บทที่ 13 พระชายารอง

บทที่ 13

พระชายารอง

เมื่อหัวหน้าเผ่าสิ้นใจไป ทำให้ภายในเผ่าหูเจี๋ยน่าระส่ำระสาย มารดาของหูเจี๋ยลี่แต่งตั้งบุตรชายบุญธรรมของนางที่อายุเพียง 12 หนาวขึ้นมาเป็นหัวหน้าเผ่า แต่หลังจากนั้นเพียง 3 วันกลับถูกกองทัพของชินอ๋องยกทัพมาตีจนแตกพ่าย ความหวังที่จะเสวยสุขกับชู้รักและบุตรชายที่เกิดกับชู้รักเป็นอันต้องจบสิ้นลง

เซี่ยเหวินหรงตัดสินให้ประหารครอบครัวของหัวหน้าเผ่าหูเจี๋ยน่า จัดตั้งรองแม่ทัพลู่เหอกังขึ้นมาดูแลจัดการเป็นการชั่วคราวแทน หากใครสวามิภักดิ์เขาจะละเว้นชีวิต ส่วนคนที่ไม่ยอมจำนนจะต้องถูกสังหารทั้งหมด ส่วนธิดาเทพลี่จิ่นนั้นถูกคุมตัวอยู่ภายในวิหารเทพ

วิหารเทพ

เซี่ยเหวินหรงเดินทางไปที่วิหารเทพพร้อมกับไป๋ลู่ และไป๋เย่ เขาเดินหยุดไปยืนตรงหน้าของลี่จิ่นที่กำลังคุกเข่าอยู่หน้ารูปปั้นธิดาเทพ นางหันมายกยิ้มแผ่วเบา แล้วลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับเซี่ยเหวินหรง

"ข้าได้แก้แค้นแทนท่านแม่ของข้าแล้วเจ้าค่ะ ชีวิตที่เหลือต่อจากนี้ข้าขอมอบให้ชินอ๋อง"

ลี่จิ่นเอ่ยด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อยอ่อนหวาน เดิมทีนางลอบติดต่อกับเซี่ยเหวินหรง แล้วบอกแผนการบางส่วนให้เขา การตายของหูเจี๋ยลี่นอกจากจะทำเพราะเป็นการแก้แค้นส่วนตัวแล้ว นางยังทำไปเพราะหวังให้เซี่ยเหวินหรงไว้ใจนางด้วย

"ขอบคุณธิดาเทพมาก แต่ชีวิตของเจ้าข้าไม่อาจรับไว้ได้" ร่างสูงเอ่ยปฏิเสธ

"เพราะท่านมีสตรีที่รักแล้วหรือเจ้าคะ ข้าขอเพียงเศษเสี้ยวในใจของท่านไม่ได้หรือ"

ดวงตางามมองอย่างเว้าวอน เสียงกระดิ่งที่ข้อมือส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งเป็นจังหวะ กลิ่นหอมกรุ่นจากเรือนกายของนางหอมละมุน เพียงแค่เขาสบตากับนางก็ดั่งต้องมนต์สะกด ลืมเลือนทุกสิ่ง

"ข้าคือลี่จิ่น ภรรยาอีกคนของท่าน จงแต่งตั้งข้าเป็นพระชายารอง"

ลี่จิ่นเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานแผ่วเบาแต่หนักแน่นมั่นคง เซี่ยเหวินหรงดวงตาเหม่อลอยไร้แวว เขาพยักหน้ารับคำแล้วอุ้มร่างบางของลี่จิ่นขึ้นไปนั่งบนหลังม้าพากลับไปที่กระโจมของเขาทันที

องครักษ์ทั้งสองที่อยู่ด้านนอกหันมองหน้ากันอย่างงุนงง เหตุใดท่านอ๋องต้องอุ้มธิดาเทพกลับไปด้วย ไม่ใช่ว่าจะทรงเข้ามาเจรจากับธิดาเทพเรื่องการกลับเข้าไปที่จวนตระกูลหลี่สายรอง หรือจะออกเดินทางไปอยู่ยังที่ห่างไกลผู้คนที่เงียบสงบ ไป๋ลู่กับไป๋เย่ยิ่งคิดก็ยิ่งสงสัย ท่านอ๋องเองแววตาก็ดูเลื่อนลอยผิดปกติ

กระโจมของชินอ๋อง

เซี่ยเหวินหรงอุ้มลี่จิ่นมาวางบนเตียง เขาปลดเสื้อคลุมออก ขึ้นไปบนเตียงแล้วคว้าลี่จิ่นเข้ามากอด โน้มใบหน้าเข้าไปหาร่างบางกำลังจะจูบกลีบปากบางที่รอคอยอยู่ด้วยใบหน้าแดงซ่าน แต่เสียงตะโกนจากข้างนอกทำให้เขาหยุดชะงัก หันมองร่างบางที่อยู่ในอ้อมกอดอย่างงุนงง เขารีบผละตัวออกไป สะบัดหน้าอย่างแรงเพื่อเรียกสติ แล้วเดินออกไปข้างนอกทันที ลี่จิ่นสบถออกมาเมื่อแผนการล้มเหลว

"เกิดอะไรขึ้น" เซี่ยเหวินหรงเอ่ยถามไป๋ลู่ที่ยืนอยู่ข้างนอก

"เอ่อ... คือ ท่านรองแม่ทัพลู่มาเชิญท่านอ๋องไปปรึกษาเรื่องสินสงครามขอรับ" ไป๋ลู่อึกอักเล็กน้อย ก่อนจะพูดออกไป ความจริงไม่มีใครมาเชิญชินอ๋องทั้งนั้น เขาแปลกใจกับพฤติกรรมของชินอ๋อง จึงรีบเข้ามาขัดจังหวะก่อนที่จะมีอะไรเลยเถิด

เซี่ยเหวินหรงได้ยินเช่นนั้นเพียงแค่เลิกคิ้วอย่างสงสัย เรื่องสินสงครามเขาได้ปรึกษากับรองแม่ทัพลู่เหอกังไปแล้ว แต่เมื่อลองคิดทบทวนจึงเข้าใจว่าไป๋ลู่โกหกทำไม หากไม่ได้ไป๋ลู่ที่เข้ามาเรียก เขาคงร่วมหลับนอนกับลี่จิ่นไปแล้ว

"ขอบใจเจ้ามาก ไปกันเถอะ"

เซี่ยเหวินหรงตบบ่าไป๋ลู่ แล้วออกเดินนำไปยังกระโจมของรองแม่ทัพลู่เหอกัง