บทที่ 15 ไม่อาจยอมรับ

บทที่ 15

ไม่อาจยอมรับ

เมื่อกลับมาถึงจวน เซี่ยเหวินหรงก็ต้องขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ แม้ว่าหยางซูมี่และบ่าวรับใช้จะมารอต้อนรับเขา แต่ทำไมบรรยากาศช่างดูห่างไกลจากความยินดีนัก

เขาสัมผัสได้ถึงสายตาที่กล่าวโทษเขามาจากทางพวกบ่าวรับใช้ แม้จะก้มหน้ามองต่ำ แต่ทุกคนต่างก็ลอบส่งสายตาผิดหวังมาให้เขา แม้แต่พ่อบ้านหลินก็เป็นไปกับเขาด้วย แต่คนที่ควรจะต้องผิดหวัง เสียใจกลับเพียงหันมาสบตา แล้วยกยิ้มอ่อนโยนส่งมาให้เขา แต่ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าสายตาของมี่มี่ดูแข็งกร้าวยิ่งนัก

"ยินดีต้อนรับกลับมาเพคะ/พ่ะย่ะค่ะ"

ทุกคนส่งเสียงกล่าวคำยินดีพร้อมกัน เซี่ยเหวินหรงพยักหน้าแล้วหันไปทางหยางซูมี่

"ลำบากเจ้าแล้วมี่เอ๋อร์ เราเข้าไปข้างในกันเถิด"

เซี่ยเหวินหรงกำลังจะเข้าไปประคองหยางซูมี่ แต่นางกลับขยับตัวหนี พลางหันไปสั่งความกับสาวใช้ให้ไปเตรียมอาหารและน้ำอาบให้ชินอ๋อง มือหนาชะงักกลางอากาศคว้าเพียงอากาศธาตุเท่านั้น เขากระแอมไอแก้เก้อออกมา หันไปทางไป๋เยียนองครักษ์ที่ให้คอยดูแลหยางซูมี่อย่างสงสัยกับท่าทางของนาง แต่เขาได้รับเพียงสีหน้ากระอักกระอ่วนของไป๋เยียน นี่สินะสิ่งที่เสด็จพี่เคยตรัสไว้กับเขา ใจสตรียากแท้หยั่งถึง

บรรยากาศภายในใจเซี่ยเหวินหรงดูมืดหม่นยิ่งนัก เขาที่เป็นชินอ๋องผู้เป็นเจ้าของจวนกลับถูกหมางเมิน ส่วนพระชายากลับดูใบหน้าผ่องใส ยิ้มแย้มสดใส หัวเราะร่าเริงกับสาวใช้คนสนิท แต่แววตากลับไม่ได้มีความสุขไปด้วย

พวกบ่าวรับใช้ต่างถือข้างฝ่ายพระชายา เพราะตลอดเวลาที่ชินอ๋องไปออกรบ พระชายาต่างดูแลบ่าวไพร่ด้วยใจโอบอ้อมอารี ไม่เคยสั่งลงโทษอย่างรุนแรง และไร้เหตุผลเลย หากทำผิดจะลงโทษโดยการตัดเบี้ยเลี้ยงและทำโทษโดยการตีมือ หากบ่าวรับใช้ล้มป่วย ไม่สามารถมาทำงานได้ พระชายาก็ทรงให้ตามหมอมารักษา ค่ายาค่ารักษาล้วนเบิกจากจวนชินอ๋อง

อาหารการกินก็อุดมสมบูรณ์ ทั้งยังมีอาหารหน้าตาแปลกใหม่แต่รสชาติเลิศล้ำให้ได้กินกันบ่อยครั้ง เพราะเช่นนี้บ่าวรับใช้ต่างเทิดทูน รักใคร่พระชายาด้วยใจจริง ส่วนชินอ๋องผู้เป็นเจ้านายอย่างแท้จริงทุกคนต่างยังคงเคารพยำเกรงพระองค์ แต่เพราะพระองค์ทำให้พระชายาทรงเจ็บช้ำน้ำใจ โดยรับพระชายารองเข้ามาที่จวนชินอ๋อง พวกเขาจึงพากันหมางเมินพระองค์

หลังจากกินข้าวอาบน้ำแล้ว เซี่ยเหวินหรงก็เดินไปหาหยางซูมี่ที่เรือนมู่หยางเพราะตั้งแต่ที่หยางซูมี่ได้ข่าวเรื่องที่เซี่ยเหวินหรงจะรับลี่จิ่นเข้ามา หยางซูมี่ก็ได้ย้ายมาพำนักยังเรือนมู่หยางแทนเรือนหลัก ซึ่งเรือนมู่หยางนั้นอยู่ข้างๆ กับเรือนหลักไม่ได้ห่างไกลกันมากนัก

เซี่ยเหวินหรงเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นที่ชายแดนเหนือให้หยางซูมี่ฟัง ทุกเรื่องราวเขาเล่าอย่างไม่ปิดบังแม้เพียงครึ่งคำ หยางซูมี่รับฟังอย่างตั้งใจ ไม่ได้เอ่ยขัด แต่หลังจากฟังจนจบ ร่างบางลุกขึ้นแล้วเดินวนไปวนมาภายในห้อง เรียวคิ้วขมวดกันเป็นปม ริมฝีปากอวบอิ่มขบกัดกันเบาๆ อย่างคนที่กำลังใช้ความคิด

หยางซูมี่จมกับความคิดของตนเอง นางเงยหน้าหันมาสบตาคมเข้ม ร่างบางกัดปากอวบอิ่มของตนเองอย่างตัดสินใจ เมื่อคิดไตร่ตรองดีแล้วจึงหันมาเผชิญหน้ากับพระสวามี ยอมรับเลยว่านางเริ่มเปิดใจให้กับเขาแล้ว แต่เรื่องนี้มันเกินที่นางจะรับไหวจริงๆ

หยางซูมี่เข้าใจในความจำเป็นของเซี่ยเหวินหรง แต่ทำไมบุรุษถึงมักเหมือนกันหมดชอบคิดว่าสิ่งที่ตนเองทำเป็นเรื่องที่เหมาะสมแล้ว ไม่เคยคิดที่จะปรึกษากับภรรยาข้างหมอนเช่นนางเลย เพียงฟังจากที่เขาเล่ามานางก็รู้แล้วว่าลี่จิ่นนั้นจะต้องเป็นสายสืบของใครบางคนเป็นแน่ ใครกันที่มีอำนาจถึงกับสามารถเข้ามากำหนดชีวิตของผู้อื่นได้ แล้วยังเรื่องที่เขาเกือบจะหลับนอนกับลี่จิ่นอีก นั้นคงจะเป็นวิชาสะกดจิตเป็นแน่

หากการที่ชินอ๋องรับลี่จิ่นเข้ามาในจวนจะไม่เป็นการเปิดโอกาสให้นางเข้ามาทำให้แผนการสำเร็จหรอกหรือ กลยุทธ์เอาศัตรูมาไว้ใกล้ตัวนั้น นางไม่เห็นด้วยอย่างยิ่ง มันเสี่ยงเกินไป ระหว่างฝ่ายที่ป้องกัน กับฝ่ายที่หาโอกาสนั้นมันต่างกัน บุรุษผู้นี้ช่างโง่เง่าสิ้นดี หยางซูมี่สบถในใจอย่างหงุดหงิด

“ข้าเข้าใจในความจำเป็นของชินอ๋องที่จะรับนางเข้ามา แต่ท่านคิดดีแน่แล้วหรือเจ้าคะว่าท่านจะสามารถจัดการกับนางได้ เพียงแค่ท่านโดนนางสะกดจิต ท่านก็หลงลืมตัวตนไปแล้ว หากนางตั้งใจจะสังหารข้าเล่าเจ้าคะ”

หยางซูมี่เอ่ยอย่างสงสัย แต่ในแววตาคู่งามกลับไม่มีความหวาดกลัวเลย

“พี่จะให้ไป๋เฟิงเข้ามาคอยปกป้องเจ้า นางเป็นองครักษ์ไป๋หู่ที่ฝีมือดี”

“เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”