บทที่ 287 สิ่งของยังมีคล้ายกัน ก็ย่อมมีคนที่คล้ายกัน

ผ่านไปสักพัก หร่วนซิงหว่านจึงพูดว่า: "พอแล้วเสี่ยวเฉิน ก็เหมือนที่คุณพูด เขาไม่กล้าปรากฏตัวออกมาจริงๆ หรอก ไม่มีอะไรมากไปกว่าการต้องการเงินเท่านั้น ข่มขู่ฉันไม่ได้หรอก คุณไม่ต้องเป็นห่วงฉัน ยิ่งกว่านั้น ฉันก็ยังดีอยู่ไม่ใช่เหรอ"

หร่วนเฉินใบหน้าเย็นชา ไม่พูดจา

ชั่วครู่หนึ่ง เขาจึงกล่าวว่า: "ฉันจะหาเขาให้เจอ"

หร่วนซิงหว่านส่ายหน้า: "เสี่ยวเฉิน คุณอย่าสนใจเรื่องนี้เลย ฉันรู้วิธีจัดการ"

หร่วนเฉินกล่าว: "คุณไม่ต้องคิดถึงความรู้สึกของฉัน ในใจฉัน เขาไม่ถือว่าเป็นพ่อ เขาก็คือคนเลวคนหนึ่ง ฉันอยากให้เขาตาย"

หร่วนซิงหว่านถอนหายใจอย่างไร้เสียง: "เสี่ยวเฉิน......"

"ฉันรู้ว่าควรทำอย่างไร คุณ" หร่วนเฉินกล่าว "ช่างเถอะ มีโจวฉือเซินอยู่ เขาจะปกป้องคุณอย่างดี"

หร่วนซิงหว่า: "......"

เธอถามอย่างลองเชิง: "คุณรู้ตั้งแต่เมื่อไหร่?"

หร่วนเฉินกล่าว: "ยังไม่ชัดเจนพอเหรอ"

หร่วนซิงหว่านปิดปากเงียบ

หลังจากที่หร่วนเฉินเดินไป หร่วนซิงหว่านกลับมานั่งบนโซฟา เอาหมอนมากอดไว้ในอ้อมแขน

เพ้ยซานซานอยู่ข้างๆ กล่าวว่า: "ฉันผิดเอง ถ้ารู้อย่างงี้ก็จะไม่บอกเสี่ยวเฉิน ตอนนี้ในใจเขาคงรู้สึกเป็นทุกข์มาก"

หร่วนซิงหว่านกล่าว: "แม้ว่าคุณไม่พูด เขาก็รู้อยู่ดี"

"งั้นหร่วนจุนจะมาหาคุณอีกไหม?"

"มาสิ"

วันนี้หร่วนจุนไม่ได้เงินไป จะต้องมาอีกแน่

เพ้ยซานซานขมวดคิ้ว: "แต่ยังไงซะรูปเหล่านั้นก็อยู่ในมือของเขา ถ้าหากว่าเขาหมดหนทาง เอารูปเผยแพร่ออกไปจะทำยังไง?"

หร่วนซิงหว่านกล่าวเบาๆ : "ก็ต้องดูว่าเขาต้องการเงิน หรือว่าต้องการ ต่อสู้กันจนตกตายไปด้วยกันทั้งสองฝ่าย"

"ซิงซิง"

ได้ยินความกังวลในน้ำเสียงของเธอ หร่วนซิงหว่านหันหน้าและยิ้มให้เธอเบาๆ : "อารมณ์อะไรของคุณ ฉันไม่เป็นไร หลายปีมานี้ ก็ชินตั้งนานแล้ว พูดจริงนะ วินาทีนั้นฉันรู้แล้วว่าคือเขา ฉันก็โล่งใจแล้ว อย่างน้อยก็มีความมั่นใจ ถ้าเป็นคนอื่น คืนวันนั้นฉันอาจจะนอนไม่หลับ"

เพ้ยซานซานถอนหายใจ ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรถึงจะดี

......

ในขณะเดียวกัน หร่วนจุนแม้ว่าหนีออกมาได้สำเร็จ แต่ตอนที่กระโดดหนีลงมาจากชั้นสองก็ล้มลงมาเจ็บขาข้างหนึ่ง วิ่งไปด้วยหันหน้ากลับมามองด้วย กลัวว่าจะมีคนไล่ตามมา ตอนที่เขาลากขาข้างหนึ่งนั้น จู่ๆ มีรถคันหนึ่งขับมา แสงระยิบระยับพร่างพราย หร่วนจุนล้มลงบนพื้น

รถหยุดห่างจากหร่วนจุนครึ่งเมตร หร่วนจุนกอดเข่าและร้องออกมา

ไม่นาน คนขับก็ลงมาจากรถ พูดจาอย่างสุภาพว่า: "คุณ เมื่อกี้รถของเราไม่น่าจะชนคุณนะ"

หร่วนจุนมองพวกเขา และเหลือบไปเห็นป้ายทะเบียนรถ ทันใดนั้นก็ร้องเรียกรุนแรงขึ้น: "คุณพูดแบบนี้ใจดำเกินไปแล้ว คุณชนจนฉันขาหัก คุณไม่ยอมรับอีก หรือว่าฉันตกลงมากลางอากาศงั้นเหรอ?"

คนขับกล่าว: "ฉันรับประกันได้ ว่ารถไม่ได้ชนโดนคุณเลย"

หร่วนจุนไม่สนใจ กอดขาและเริ่มร้องอย่างอนาถไม่จบไม่สิ้น

แม้ว่าตอนนี้ถนนเส้นนี้ไม่มีรถผ่านมากนัก แต่หร่วนจุนก็นอนล้มอยู่หน้ารถ รถไม่มีทางไปไหนได้

คนขับดูเหมือนว่าไม่รู้จะทำยังไง กลับไปที่รถ เคาะเบาะหลังแล้วถามเสียงดัง: "คุณ"

สีหน้า Williamดูนิ่งสงบ พูดเบาๆ ว่า: "ให้เงินเขา"

คนขับรถกล่าว: "ครับ"

คนขับเดินไปที่หน้ารถอีกครั้ง หยิบกระเป๋าสตางค์ออกมาแล้วถามว่า: "คุณต้องการเท่าไหร่"

หร่วนจุนลืมตาขึ้น: "คุณดูสิ ขาฉันหัก ต้องส่งไปโรงพยาบาล อย่างน้อยก็ 7-8 หมื่น"

คนขับรถมองเลือดบนพื้น ให้บัตรธนาคารเขาไปใบหนึ่ง: "ในนี้มีหนึ่งหมื่น น่าจะพอแล้ว"