่ก้มหน้าเขินอายแทนพระชายา หยางซูมี่เดินเข้าไปหาอย่างว่าง่าย ผูกสายคาดเอว หวีผมดำขลับ ก่อนจะรวบเป็นมวยแล้วสวมกวานเป็นอันเสร็จ

หยางซูมี่เดินถอยออกมาแล้วเดินเข้าไปหลังฉากกั้นบ้างเพื่ออาบน้ำ หลังจากที่สาวใช้เข้ามาเปลี่ยนน้ำถังใหม่ให้แล้ว

เมื่อแต่งตัวเสร็จ หยางซูมี่จึงเดินออกมาจากห้องนอนไปที่ห้องโถงที่มีสำรับอาหารเตรียมไว้ให้ ทั้งสองทานอาหารกันอย่างเงียบๆ ไม่มีเสียงพูดคุย แต่ต่างคนก็คอยคีบอาหารให้แก่กัน เป็นการทานอาหารที่เรียบง่ายแต่ดูอบอุ่นอ่อนโยน

วันนี้หยางซูมี่สวมอาภรณ์น้ำเงินเข้มไล่ไปหาสีฟ้าอ่อน ชายเสื้อปักเป็นลายนกยวนยางเดินดิ้นสีทอง เจินเจินทำผมให้กับหยางซูมี่ โดยเกล้าผมให้เป็นมวยผมขึ้นสูงอย่างสตรีที่ออกเรือนแล้ว ปักปิ่นทองรูปนกยวนยาง ดูงดงามเรียบง่ายแต่สง่างาม เซี่ยเหวินหรงสวมชุดสีน้ำเงินเข้มปักลายพยัคฆ์เดินดิ้นทอง ดูภูมิฐานสง่างาม เมื่อลงมาจากรถม้าหน้าพระราชวัง เกากงกงที่รอมาต้อนรับรีบเชิญเสด็จชินอ๋องกับพระชายาไปที่ตำหนักเฉียนชิงทันที

ตลอดทางที่เดินผ่านมาหยางซูมี่สังเกตว่าจะมีพระสนมของฮ่องเต้อยู่ข้างทางประปราย คงจะมาสังเกตการณ์เป็นแน่ นางกำนัลและขันทีก็ให้เห็นอยู่หลายคนนักคงจะเป็นข้ารับใช้ที่ถูกสั่งจากผู้เป็นนายให้มาดูสถานการณ์ หยางซูมี่เดินอมยิ้มมาตลอดทาง เดินมากว่าเกือบหนึ่งเค่อทั้งสามจึงได้มาถึงยังตำหนักเฉียนชิง

ตำหนักเฉียนชิงคือที่ประทับของฮ่องเต้ ตัวตำหนักสร้างจากไม้เนื้อหอมราคาแพง ทุกเสาแม้แต่บานประตูและหน้าต่างล้วนแกะสลักเป็นรูปมังกรดูวิจิตรงดงามอลังการ สีทองอร่ามที่สะท้อนออกมาก็คือทองคำบริสุทธิ์ทั้งหลัง นับว่าตำหนักเฉียนชิงคือตำหนักที่ล้ำค่าและงดงามที่สุดในพระราชวังแห่งนี้

“ชินอ๋องกับพระชายาเสด็จมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ” เกากงกงรายงาน

“รีบเข้ามา” ผู้สูงศักดิ์แห่งวังหลวงเอ่ยอนุญาต