บทที่ 14 กลับเมืองหลวง

บทที่ 14

กลับเมืองหลวง

พ่อบ้านหลินเมื่อทราบข่าวจากจดหมายที่ชินอ๋องส่งมาถึงเขา ว่าชินอ๋องจะทรงรับพระชายารองเข้ามาก็รู้สึกเหมือนน้ำท่วมปาก จะบอกกล่าวพระชายาหยางซูมี่ก็ไม่กล้า จะไม่บอกก็ไม่ได้ เพราะชินอ๋องทรงส่งจดหมายฝากมาให้พระชายาด้วย ทั้งยังย้ำมาในจดหมายที่เขียนถึงเขาว่า อย่าได้สนใจกับข่าวลือ ให้พระชายาเชื่อมั่นในท่านอ๋อง

ตัวเขานั้นก็เริ่มแก่จนผมสีขาวขึ้นแซมผมสีดำแล้ว ยังต้องมาวุ่นวายเรื่องราวความรักของหนุ่มสาวอีก เขาได้แต่ถอดถอนใจ อยากจะรู้นักว่าทำไมท่านอ๋องถึงกล้ารับพระชายารองเข้ามา รู้ทั้งรู้ว่าพระชายานั้นทรงชิงชังบุรุษหลายใจ และรังเกียจการใช้สามีร่วมกับสตรีอื่น

สิ่งที่พ่อบ้านหลินกังวลไม่ผิดจากที่สองสาวใช้คนสนิทของหยางซูมี่ที่กำลังกังวลอยู่ตอนนี้เลย หลังจากที่หยางซูมี่ทราบข่าวเรื่องการรับพระชายารอง นางก็เปลี่ยนไป จากปกติที่มักจะใช้เวลาว่างแต่งหนังสือ นางกลับไปนั่งที่ศาลาจวี๋ฮวา นั่งทอดสายตาออกไปไกลแสนไกล เหมือนกำลังมองทะลุให้เห็นไปถึงยังชายแดนเหนือ อยากจะถามพระสวามีว่าเหตุใดถึงต้องรับชายารองเข้ามา ทำไมไม่บอกนางก่อน ทำไมยังไม่กลับมาอีก ทำไม ทำไม และทำไม

หลังจากทำใจมา 3 วัน พ่อบ้านหลินมาขอเข้าพบพระชายายื่นจดหมายของชินอ๋องส่งถึงมือของพระชายา เขาถอยหลังออกไปยืนข้างๆ กับเจินเจินและซินซินโดยลอบสังเกตสีหน้าของพระชายา หยางซูมี่เปิดอ่านจดหมายของเซี่ยเหวินหรง ในจดหมายเขียนไว้ว่า

'พี่จำเป็นต้องรับลี่จิ่นมาเป็นชายารอง ขอให้มี่มี่โปรดจงเชื่อมั่นในตัวพี่ แล้วพี่จะรีบกลับไปอธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้เจ้าเข้าใจ'

เซี่ยเหวินหรง

หยางซูมี่อ่านจดหมายถึง 3 รอบ คิดทบทวนซ้ำไปซ้ำมา ในจดหมายไม่ได้อธิบายอะไรมาก คงต้องรอให้เขามาอธิบายให้นางฟังด้วยตนเอง นางคงทำได้เพียงเฝ้ารอคอยบุรุษที่นางเริ่มเปิดใจแล้วกลับมาก่อน พร้อมกับสตรีที่จะมาเป็นภรรยารองอีกคนของพระสวามี

"ข้าเข้าใจแล้ว พ่อบ้านหลินไม่ต้องเป็นห่วงข้า ข้าจะรอชินอ๋องกลับมา" หยางซูมี่เอ่ยกับพ่อบ้านหลินให้เขาสบายใจ

นางสังเกตว่าเขาลอบมองนางอยู่ตลอดเวลา คงกำลังนึกเป็นห่วงนางอยู่ รวมถึงซินซินและเจินเจินด้วย สาวใช้ทั้งสองของนางต่างไม่ยอมให้นางอยู่คนเดียวเลย จะต้องมาคอยเฝ้าตลอด ทั้งที่ปกติเจินเจินจะชอบออกไปสืบข่าวจากข้างนอกมาบอกเล่าให้นางฟัง และซินซินที่ชอบเข้าไปอยู่ในครัวคอยกำกับการทำขนมกับพ่อครัวของจวนชินอ๋อง เพื่อให้นำมาให้นางทานเสมอ เห็นเช่นนี้หยางซูมี่ก็อดจะเอ็นดูสาวใช้ตัวน้อยของนางไม่ได้เลย

ตลอดการเดินทางของกองทัพพยัคฆ์ทมิฬเป็นไปด้วยความล่าช้า เดิมทีจากชายแดนเหนือถึงเมืองหลวงหากเร่งรีบจะใช้เวลา 10 วัน แต่ถ้าเดินทางอย่างไม่รีบร้อนจะใช้เวลา 15 วัน แต่นี่ล่วงเข้าไปถึงเกือบหนึ่งเดือนถึงพึ่งมาถึงประตูเมืองหลวง ภายในใจของทหารลอบตำหนิลี่จิ่นที่เป็นตัวต้นเหตุ

พวกเขาต่างก็พอจะเข้าใจได้ว่านางเคยเป็นธิดาเทพมาก่อน ทั้งยังเป็นสตรีที่ร่างกายมักจะอ่อนแอมากกว่าบุรุษเช่นพวกเขา แต่นี่นางกลับมักสั่งให้หยุดขบวนอยู่บ่อยครั้ง ด้วยเพราะนางเวียนหัวบ้างล่ะ ขอออกมาขี่ม้าบ้าง แต่นางกลับขี่ม้าไม่เป็น ต้องให้ทหารคอยจูงม้าให้ ทั้งยังเจ็บป่วยอยู่บ่อยครั้ง

ยามกลางวันลี่จิ่นก็บ่นว่าอากาศร้อนเกินไปขอหยุดพักชั่วครู่ ยามกลางคืนก็บ่นว่าหนาวจนเข้ากระดูก จึงขอปันผ้าห่มมาจากชินอ๋อง ซึ่งพระองค์ก็ทรงมอบให้ด้วยความจำใจ พอพบเห็นบรรยากาศทิวทัศน์ธรรมชาติที่งดงาม ก็ขอหยุดพักเพื่ออยากจะหยุดชมความงามของธรรมชาติ

เมื่อพบเจอกับน้ำตกเป็นต้องขอหยุดพักสัก 3-4 วัน โดยลี่จิ่นมักแอบออกมาเล่นน้ำตอนที่เซี่ยเหวินหรงมาอาบน้ำชำระล้างร่างกาย จนเซี่ยเหวินหรงต้องหนีไปอาบน้ำในยามค่ำคืนแทน

อาหารการกินก็ไม่ถูกปาก มักขอให้ชินอ๋องส่งทหารเพื่อปลีกตัวออกจากขบวนเพื่อไปซื้ออาหารจากเหลาอาหารที่มีอยู่ระหว่างทางมาให้นางกิน มีเพียงเรื่องนี้ที่เซี่ยเหวินหรงมิอาจปล่อยผ่านได้ ทหารของเขาหาใช่บ่าวรับใช้ที่จะมาทำตามคำให้เรื่องส่วนตัวของผู้ใดไม่ เรื่องนี้ทำให้เซี่ยเหวินหรงได้ใจทหารเป็นอย่างมาก

การกระทำของลี่จิ่นทำให้ทหารทั้งกองทัพต่างเอือมระอากับพฤติกรรมของนาง รองแม่ทัพลู่เหอกังที่เดินทางมาด้วยก็มีใบหน้าเขียวคล้ำ เขาเข้าไปตำหนิลี่จิ่นอย่างรุนแรงให้ประพฤติตัวให้ดี นางยังไม่ได้แต่งเข้าจวนชินอ๋องอย่าพึ่งลำพองใจไป ลี่จิ่นแม้จะไม่พอใจนักแต่นางก็ยังคงเก็บอารมณ์ความรู้สึก หันกลับมาเอ่ยขอโทษ และสัญญาว่านางจะไม่กระทำตัวเช่นนี้อีก

ในที่สุดกองทัพของอ๋องทมิฬก็เดินทางมาถึงเมืองหลวง เซี่ยเหวินหรงเดินทางไปขอเข้าพบเซี่ยเฟยหลงทันที ส่วนลี่จิ่นกับรองแม่ทัพลู่เหอกังก็ขอแยกทางกลับไปที่จวนตระกูลลู่ เพื่อเล่าเรื่องราวให้ท่านแม่ทัพลู่เหอหมิง พี่ชายใหญ่ของเขาให้ทราบเรื่องการแต่งงานของลี่จิ่นกับชินอ๋อง

ห้องทรงอักษรในตำหนักเฉียนชิง

เกากงกงขันทีข้างกายของฮ่องเต้เซี่ยเฟยหลง รายงานการมาถึงของชินอ๋องเซี่ยเหวินหรง เมื่อจบการรายงานเซี่ยเฟยหลงรีบอนุญาตให้เข้ามาทันทีให้เข้ามาที่ห้องทรงอักษรทันที