บทที่ 16 เอาคืน

บทที่ 16

เอาคืน

ลี่จิ่นนั่งรออยู่บนเตียงในเรือนเหมยฮวาจนถึงยามจื่อ จนจะล่วงเข้าไปเช้าวันใหม่ของอีกวันแล้ว นางก็ไม่เห็นเงาของชินอ๋องเลย ใบหน้างามจากที่มีรอยยิ้มหวานประดับตลอดเวลา กลับเริ่มบิดเบี้ยวไม่น่ามอง นิ้วเรียวกำเข้าหากันอย่างคับแค้นใจ

ชินอ๋องช่างโหดร้ายกับนางยิ่งนัก แม้ในคืนวันแต่งงานเขาก็ไม่มาเข้าหอกับนาง การกราบไหว้ฟ้าดินก็ไม่มี ดื่มสุรามงคลเขาก็ไม่ทำสักอย่าง เหมือนการที่นางแต่งเข้ามาเป็นเพียงแค่การแต่งงานในนามเท่านั้น ไฟในใจของลี่จิ่นยิ่งโหมกระพือไปด้วยเพลิงโทสะ ยิ่งเขาทำเช่นนี้นางยิ่งอยากเอาชนะ ส่วนสตรีที่เขารักมั่นจะต้องชดใช้ให้กับนาง

คนของจวนชินอ๋องไม่มีใครนึกยินดีในการแต่งงานครั้งนี้ พวกเขาต่างเมินเฉยทำราวกับการแต่งพระชายารองเข้ามา เป็นเพียงการรับสตรีคนหนึ่งเข้ามาอยู่ในจวนชินอ๋องเท่านั้นเอง

เซี่ยเหวินหรงออกไปที่ค่ายทหารตั้งแต่เช้า คืนนี้เขาก็นอนที่ค่าย อยากจะกลับไปนอนกับหญิงคนรักก็ทำไม่ได้ ยิ่งคิดยิ่งหงุดหงิด ทหารของกองทัพพยัคฆ์ทมิฬต่างงุนงงสงสัย เหตุใดชินอ๋องไม่ไปงานแต่งงานของตัวเอง แต่กลับมาหมกตัวยังค่ายทหาร ข่าวลือที่เคยบอกว่าลี่จิ่นคือคนรักของชินอ๋องคงจะไม่จริง และงานแต่งงานครั้งนี้ชินอ๋องคงจะไม่ยินดีเป็นแน่

หยางซูมี่ที่ได้รับรายงานจากซินซินเรื่องงานแต่งของลี่จิ่นที่ชินอ๋องไม่ได้ทรงออกไปปรากฏกายเลย แม้แต่ตอนที่ต้องเข้าหอพระองค์ก็ไม่ได้ไป ภายในใจของสาวใช้ล้วนต่างยินดี หยางซูมี่เพียงรับฟังด้วยสีหน้าสงบ มีเพียงในใจที่ยิ้มสุขใจที่เขายังคงมีนางอยู่ในใจ ไม่ได้ทำให้ร่างกายต้องมีมลทินที่ไปแตะต้องสตรีอื่น

'ลี่จิ่นเอ๋ยลี่จิ่น เจ้าช่างรนหาที่เสียแล้ว กล้าใช้ตัวเองเป็นเบี้ยหมากของผู้อื่น ถ้าเช่นนั้นข้าจะลงไปเล่นกับเจ้าด้วยก็แล้วกัน ช่วงนี้ข้ายิ่งรู้สึกเบื่อหน่ายพอดี'

เช้าวันใหม่มาเยือน ในจวนชินอ๋องมีสตรีผู้เป็นเจ้านายเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคนนั้นคือลี่จิ่น ชายารองที่เพิ่งแต่งเข้ามาเมื่อวาน แต่กลับโดนชินอ๋องทอดทิ้งไว้ที่ห้องหอเพียงผู้เดียว วันนี้ลี่จิ่นหรือ ‘หรูเหริน’ ตำแหน่งที่ใช้เรียกพระชายารองในชินอ๋อง เดินทางมายังเรือนมู่หยางที่ประทับขอพบพระชายาเอก นางที่มีตำแหน่งต่ำกว่าอีกฝ่ายต้องเดินทางมาขอเข้าพบพระชายาเอก เพื่อมาคารวะน้ำชาในตอนเช้าของทุกวัน นี่คือธรรมเนียมปฏิบัติของคนแคว้นเซี่ย

“หรูเหรินมาขอเข้าพบเพคะพระชายา” สาวใช้หน้าห้องเอ่ยถามผู้เป็นเจ้าของเรือนมู่หยาง

“ให้นางเข้ามา” หยางซูมี่เอ่ยอนุญาต

ลี่จิ่นเดินกรีดกรายเข้ามาด้วยท่วงท่าแช่มช้อยอ่อนหวาน ดั่งสาลี่ต้องสายฝน ดูอ่อนแอบอบบางน่าทะนุถนอม หากบุรุษใดได้ยลคงจะรีบเข้ามาประคองนางไว้ในอ้อมกอด หยางซูมี่หันมามองอีกฝ่ายที่เดินมาหยุดอยู่ด้านหน้านาง สายตาสำรวจอีกฝ่ายอย่างเปิดเผย อดคิดในใจไม่ได้ว่าหรูเหรินผู้นี้ช่างงดงามควรค่าแก่การถนอมไว้บนฝ่ามือยิ่งนัก

“หม่อมฉันลู่ลี่จิ่น ถวายพระพรหวางเฟยเพคะ”

ลี่จิ่นยอบกายถวายความเคารพ แต่นางรออยู่นานอีกฝ่ายก็ยังไม่เอ่ยปากอนุญาตให้นางลุกขึ้นยืน จนนางเริ่มเมื่อยขาซวนเซจะล้มลง หยางซูมี่จึงโบกมือให้ลุกขึ้นได้ นี่สินะความต่างของตำแหน่ง อีกฝ่ายตำแหน่งสูงกว่านาง จะกดข่มนางเช่นไรก็ได้ ‘รอก่อนเถอะหยางซูมี่ วันนี้เจ้ากดข่มข้า วันหน้าข้าจะมอบความอัปยศและความตายให้เจ้าเอง’ ลี่จิ่นคิดในใจอย่างหมายมาด

การพบหน้ากันครั้งแรกของหวางเฟยกับหรูเหริน ไม่มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นนอกจากการที่หยางซูมี่ให้ลี่จิ่นย่อตัวถวายความเคารพนานไปหน่อย ทั้งสองล้วนสวมใส่หน้ากากเข้าหากันด้วยรอยยิ้มยินดี

หยางซูมี่สวมหน้ากากพระชายาเอกผู้สง่างามเอื้ออาทรต่อชายารองของพระสวามี ส่วนลี่จิ่นสวมหน้ากากอ่อนหวานแลดูบอบบางน่าทะนุถนอม ภายนอกเคารพยำเกรงพระชายาเอก แต่ภายในใจกลับร้อนระอุด้วยเพลิงริษยา หยางซูมี่ผู้นี้มีใบหน้างดงามกว่านางถึงสามส่วน ผิวพรรณก็ดูเนียนนุ่มขาวละเอียดกว่านางอีก นี่หรือคือสตรีที่ชินอ๋องทรงรักใคร่จนไม่อยากจะรับนางเข้ามาภายในใจ แม้เพียงแค่การแบ่งเศษเสี้ยวของหัวใจ ยิ่งคิดลี่จิ่นยิ่งรู้สึกริษยาอีกฝ่ายมากขึ้นไปอีก

ก่อนที่ลี่จิ่นจะขอตัวจากไปนั้น นางได้ลอบโรยผงที่บดจากหนังของคางคกโปรยไปในอากาศ หวังเพียงให้หยางซูมี่เกิดผื่นคันขึ้นตามตัว หรือหากนางแพ้จนพิษของคางคกทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ จนหมดสติก็เป็นการดีกับนางยิ่งนัก ลี่จิ่นยิ้มอย่างสมใจ นางเดินจากไปด้วยใจที่เปี่ยมสุขและรอดูผลงาน พิษจากหนังคางคกนั้นจะออกฤทธิ์อีก 2 ชั่วยาม หากมีการสืบสวนก็จะไม่มีใครสืบมาพบว่านางเป็นคนทำ นี่เป็นเพียงการลงมืออย่างเบามือเท่านั้น

“รีบออกไปจากห้อง สั่งให้ไป๋เฟิงไปตามหมอมาตรวจพิษที่ห้องนี้”