บทที่ 286 เขายังมีชีวิตอยู่

ชายในความมืดดูกระสับกระส่ายอย่างมาก ไม่รอให้เธอได้พิจารณา ก็พูดขู่อีกว่า: "เร็วเข้า! ความอดทนฉันมีจำกัด! ก็แค่ 5 ล้านไม่ใช่เหรอ? หรือว่าเงินแค่นี้แกไม่มีเหรอ!"

ถ้าเป็นก่อนหน้านี้หร่วนซิงหว่านคงสงสัยและตกตะลึง เมื่อได้ยินประโยคสุดท้ายของเขา จู่ๆ ก็หัวเราะเล็กน้อย อ้าปากแต่ไม่พูดอะไรออกมา

คนที่ส่งเมลแบล็คเมล์ เธอคิดว่าอาจจะเป็นเซ่หรง อาจจะเป็นลูกน้องของเซ่หรง ถึงขั้นที่เคยคิดว่าอาจจะเป็นคนที่ซื้อเธอไว้ในตอนแรก แต่กลับไม่เคยคิดเลยว่าจะเป็นเขา......

ก็จริง เธอจะไปคาดคิดได้ยังไงกันล่ะ

คนหนึ่งเป็นคนที่สมควรตาย คนหนึ่งคือคนที่เธอเรียกพ่อมา 20 ปี จะเอารูปภาพแบบนี้ มาแบล็คเมล์เธอ

จู่ๆ หร่วนซิงหว่านก็เหนื่อยขึ้นมา เธอกล่าวเบาๆ ว่า: "ฉันไม่มีเงินเยอะขนาดนั้น มีแค่นี้ ไม่เอาก็ไม่ต้องเอา"

พูดจบ เธอวางกระเป๋าลงและเตรียมตัวจะจากไป

เห็นดังนั้น หร่วนจุนรีบร้อน: "แกเปิดร้านใหญ่โตขนาดนั้น ธุรกิจก็เป็นไปได้ดีทุกวัน เป็นไปได้ยังไงแม้แต่เงิน 5 ล้านก็ไม่มี? แกล้อฉันเล่นอยู่สินะ! หรือว่าแกไม่กลัว......"

"แล้วแต่คุณเถอะ ฉันมีอะไรให้ต้องกลัวเหรอ เห็นอยู่ทนโท่ว่าคนที่ควรกลัวก็คือคุณ หร่วนจุน" หร่วนซิงหว่านจ้องไปในความมืด "แม้ว่าคุณจะหนีออกมาจากคุกก็ตาม แต่เมื่อมีคนรู้ว่าคุณยังมีชีวิตอยู่ รออีกเดี๋ยวคุณก็จะถูกออกหมายจับทั่วประเทศ คุณคิดว่าจะหนีไปไหนได้เหรอ?"

หร่วนจุนไม่คิดว่าหร่วนซิงหว่านจะเดาตัวตนของเขาได้ เกิดความเงียบอยู่ครู่หนึ่ง

จากนั้น ก็พูดอย่างดุร้ายว่า: "อย่าเอาคำพูดพวกนั้นมาขู่ฉันเลย ในเมื่อฉันหนีออกมาได้ ก็มีวิธีที่ไม่ถูกพวกเขาจับ! ดูคุณสิ สาวน้อยคนดี แกใช้ชีวิตเป็นอยู่อย่างดี เปิดบริษัทเป็นของตัวเอง เป็นเจ้าของร้าน ได้เงินไม่น้อยเลยสินะ แกเอาเงินมากตัญญูต่อฉันจะเป็นไรไป! หรือว่าเป็นสิ่งที่ไม่ควร?"

หร่วนซิงหว่านกล่าว: "พูดถึงตรงนี้ ฉันก็มีเรื่องหนึ่งอยากถามคุณเหมือนกัน ฉันเห็นของที่คุณวางไว้ในกล่องแล้ว 20 ปีก่อน เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมแม่ของฉันจะพาฉันไปแต่งงานกับคุณ"

ได้ยินดังนั้น เสียงเงียบเกิดขึ้นในความมืดอยู่นาน จู่ๆ หร่วนจุนหัวเราะออกมาเสียงดัง เสียงหัวเราะดังเข้ามาในหู เหมือนออร์แกนเก่า เสียงแหบแห้งและเก่ายับเยิน

หร่วนซิงหว่านยืนอยู่ตรงนั้นอย่างเงียบๆ สีหน้าไม่มีความผันผวนแม้แต่น้อย

ในตอนนี้ เจียงย่านที่ซ่อนอยู่เห็นเหตุการณ์ รู้สึกว่าโอกาสเหมาะสมพอดี อาศัยจังหวะที่เขาไม่ทันระวัง ก็จับตัวไว้

แต่หร่วนจุนเองก็ได้เตรียมตัวมาแล้ว เขายืนอยู่ในความมืดตลอด ไม่มีใครรู้ว่าเขาอยู่ในตำแหน่งไหน เมื่อได้ยินเสียงเคลื่อนไหวจากด้านหลัง ก็กระโดดลงจากชั้นสองหนีไปทันที

ลูกน้องของเจียงย่านกำลังจะไล่ตามไป แต่นักเรียนมัธยมที่เลิกเรียนกำลังจะกลับบ้านแตกตื่น

ไม่เพียงแต่เขาจับหร่วนจุนไม่ได้ มองไม่เห็นแม้แต่เงาของเขาด้วย

เห็นดังนั้น เจียงย่านลูบๆ จมูก เดินไปข้างๆ หร่วนซิงหว่าน: "ผิดพลาดผิดพลาด ฉันจะเพิ่มกำลังคน รีบสะกดรอยตามเขาไป คุณไม่ต้องเป็นห่วง"

หร่วนซิงหว่านส่ายหน้าเบาๆ : "ไม่เป็นไร เดี๋ยวเขาก็มาหาฉันอีก"

ก่อนหน้านี้ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคือใคร เธอถึงเครียดได้ขนาดนั้น

แต่ตอนนี้ เธอรู้แล้วว่าคนที่ข่มขู่เธอคือหร่วนจุน และเป้าหมายของหร่วนจุน ก็คือทำเพื่อต้องการเงินเท่านั้นเอง

และสำหรับสถานที่ในการพบกันในคืนนี้ หร่วนจุนก็ระมัดระวังสุดขีด ไม่อย่างนั้นคงไม่เลือกเวลาที่เด็กนักเรียนเลิกเรียนกันหรอก มันทำให้เขาหนีไปได้ง่าย

หร่วนซิงหว่านยกกระเป๋าจากพื้นขึ้นมา และให้เจียงย่าน: "ขอบคุณนะ กลับไปเถอะ"

เจียงย่านเพิ่งรู้ข่าวว่าหร่วนจุนยังไม่ตายก่อนหน้านี้ไม่นาน แต่เขาได้ยินเป็นครั้งแรกว่าหร่วนซิงหว่านไม่ได้เป็นของหร่วนจุน ทันใดนั้นก็อยากรู้อย่างมาก แต่เหตุการณ์ตรงหน้าไม่ใช่เวลาที่เหมาะสมอย่างเห็นได้ชัด ดังนั้นเก็บความอยากรู้ไว้ในใจ เขาก็ไม่ได้เอ่ยออกมา

ระหว่างทางกลับ หร่วนซิงหว่านก็ไม่ได้พูดอะไรตลอดทาง ทำแค่เพียงพิงเบาะหลังมองออกไปนอกหน้าต่างเงียบๆ ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

เจียงย่านก็ไม่รู้จะพูดอะไร ไม่ใช่ภรรยาของเขา รอให้โจวฉือเซินกลับมาจะดีกว่า